หลังจากที่ลูชลงมาจากห้องเขาก็ทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นเออออตามที่น้องสาวเขาคิดเอาไว้
“ท่านเเม่น้องหละ?”หญิงสาวทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะเอียงคอทำหน้าฉงน
“ก็เเม่บอกให้ไปเรียกลูกไม่ใช่รึไง?”เธอกล่าวพลางทำท่าสงสัย
“เธออาจจะกลับไปที่ห้องก็ได้เรากินกันก่อนเลยมั้ย?”หญิงสาวส่ายหัวให้กับคำพูดของผู้เป็ลูกชาย ก่อนที่เ้าตัวจะเงยหน้ามองขึ้นไปยังทางขึ้นขั้นสองของบ้านด้วยใบหน้าที่ยากจะเข้าใจ
“เธอเองก็มีหน้าที่ของเธอก็จริง...เเต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่นานนะ”ลูชเอียงคอเล็กน้อยพลางพิจารณาอยู่ภายในใจ
‘ดูเหมือนท่านเเม่ของเราจะรู้เื่สิ่งที่ผิดปรกติสินะ’เมื่อกล่าวถึงสิ่งผิดปรกติในปัจจุบัน มาเทียบกับความทรงจำอีกครึ่งหนึ่งของลูชนั้นกลับเป็เื่ที่ดูธรรมดา
เทพเซียน ปีศาจ มนุษย์ อศูร ลูชหลับตาพลางนึกถึงเื่ที่อยู่ภายในความทรงจำ
‘บางทีข้าอาจจะถูกคนเหล่านี้ปกป้องอยู่ก็ได้’ลูชหลี่ตา เพราะว่าความฝันของลูชคือการปกป้องครอบครัวถ้าหากเขายังเป็เเค่คนเก่าอยู่บางทีเื่นี้อาจจะทำให้เขาช็อคไปเลยก็ได้
ทว่ามันไม่ใช่เื่ที่น่าตื่นตระหนกของลูชในตอนนี้ซักเท่าไหร่ เพราะอะไรหนะหรือ? เพราะอีกครึ่งหนึ่งของลูชคือผู้เเข็งเเกร่งที่ยากจะหาผู้ใดมาเปรียบเทียบ เเละเพราะการหลอมรวมิญญาทำให้ประสบการณ์เเละความรู้หลอมรวมเข้ากับความรู้ในปัจจุบัน ลูชในตอนนี้จึงมีความมันใจเป็อย่างมากว่าอีกไม่นานตนจะสามารถปกป้องครอบครัวของเขาได้...
ในขณะเดียวกันภายในห้องของลูช
เ้าสิ่งที่ลูขเรียกว่าสิปีริตรูปตุ๊กตากระต่ายยัดนุ่นกำลังดมฟุดๆฟิดๆอยู่ตรงบริเวณที่ลูชเปิดประตูิญญา
“เเปลกจังเปี้ยว! เมื่อกี้ััได้ถึงพลังิญญาที่อยู่ๆก็พุ่งออกมาได้ชัดเจนเลยเปี้ยว!”มันกำลังก้มหัวคล้ายกับสุนัขที่กำลังดมกลิ่น ซึ่งในขณะนั้นหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็น้องของลูช รินก็กำลังจ้องมองพลางสำรวจห้องที่เเทบจะเรียกว่าไร้สีสันนี้ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
“นี่ฉันว่าไม่มีอะไรหรอก บางทีอาจจะเป็ิญญาตกค้างของเมื่อก่อนก็ได้”ครั้งหนึ่งเมื่อราวๆ 2 เกือบ 3 ปีก่อนมีครั้งหนึ่งที่มีสัตว์ประหลาดั์เข้ามาจู่โจมเด็กหนุ่มซึ่งนั่นทำให้หญิงสาวต้องเดินไปยังเส้นทางที่เเตกต่างจากคนธรรมดา
มีบ่อยครั้งที่เคยเกิดเหตุการณ์กระเเสวิญาญผิดปรกติบนห้องๆนี้เเต่เมื่อเธอลองมาสำรวจดูกลับไม่พบสิ่งผิดปรกติใดๆ
“อาจจะไม่ใช่ก็ได้เปี้ยว!”ตุ๊กตากระต่ายยัดนั่นชูคอพลางจ้องมองไปยังริน
“หืม?”รินเอียงคอด้วยความส่งสัยก่อนจะค่อยๆขยับร่างมาใกล้กับร่างของตุ๊กตากระต่าย
“หมายความว่ายังไง?”ตุ๊กตากระต่ายหลี่ตาพลางเหงื่อออกเล็กน้อย
“คือ..เื่ว่า...เมื่อก่อนหน้านี้หนะ...รู้สึกว่าิญญาของพี่ชายจะเปลี่ยนไปหนะนะ”หญิงสาวเอียงคอด้วยใบหน้าฉงน
“เปลี่ยนไป?”ก่อนจะหลี่ตาด้วยใบหน้าที่หมองคล้ำลง ในขณะเดียวกันตุ๊กตากระต่ายก็ััได้ถึงไอความเย็นะเืที่กำลังเเผ่ซ่านออกมาจากร่างของหญิงสาว
“ไม่เอาหน่า รินจิ! เปี้ยว! ก็รู้อยู่หรอกว่ารินจิเป็พวกคลั่งไคร้พี่ชาย! เเต่เื่นี้เราต้องเปิดใจฟังกันนะ เปี้ยว!”เมื่อััได้ถึงความเปลี่ยนเเปลงจองรินมันก็ได้เเต่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
เพราะในความเป็จริงเด็กสาวตรงหน้าของเธอนั้นหวั่นไหวเกี่ยวกับเื่พี่ชายของตนเองมากเเละด้วยความที่เธอต้องเว้นระยะห่างจากลูชนานทำให้เธออ่อนไหวผิดปรกติเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าลูช ถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายๆคือเธออายที่จะอยู่ใกล้ๆกับลูชนั่นเอง
ซึ่งลูชนั้นเป็คนที่ค่อนข้างทึ่มเเละไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกในเื่ทำนองนี้ทำให้เขาไม่รู้ถึงจุดๆนี้ของเธอ
“ไหนลองพูดมาสิ”ในความเป็จริงเธอเองก็ััได้ถึงความเเปลกของพี่ชายของตัวเองได้นานเเล้ว ทั้งนามที่ใช่เรียกตัวเองหรือสรรพนามก็เปลี่ยนไป ทั้งยังิญญาที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด สำหรับเธอเเม้จะอยู่ในสังคมทีาเต็มไปด้วยเื่เหนือธรรมชาติเเต่เื่นี้ก็ใช่ว่าจะเกิดขึ้นบ่อยๆ
“เปี้ยว!”มันร้องด้วยใบหน้าใ ก่อนจะเริ่มพูดค่อด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆ
“คะ คือว่านะ กระเเสิญญาของลูลู่จิ(พระเอก)ก่อนหน้านี้หนะมีการปนเปื้อนของิญญาที่ชั่วร้ายอยู่หละ! เปี้ยว!”เด็กสาวเอียงคอฉงน
“เเล้วมันยังไง?”เ้าตุ๊กตายัดนุ่นรูปกระต่ายๆพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็จริงจังเพื่อให้เข้ากับสถานการณ์
“นั่นเเหละคือเื่ที่ขัดใจอยู่หละเปี้ยว! เพราะว่ากระเเสิญญาของลูลู่จิในวันนี้มันบริสุทธิ์มาก”
“บริสุทธิ์? ก็ดีไม่ใช่----”ไม่ทันได้กล่าวจบตุ๊กตาตัวนั้นก็ตัดขึ้นซะดื้อๆ
“เเละความบริสุทธิ์นั้น....มันพอๆกับการจุติของเทพัไม่สิจะพูดกันตามตรงมันเหนือกว่ามาก”เมื่อได้ยินดังนั้นรินก็เบอกต่กว้างด้วยความตกตลึงอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะที่ผ่านมานั้นเธอได้สู้กับตัวประหลาดเเละฝ่าฟันความไร้เหตุผลมามากมายเเละนั่นทำให้เธอได้รับรู้ว่า ในตอนนี้กำลังจะเกิดเื่ที่สามารถสั่นะเืโลกได้อย่างไม่ยากเย็น
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ลงมัติว่าจะคอยจับตาดูลูชไปซักพัก เเล้วก็ลงมาทานอาหารเย็นกับครอบครัว ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ในขณะเดียวกันนั้นเอง ในดินเเดนอันห่างไกลไร้ซึ่งผู้คนมีเพียงสิ่งปลูกสร้างอันเเปลกตาเเละบรรดาสรรพสัตว์ที่ไม่คุ้นหูคุ้นตาในห้องที่ส่องสว่างเเต่ไร้ซึ่งทางออกราวกับกงขังที่เเสนว้าเหว่ หญิงสาวคนหนึ่งกำลังยื่นทำหน้าประหลาดใจพลางกดคีบอร์ดคอมพิวเตอร์โปร่งใสไปมา
“...มีบางสิ่งกำลังเกิดขึ้น...”เธเกล่าวๆเบาๆก่อาจะเงยหน้าขึ้นไปยังท้องฟ้าเเม้ว่ามันจะถูกปกปิดด้วยหลังคาทรงสี่เหลี่ยมสีขาวก็ตาม
“เเละมันจะเขย่าโลก....”
958
