เด็กฝึกงานคนนี้มีคนจอง
"ตะวัน พี่ปราบของหนูนั่งรอนานแล้วนะลูก" ผู้เป็แม่ะโเรียกลูกชายคนเล็กที่แต่งตัวอยู่ในห้อง
"ค้าบบ ตะวันจะเสร็จแล้วครับแม่" พี่ปราบนะพี่ปราบรีบมาทำไมแต่เช้าหนูก็บอกแล้วว่าเจ็ดโมงเจ็ดโมง นี่อะไรกันมาั้แ่หกโมง เห่อ.. เก่งกว่าหนูไปอีก
"พี่ปราบหนูมาแน้วว"
"อย่าวิ่งสิเดี่ยวก็ล้มกันพอดี หน้าว่าเหมือนลิงแล้วพฤษติกรรมเหมือนยิ่งกว่า" หึ่ยย ปากนะ หนูละอยากเด็ดออกแล้วโยนให้น้องชาเย็นกินจริงๆเลยเชียว
"วันนี้วันดีหนูจะไม่โกรธแล้วกัน"
"พูดมาก ไปได้แล้วเดี๋ยวกูพาไปหาอะไรกินก่อนเข้างาน" นี่สินะเหตุผลที่มารับไว อยากพาหนูไปหาของอร่อยๆกินก่อนเข้างาน แสนดีที่หนึ่งเลยพี่ปราบของหนูเนี่ย
"หนูขอบคุณมากครับ"
"ไม่ต้องมาซึ้งกูก็แค่กลัวว่าแก้มกลมๆของมึงจะหายไป แบบนั้นกูก็แย่ดิ"
"เอ๋..ทำไมอ่ะ" หนูไม่เข้าใจจริงๆเลย ทำไมพี่ปราบต้องแย่ด้วย ??
"ถ้าแก้มกลมๆของมึงหายไปแล้วกูเอาอะไรมายีมาขยำเล่นเวลาเครียดๆหรือเวลาคิดงานไม่ออกล่ะ" งื้ออ แก้มหนูมีประโยชน์จริงๆด้วยไม่เสียแรงที่อยู่ด้วยกันมาั้แ่เกิด คิกคิก
"หึ่ยยย กวนกันแต่เช้าเลย"
ฮ่าๆเอ็นดูเ้าแก้มกลมๆปากงุ้ยๆจังโว้ย!ปราบคิดอย่างมันเขี้ยว
"ไปกันได้แล้วลูกเดี๋ยวก็สายกันจริงๆหรอก"
"คร้าบบ สวัสดีครับแม่" เข้าไปกอดคลอเคลียพร้อมกับหอมแก้มแม่ไปฟอดใหญ่ๆ
"สวัสดีครับเดี๋ยวตอนเย็นผมไปรับน้องมาส่งให้นะครับคุณแม่"
"ขอบคุณนะปราบที่ดูแลน้องดีมาตลอด" ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้อดีตลูกเขยที่แสนดีคนเดิมกลับคืนมาแม้จะเปลี่ยนจากเขยใหญ่ไปเป็เขยเล็กเธอก็ไม่ติดเลยแม้แต่นิด เพราะที่ผ่านมีลูกเขยคนนี้ได้พิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่าเ้าตัวเป็คนดีและรักลูกๆของเธอจริง
"ไม่เป็ไรเลยครับผมยินดีและเต็มใจมากๆ"
ณ บริษัท Xxxx
"ตั้งใจทำงานอย่าดื้ออย่าซนนะรู้ไหมเลิกงานเดี๋ยวกูมารับ"
"รับทราบครับพ่อ"
โป้กก!!
"หึ่ยย!ไม่คุยด้วยแล่วไปดีกว่า อุ๊ยย!ต้นหญ้ากับเปรมมาพอดี หนูไปแล้วน๊า บายย" มันลงรถก็หันมาโบกมือยิ๊กยิ๊กให้ผม
"พี่ปราบสวัสดีครับ / สวัสดีครับพี่"
"สวัสดีครับทั้งสองคน พี่ฝากเด็กดื้อด้วยนะถ้าดื้อถ้าซนบอกพี่ทันทีเลยนะครับ"
"ฮ่าๆๆมึงโดนแน่ไอ้แก้มซาลาเปากูจะฟ้องให้ยับเลย" ต้นหญ้าหัวเราะร่วนพร้อมกับขู่ไอ้ดื้อที่ยืนแก้มพองปากยื่นอยู่ข้างๆ น่ารักว่ะแฟนใครวะ
ผมมาฝึกงานที่บริษัทนี้ได้ครึ่งทางแล้วสินะ อีก2เดือนเท่านั้นผมก็จะหลุดพ้นแล้ว ที่บอกว่าหลุดพ้นไม่ใช่พี่ๆที่ทำงานไม่ดีนะทุกคนดีกับหนูและเพื่อนๆมากเลย ก็หนูกับเพื่อนๆน่ารักขนาดนี้บอกเลยไม่รอด คิกคิก จะมีก็แต่..
"น้องตะวัน บอสเรียกให้ไปพบที่ห้องค่ะ" เอ๋ บอสอยากพบเด็กฝึกงานอย่างผมอีกแล้วเหรอ
"ไอ้แก้มซาลาเปาระวังตัวดีๆนะมึงระวังบอสจับยัดปากแล้วกลืนลงท้อง" ต้นหญ้าเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหู จะ..จะบ้าเหรอ )0(
"หงึ อย่ามาขู่นะ"
"ระวังไว้บ้างก็ดีนะกูว่า กูว่าบอสแปลกๆว่ะ" เปรมเอ่ยขึ้นพร้อมทำท่าครุ่นคิด
"กูว่าเวลาบอสมองมึง..ตาบอสเป็ประกายแปลกๆ"
"+1กูเห็นด้วยกับเปรม"
"พวกมึงหยุดซิ เพ้อเจ้อ! กูไประ ช้าเดี๋ยวบอสจะแดกกูขึ้นมาจริงๆ หมายถึงแดกหัวอ่ะนะ คริคริ"
"ยังๆมันยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองจะโดนจับกลืนลงท้องอยู่รอมร่อ" ต้นหญ้าเอ่ยกับเปรมเบาๆ
"เออน่า มีพวกเราอยู่ไม่มีอะไรหรอกแค่อย่าให้มันออกไปไหนมาไหนกับเขาสองคนก็พอ"
ก็อก ก็อก !!
"ขออนุญาตครับบอส"
"เชิญ"
สายตาแกร่งทอดมองไปยังเ้าของร่างบาง แก้มป่องๆกับผิวขาวราวน้ำนมนั้นตกเขาได้ั้แ่วันที่เ้าตัวมาสัมภาษณ์แล้ว ไหนจะบุคลิกคล่องแคล่วบวกกับรอยยิ้มหวานๆประดับหน้ากลมๆนั้นตลอดเวลา ไหนจะเสียงเจื้อยแจ้วที่ช่างเจรจาพาทีนั่นอีก อยากได้ เอ้อ หมายถึงอยากได้มาร่วมงาน น่ะ หมายมั่นปั้นมือว่าเรียนจบเมื่อไรจะจีบให้มาทำงานด้วยกัน
"เอ่อ บอสเรียกผมมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ" เมื่อเห็นว่าบอสเอาแต่มองหนูนิ่งหนูเลยถามซะเลย ก็มันอึดอัดนี่นา
"ไม่มีอะไรสำคัญหรอก แค่เมื่อเช้าผมเข้าไปซื้อกาแฟแล้วเห็นเค้กชาเขียวหน้าตาน่ากิน เลยซื้อติดมือมาฝากไม่แน่ใจว่าคุณจะชอบไหม?" หึหึ ผมจงใจต่างหากล่ะ ผมสืบมาแล้วว่าน้องชอบเค้กรสชาเขียวชอบนมสดปั่นหวาน100%
"เอ่อ บอส คือว่าผมเกรงใจ" หนูทำตัวไม่ถูก บอสใจดีมากเลยแฮะ
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกพี่..เอ้อ ผมยินดีมากๆ"
"ขอ..ขอบคุณนะครับบอส" ผมยกมือไหว้ พร้อมกับเอื้อมมือไปรับปลายนิ้วเลยัักันนิดหน่อยผมเฉยๆนะ แต่เอ๋..ทำไมบอสหูแดงล่ะ
"น้องตะวัน ถ้าพี่จะเรียกแบบนี้ได้ไหมแล้วแทนตัวเองว่าพี่ เฉพาะตอนที่เราอยู่กันสองคน ได้ไหมครับ คือ พี่เอ็นดูเราน่ะเลยไม่อยากให้มันทางการนักเวลาที่เราอยู่กันสองคน ส่วนตะวันก็เรียกพี่ว่าพี่แล้วแทนตัวเองว่าตะวันได้ไหมครับ"
"ลำบากใจหรือเปล่า รังเกียจไหมถ้าจะพูดกับพี่แบบนั้น" ผมรีบรุกใส่ใน่ที่น้องกำลังลังเลและครุ่นคิด
"ผมไม่ได้รังเกียจนะครับ แต่จะดีเหรอ คือถ้าคนอื่นได้ยินมันจะดูไม่ดี หรือเปล่า อีกอย่างผมก็เกรงใจบอสด้วย"
ไม่ได้กลัว ไม่ได้เกรงใจใครเลยจ้าา คนเดียวที่กลัวที่เกรงใจมีคนเดียวเลย โน่น อยู่ที่อู่โน่น แค่คิดว่าพี่ปราบของหนูโกรธหนูนี้ขนลุกรอเลย แงงงง หนูจะปฏิเสธอย่างไรดีให้ไม่น่าเกลียด
"นะครับ แค่ตอนอยู่กันสองคน" ฟังดูแปลกๆไหม ตอนที่อยู่กันสองคนเหรอ คิดมากไปแล้วตะวันเอ๊ย ไม่มีอะไรหรอกน่า อีกอย่างบอสเองก็ดีกับเขามากๆั้แ่วันสัมภาษณ์จนถึงวันนี้ แค่เรียกพี่กับแทนตัวเองด้วยชื่อแค่นั้นเอง อืมๆ เอาก็เอาว๊ะ! พี่ปราบไม่รู้หรอก
"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับบอ_พี่" แหะ ไม่ชินเลย
"ขอบคุณนะครับน้องตะวัน พี่ดีใจมากเลยที่น้องตะวันไม่รังเกียจพี่"
"คะ..ครับถ้างั้น ตะ วัน ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ พี่" เด็กนี่น่าเอ็นดูชะมัด
"ครับๆตามสบาย อย่าลืมทานเค้กชาเขียวด้วยนะครับพี่ตั้งใจซื้อมาฝาก" เอ๋ ไหนบอกว่าแค่บังเอิญเห็นแล้วซื้อมาไง ?
"ไงไอ้แก้มซาลาเปาเค้กนี่มึงจะถืออีกนานไหม รีบๆแดกเข้าไปก่อนเลิกงานเดี๋ยวพี่ปราบมึงเห็นก็โดนซักจนสะอาดหรอก ยิ่งโกหกเก่งๆแบบมึงด้วย ไม่รอด
"แง จริงด้วย พวกมึงช่วยกูกินหน่อยนะกูกินไม่หมด"
"ไม่เอากูไม่ชอบกินเค้ก" เปรมส่ายหัวดิก
"กูไม่ชอบเค้กชาเขียวกูชอบเค้กสตอเบอรี่" หงึ ขัดใจหนูมากเลย
"ปกติกูเห็นมึงออกจะชอบไอ้เค้กชาเขียวเนี่ยแล้วทำไมวันนี้บอกกินไม่หมดก้อนเท่าขี้หมา"
ตุ้บ!! กำปั้นน้อยๆทุบไหล่ไอ้เปรมดังตุ้บ!
"โอ๊ย!ไอ้แก้มซาลาเปาเดี๋ยวนี้ใช้กำลังเหรอ มานี่เลยมาให้กูบีบแก้มทำโทษซะดีๆ ฮึ่มม!!"
"ก็มึงมาว่าเค้กน้องชาเขียวกูเหมือนขี้หมาทำไมล่ะ หึ่ยย นิสัยไม่ดี"
เหลืออีกแค่อาทิตย์เดียวหนูก็จะฝึกงานเสร็จแล้วนะทุกคน หนูใกล้เรียนจบแล้ว อยากไปช่วยงานคนแก่จะแย่แล้วถามทู้กวันว่าเมื่อไรหนูจะจบสักที หนูเบื่อมากแต่ก็รักมากด้วย คริคริ การฝึกงานของหนูเป็ไปด้วยดีการมาฝึกงานครั้งนี้หนูได้ความรู้กลับมาเยอะมากพี่ๆทุกคนก็น่ารักและยินดีสอนงานให้กับหนูตะวันคนนี้แบบเต็มกำลังกันเลย
ส่วนพี่คนนั้น.. หนูหมายถึงบอสน่ะ ก็ยังแสนดีกับหนูเหมือนเดิม มีขนมนมเนยมาเลี้ยงหนูกับเพื่อนๆตลอด ใหม่ๆหนูก็คิดมากนะว่าพี่เขาจะมาจีบหรือเปล่า หนูไม่อยากมีปัญหาทีหลังไม่อยากให้พี่ปราบของหนูคิดมากด้วยหนูเลยถามไปตรงๆว่า'จีบเหรอ'พี่เขาอึ้งไปแป๊บแล้วพี่เขาก็บอกว่า
'พี่จีบได้ไหมครับ นะพี่ขอจีบ' หนูนี้สตั้นไปเลย หน้าเหวอมากเตรียมจะปฏิเสธแบบแข็งขันไปแล้วดีนะพี่เขารีบบอกว่า 'พี่ขอจีบให้ตะวันมาทำงานกับพี่จะได้ไหมครับ' เฮ้อ!หนูนี้โล่งอกเลย แต่หนูก็ต้องรีบปฏิเสธพี่เขาไปอีกเหมือนกันเพราะว่าพี่ปราบของหนูได้จองตัวหนูไว้เรียบร้อยแล้ว พี่เขาน่าจ๋อยเลยนะแต่พี่เขาก็เข้าใจดีทำให้หนูสบายใจมากๆเลย อ้อ พี่เขาขอเลี้ยงส่งพวกเราทั้งสามคนในวันที่ฝึกงานวันสุดท้ายเสร็จด้วยนะหนูกับเพื่อนๆก็โอเคแต่พี่ปราบนี่สิจะโอเคด้วยหรือเปล่านะ
เป็ไปตามคาดพี่ปราบไม่โอเคแต่ขัดไม่ได้เพราะทุกคนก็ไปกัน พี่ปราบขอมาด้วยแต่จะนั่งกับเพื่อนๆอีกโต๊ะหนึ่งจะไม่แสดงตัวให้หนูอึดอัดจะแค่มองอยู่ห่างๆเพราะพี่ปราบเป็ห่วงกลัวหนูเมาแล้วจะไปห้าวด่องใส่คนอื่นแล้วอาจจะโดยกระตืบเอาได้.. อืมมๆหนูจะแกล้งเชื่อให้ก็ได้ เหอะ! ตาแก่ขี้หวงถามว่าหนูชอบไหม?ชอบมาก 'ผัวรักผัวหลง'คริๆ แน่ะๆอย่าเพิ่งคิดไปไกลหนูกับพี่ปราบของหนูยังไม่ได้ย่อๆแย่ๆกันหรอกนะถึงจะเกือบๆก็เหอะแต่คอนเฟิร์มว่าหนูยังซิงมาก
"ผัวมึงนั่งอยู่โต๊ะไหนวะไอ้แก้มซาลาเปา" ต้นหญ้าหันมากระซิบถามหนูเบาๆที่ข้างหู ฉ่าา
"ผะ..ผัวอะไรเล่าคะ แค่แฟนเหอะ" ต้นหญ้านี่แก่แดดใหญ่แล้วนะ หึ่ยย
"ฮ่าๆๆแก้มมึงแดงว่ะ อายเหรอวะมึง"
"หึ่ยย มีงเงียบไปเลยนะไอ้เปรมใครจะอายกันนี่พี่ตะวันคนเท่ห์เชียวนะ" เถียงกันไปเถียงกันมานัวเนียไปหมด แต่เอ๋..นั่นสิพี่ปราบของหนูนั่งอยู่ตรงไหนกันนะ
"คุณตะวันมองหาใครเหรอครับผมเห็นชะเง้ออยู่นานแล้ว"
วันนี้น้องแต่งตัวน่ารักมากเลยถึงจะมิดชิดไปหน่อยแต่ก็ยอมรับว่าน่ารักสุดๆตอนน้องบอกว่ามาทำงานด้วยไม่ได้ผมแอบเสียดายมากเลย เพราะน้องเก่งเรียนรู้เร็วและอัธยาศัยก็ดีมากด้วยยิ่งพอน้องบอกว่าแฟนจะให้ไปช่วยงานผมยิ่งเสียดาย.. แต่จะทำอะไรได้นอกจากต้องยอมรับ ไม่ได้เป็แฟนเป็พี่ชายก็ยังดีวะ แต่แอบหวังลึกๆว่าเขาจะไปกันไม่รอดเพราะผมรอเสียบอยู่ หึ ก็คนมันชอบไปแล้วจะให้ทำยังไง
"มองหาผะ_"
"โอ๊ยย!ไอ้แก้มซาลาเปาตีลงมาได้ เจ็บนะโว้ย" ไอ้เปรมโวยวายลั่น
"กะ..กูป่าวตี กูตบยุงให้มึงตะหากยุงเกาะมึงน่ะ" แถสุดๆ
พี่บอสมองพวกเราทะเลาะกันพลางส่งยิ้มเอ็นดูมาให้
"ผมก็มองไปเรื่อยครับบอส ไม่มีอะไรพอดีไม่ค่อยได้มาสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่ แหะแหะ"
"เด็กดีสินะครับ เอ็นดูจัง" พูดพร้อมส่งยิ้มพราวมาให้ เอิ่ม รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ
"เออ ไหนๆพวกคุณก็ฝึกงานกันเสร็จแล้วผมขอแลกคอนแทคทุกคนไว้หน่อยนะเผื่อจะได้นัดพบปะกันบ้างในอนาคต"
พูดเสร็จก็ยื่นโทรศัพท์ไปให้คนแก้มป่องเป็คนแรก อ่าา ถ้าจะขอของน้องคนเดียวก็จะดูน่าเกลียดขอหมดทุกคนไปเลยส่วนจะทักหาใครนั้นค่อยว่ากันอีกที หึหึ
+++++
อุ๊ยย!ผั_
เอ้ยย!!แฟนเขามาประกาศความเป็เ้าของแล้วว่ะ
พบคนแก่ขี้หึง1อัตราคร่าา คิกคิก
1K
