นางพราย กระหายรัก

แสงตะวันรอนยามเย็นสาดแสงสีส้มแดงฉานลงบนผืนน้ำยมที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวลึก คิวนั่งเคาะนิ้วลงบนโต๊ะทำงานกระจกบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวริมแม่น้ำอย่างหงุดหงิด ผนังกระจกใสที่สูงจรดเพดานเผยให้เห็นทัศนียภาพแม่น้ำเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน แต่ชายหนุ่มไม่มีอารมณ์ชื่นชมทิวทัศน์หรูหรานั้นเลย ในหัวของเขามีแต่ภาพการโต้เถียงอย่างรุนแรงกับฝ้ายเมื่อช่วงสายที่ผ่านมา

"ทำไมคุณต้องงี่เง่าขนาดนี้ด้วยนะฝ้าย" คิวสบถพึมพำกับตัวเองขณะถอดเนกไทโยนทิ้งลงบนเก้าอี้ด้วยความรำคาญ ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก ความลุ่มหลงในตัวรัน พนักงานต้อนรับคนใหม่ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจจนเบียดบังความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ควรจะมีต่อคู่หมั้นสาว คิวหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเพื่อระบายความฟุ้งซ่าน ควันบุหรี่สีเทาลอยฟุ้งไปสะท้อนกับหน้าต่างระเบียงกระจกที่ทอดยาวเลียบป่าไผ่เปียกชื้นริมฝั่งน้ำยม

แกรก...

เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา รันก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างเงียบเชียบ หล่อนถือถาดอุปกรณ์ทำความสะอาดและขวดเครื่องหอมกลิ่นดอกลำเจียกป่าเปียกชื้นเข้ามาด้วย รันเหลือบสายตามองคิวอย่างเหนียมอายก่อนจะเดินเลี่ยงไปจัดแจงเช็ดฝุ่นตามชั้นวางของอย่างเรียบร้อย คิวจ้องมองแผ่นหลังบางของรันด้วยแววตาที่เป็นประกาย ร่างกายของเขาตื่นตัวขึ้นมาทันทีเพียงแค่ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ

"ขอโทษที่เข้ามารบกวนนะคะคุณคิว" รันเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของหล่อนแผ่วเบาและสุภาพ "รันเห็นว่าเอกสารบนโต๊ะคุณคิวเยอะมาก และดูเหมือนคุณคิวจะเครียดๆ เลยอยากเอาน้ำเย็นมาเสิร์ฟค่ะ"

คิวพ่นควันบุหรี่ออกมาก่อนจะเอ่ยปากถาม "มีคนอื่นอยู่นอกห้องไหมรัน"

"ไม่มีค่ะ ทุกคนกลับไปหมดแล้ว" รันเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ค่อยๆ วางแก้วน้ำลงตรงหน้าเขา "คุณคิวมีอะไรในใจหรือเปล่าคะ รันเห็นคุณคิวทำหน้าเครียดตั้งแต่เช้าแล้ว"

คิวจ้องมองใบหน้าหวานของรันที่ขยับเข้ามาใกล้ "ฝ้ายเขามาหาเรื่องรันหรือเปล่า"

รันแสร้งทำหน้าเศร้า ก้มหน้าลงต่ำหลบสายตา "คุณฝ้ายเธอแค่เข้ามาคุยเรื่องงานธรรมดาค่ะ... แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยชอบหน้ารันเท่าไหร่ รันกลัวคุณฝ้ายจะเข้าใจผิดแล้วเกลียดรันจังเลยค่ะคุณคิว รันไม่อยากสร้างปัญหาระหว่างคุณคิวกับคุณฝ้ายเลยจริงๆ"

คิวลูบผมรันเบาๆ "บอกผมมารัน รันกลัวฝ้ายขนาดนั้นเลยเหรอ"

รันช้อนตามองคิว นิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนเอ่ยตอบ "รันไม่อยากมีปัญหากับคุณฝ้ายค่ะ คุณฝ้ายเป็นคู่หมั้นของคุณคิว ส่วนรันเป็นแค่ลูกจ้างคนนอกที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอยู่แล้ว ถ้าคุณฝ้ายสั่งไล่รันออก รันก็คงต้องไป..."

"ไม่มีใครไล่รันออกได้ทั้งนั้น" คิวเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "รีสอร์ตนี้ผมเป็นคนดูแลตัดสินใจทุกอย่าง ฝ้ายไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายงานของผม รันทำงานที่นี่ต่อไปเถอะ"

"แต่รันอึดอัดค่ะ..." รันแสร้งส่งสายตาสั่นไหวโหยหาเสน่หาชู้รัก "เวลาที่คุณฝ้ายจ้องมองรันด้วยสายตาเหมือนเกลียดชัง รันรู้สึกแย่มากเลยค่ะคุณคิว รันแค่อยากทำงานดูแลคุณคิวอยู่ใกล้ๆ แบบนี้เท่านั้นเองค่ะ"

คิวจ้องสบตารัน คำพูดของหล่อนทำให้เขารู้สึกว่าตนเองต้องปกป้องดูแลหล่อนจากข้อระแวงของคู่หมั้น คิวเอื้อมมือไปจับข้อมือบางของรันลากเข้ามาใกล้ "อย่าคิดมากเลยรัน ฝ้ายแค่ระแวงไร้สาระไปเอง ผมไม่ได้สนใจสิ่งที่ฝ้ายพูดหรอก"

"แต่รันเป็นแค่พนักงานต้อนรับตัวเล็กๆ นะคะ..." รันเอ่ยพึมพำช้อนสายตาออดอ้อนขึ้นสบตาคิว "รันไม่อยากให้คุณคิวต้องทะเลาะกับคู่หมั้นเพราะรันเลยค่ะ"

"เงียบเถอะรัน" คิวเอ่ยเสียงพร่าพลางดึงร่างอ้อนแอ้นของรันให้ขยับเข้ามาประชิดตัว ชายหนุ่มโอบเอวบางของรันไว้แน่นหนา กลิ่นดอกลำเจียกป่าเน่าชื้นจากตัวรันกระตุ้นความต้องการของเขาให้พลุ่งพล่านจนยากจะควบคุม ชายหนุ่มลืมเลือนสัมปชัญญะและสัญญาหมั้นหมายกับฝ้ายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาส่วนลึกที่เต้นเร่า

"คุณคิวคะ... ตรงนี้ห้องทำงานนะคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น..." รันกระซิบปรามแผ่วเบาแต่สองมือเรียวกลับลูบไล้ขึ้นมาโอบรอบลำคอหนาของชายหนุ่มอย่างยั่วยวน

"ไม่มีใครเข้ามาหรอก" คิวตอบกลับเสียงกระเส่า ก่อนจะช้อนตัวอุ้มร่างบางของรันขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานกระจกบานใหญ่ริมหน้าต่างทันที

ชายหนุ่มไม่รีรออีกต่อไป ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงของพรายสาว ริมฝีปากบดจูบอย่างเร่าร้อนรุนแรง ลิ้นร้อนชื้นเลียเลาะไปตามเส้นเลือดที่เต้นระรัวใต้ผิว รันครางแผ่วเบา สะโพกมนเบียดชิดเนื้อแกร่งหนา รู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่กดทับผ่านชั้นผ้า
คิวเอื้อมมือไปแกะกระดุมเสื้อทำงานต้อนรับสีครีมของรันออกทีละเม็ดอย่างรีบร้อน เผยให้เห็นทรวงอกอวบอัดตูมเต่งขาวผ่อง ชูชันชี้เฉียง ยอดปทุมถันสีหวานสั่นระริกสู้สายลมชื้นที่พัดผ่านช่องหน้าต่าง เขาลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างเสน่หา ฝ่ามือใหญ่บดบีบเต้าคู่งามด้วยความกระสันใคร่ นิ้วโป้งวนไปวนมาบนหัวนมที่แข็งตึงขึ้นทันที รันตัวสั่น มือเรียวโอบรอบลำคอหนาของเขาแน่นขึ้น ดันอกอวบเข้าหาฝ่ามือที่กำลังยั่วเย้า

“คุณคิว… อ้า…” เสียงครางแผ่วของรันหลุดออกมาเมื่อคิวก้มลงอมยอดปทุมถันข้างหนึ่งเข้าปาก ดูดดูดแรง ๆ ลิ้นร้อนเลียวนเป็นวง ขณะที่มืออีกข้างยังบีบคลึงเต้าอีกข้างไม่หยุด

คิวถอดกางเกงทำงานของตนออกอย่างร้อนรน ดึงกระโปรงพนักงานต้อนรับของรันขึ้นสูงรวดเดียว เผยให้เห็นกางเกงในลูกไม้บาง ๆ ที่เปียกชื้นแล้ว เขาดึงมันเลื่อนลงไปตามขาเรียวทันที ก่อนจะดึงตัวเองออกมา เผยตัวตนแกร่งร้อนขนาดใหญ่ขยายตึงเปรี๊ยะที่ร้อนผ่าว ขยายเต็มความต้องการทางเพศ ปลายหัวแดงระเรื่อ มีของเหลวใส ๆ ซึมออกมาเล็กน้อย

คิวกุมแก่นเอ็นแกร่งจดจ่อเสียดสีร่องรักอุ่นร้อนเปียกแฉะของรัน ปลายหัวร้อนผ่าวถูไปมาตามริมฝีปากอ่อนนุ่มที่ชุ่มไปด้วยความปรารถนา ก่อนจะดันแก่นกายยาวร้อนแทรกลึกเข้าไปในช่องทางรักเปียกแฉะตอดรัดขยับบีบขมิบแน่นหนาของรันจนสุดโคน กระแทกชิดติดกระชับจนร่างทั้งสองสั่นสะท้าน

รันร้องครางระเส่าหวานสะกดอารมณ์วิญญาณ แอ่นส่ายสะโพกมนรับการสอดใส่อย่างเต็มใจ กล้ามเนื้อภายในขมิบรัดแน่นรอบแท่งเนื้อร้อน ราวกับไม่อยากปล่อยให้ถอนออกแม้แต่น้อย คิวขยับสะโพกหนากระแทกกระทั้น ซอยสะโพกย้ำเน้นลึกรวดเร็วรุนแรงตามแรงปรารถนาชู้รักที่เก็บกดและโหยหามานาน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแผ่วเบาคลอไปกับเสียงครางหวานของรัน
คิวโหมแรงสอบสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่องรักของพรายสาวจำแลง ไม่ยั้ง ไม่ลดความเร็ว ทุกครั้งที่ดันเข้าสุดโคน รันจะตัวสั่นและครางเสียงสูงขึ้น มือเรียวเกาะขอบโต๊ะกระจกแน่น นิ้วขาวซีดเพราะแรงที่ต้องใช้ยึดตัวไว้

รันยกขาเรียวบางขึ้นเกี่ยวรัดโอบรัดรอบเอวหนาของคิวแน่นหนา สอดรับจังหวะบดเบียดสั่นสะท้านโต๊ะทำงานกระจก ขาทั้งสองข้างเกี่ยวแน่น ดันตัวเองเข้าหาทุกครั้งที่ถูกกระแทก ราวกับต้องการให้ลึกกว่านี้

คิวเอื้อมมือสองข้างบีบเค้นบั้นท้ายงอนงามบดเบียดเนื้อนุ่ม นิ้วโป้งกดลงบนเนื้อสะโพกที่เด้งตามจังหวะ ดึงร่างบางเข้าหาตัวแรงขึ้นอีก ร่องรักขมิบตอดรัดแน่นหนาเสียดสีแท่งเนื้อแกร่งอย่างเร่าร้อนดุเดือด เสียวซ่านสะท้านอารมณ์จนทั้งคู่ตัวร้อนผ่าว เหงื่อซึมเปียกตามลำคอและอกโต๊ะกระจกสั่นระริกตามจังหวะอันรุนแรง เสียงครางแผ่วของรันผสมกับเสียงหายใจหอบของคิวดังก้องอยู่ในห้องทำงานว่างเปล่า กลิ่นความต้องการและกลิ่นลำเจียกป่าจากร่างบางคละเคล้ากันแน่นหนา ขณะที่คิวยังคงซอยกระแทกไม่หยุด พร้อมมือที่ยังบีบเค้นบั้นท้ายงามไม่ละมือ

เสียงเนื้อกระทบกันเฉอะแฉะเปียกชื้นดังสะท้อนก้องห้องทำงาน ปะปนเสียงลมพายุที่พัดโหมด้านนอก รันร้องครางระเส่ากระสัน บิดสะโพกสู้แผ่นกระจกอย่างเสียวซ่าน ผิวหลังที่เปลือยเปล่าสัมผัสความเย็นของกระจกนิรภัยจนตัวสั่น แต่ความร้อนจากร่างคิวที่กดทับกลับแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่

“คุณคิว… ลึกกว่านี้ได้อีกไหมคะ… รันจะทนไม่ไหวแล้ว…” เสียงแผ่วสั่นของรันหลุดออกมาระหว่างลมหายใจหอบ นิ้วเรียวของหล่อนขยับเกาะขอบโต๊ะไม้สักแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด รู้สึกถึงเส้นเอ็นที่ตึงเครียดใต้ผิว

คิวก้มลงบดจูบดูดดึงปากหวานป่าเถื่อนอย่างเสน่หาพวยพุ่ง ริมฝีปากหนาของเขาดูดกลืนความนุ่มอุ่นของปากรัน ลิ้นร้อนชื้นเลียเลาะฟันและเพดานปาก แล้วกระซิบเสียงแหบข้างหู “ทนได้อีกนิด… รับให้สุดโคนสิ รัน… ขมิบแน่น ๆ แบบนั้น… เสียวมาก” ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นกระทบผิวคอขาว ทำให้ขนตามตัวของรันลุกซู่

เขาสั่นเกร็งสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเน้นย้ำถี่ระรัว ส่งท้ายใกล้จะปลดปล่อย แท่งเนื้อแกร่งร้อนผ่าวเสียดสีกับผนังช่องทางที่ชุ่มชื้นตอดรัด ทุกครั้งที่ดันเข้าสุดโคน รันรู้สึกถึงความตึงและแรงกดทับที่ลึกจนท้องน้อยสั่นระริก “อ้า… คิว… เสียวมาก… ข้างในรันร้อนผ่าวไปหมดแล้วค่ะ… จะเสร็จ… จะเสร็จแล้ว…”

แผ่นกระจกนิรภัยหนารองรับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของรันส่งเสียงสั่นกราวสะท้านถึงแกนห้อง คิวกดสะโพกตอกย้ำกระแทกกระทั้นเข้าสู่ซอกหลืบเปียกชื้นอย่างลึกล้ำ มือใหญ่ของเขาบีบเค้นบั้นท้ายงอนงาม นิ้วโป้งกดลงบนเนื้อนุ่มเด้งที่ร้อนชื้นจากเหงื่อ “ฉันก็ใกล้เสร็จแล้ว…ที่รัก เสร็จพร้อมกัน… รัน… ขมิบรัดแน่นมาก… ใกล้แล้ว…”

รันกรีดร้องพึมพำไม่เป็นภาษาด้วยความกระสันซ่าน “คิว… ลึก… ลึกสุด… รันเสียวจนตัวสั่น… อย่าหยุด… อย่าหยุดนะคะ…” ปลายนิ้วเท้าเรียวงามของหล่อนบิดเกร็งจิกลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองอย่างเสียวซ่าน ขาทั้งสองข้างที่เกี่ยวรอบเอวคิวยังรัดแน่น รู้สึกถึงกล้ามเนื้อหนาแข็งของเขาที่ขยับใต้ผิวคิวมือทั้งสองข้างกระชับโอบกอดรั้งเอวรันขึ้นมารองรับแรงซอยสะโพกที่กระชั้นถี่ ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบไล้ไปตามแนวเอวบาง ดึงร่างเข้าหาตัวจนอกอวบของรันถูกกดทับแน่นกับอกแกร่ง

“จะแตกแล้ว… อ๊าา… รัน… อ้า… ใกล้แล้วค่ะ…” ความอุ่นร้อนของกระแสรักชู้สาวที่พลุ่งพล่านเต็มไปด้วยความเสน่หาแผ่ซ่านสะกดทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่อารมณ์ใคร่วาบหวามจนยากถอนตัว ทั้งสองหอบหายใจกระสับกระส่าย เกยนอนร่วมรักกันบนโต๊ะทำงานกระจกท่ามกลางทัศนียภาพน้ำยม ร่างกายยังติดแน่น ผิวเนื้อเสียดสีกันชื้นแฉะ ใกล้จะระเบิดพร้อมกันในจังหวะสุดท้าย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังรัวปังๆ ขัดจังหวะอารมณ์หวานของทั้งสอง คิวและรันสะดุ้งสุดตัวลนลานรีบแยกออกจากกัน คิวขยับเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่อย่างรีบร้อน ในขณะที่รันลนลานเก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่

"คิวคะ! คิวอยู่ในห้องหรือเปล่าคะ?" เสียงฝ้ายตะโกนเรียกเข้ามาจากหน้าห้อง น้ำเสียงของเธอสั่นเครือสะอื้นไห้ ฝ้ายเอื้อมมือจับลูกบิดประตูแต่พบว่าห้องล็อกแน่นหนา หล่อนกอดถาดผลไม้สดไว้แนบอก ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความช้ำร้าวใจ

"คิวคะ... คิวโกรธฝ้ายเรื่องที่รีสอร์ตหรือเปล่าคะ" ฝ้ายเคาะประตูอีกครั้งน้ำเสียงเจือสะอื้น "ฝ้ายแค่อยากขอโทษที่คุณตะคอกใส่ฝ้ายต่อหน้าทุกคน ฝ้ายเอาผลไม้โปรดของคุณมาง้อนะ เปิดประตูให้ฝ้ายคุยด้วยหน่อยเถอะค่ะคิว เราคบกันมาเกือบสิบปีแล้วนะ ทำไมเดี๋ยวนี้คุณถึงทำตัวเหินห่างกับฝ้ายจังเลยคะ"

คิวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันไปจัดระเบียบปกเสื้อสูทและจัดโต๊ะทำงานทำงานทีเดียวให้กลับสู่สภาพปกติ ก่อนจะตะโกนเสียงดังกร้าวใส่ประตูเพื่อขับไล่ฝ้าย "ฝ้าย! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามารบกวนตอนทำงาน! ตอนนี้ผมคุยธุระสำคัญกับลูกค้ารายใหญ่ผ่านสายอยู่! กลับห้องไปเดี๋ยวนี้!"

ฝ้ายที่ยืนอยู่หน้าห้องชะงักนิ่งไป น้ำตาร่วงอาบสองแก้มด้วยความน้อยใจและชอกช้ำอย่างรุนแรง หล่อนกอดถาดผลไม้สดไว้แนบอก ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บลึกในอก ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของฝ้ายที่ยืนหันรีหันขวางอยู่หน้าประตูระเบียงกระจกใสขอบนอกตัวอาคารกลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกใสอย่างชัดเจนเนื่องจากตำแหน่งระเบียงทำมุมหักเหกระจกนิรภัยภายในห้องทำงาน

ภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่แสดงให้เห็นเงาของคิวที่ยืนบดบังบางสิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงานกระจก และข้างหลังเขานั้นคือรันในชุดพนักงานต้อนรับที่ยุ่งเหยิง รันกำลังยืนก้มหน้าจัดกระโปรงทำงานทำงานและรีบติดกระดุมเสื้อทำงานต้อนรับสีครีมอย่างลนลาน สภาพของหญิงชู้ที่ปัดปอยผมชุ่มเหงื่อตอกย้ำให้ฝ้ายกระจ่างชัดในทุกข้อกังขา

ฝ้ายยืนช็อกค้างตัวสั่นระริก มือที่โอบอุ้มถาดผลไม้สั่นเทาจนเกือบทำผลไม้ร่วงหล่นลงพื้น ความเจ็บปวดร้าวลึกแล่นพล่านบดขยี้หัวใจของเธอจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ฝ้ายกัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้นพลางก้าวเท้าเดินหนีออกจากหน้าประตูห้องทำงานอย่างสิ้นหวัง !...

---