Floral Requiem – เพลงไว้อาลัยแห่งพฤกษา

บรรยากาศรอบตัวเรธยังคงเงียบงัน มีเพียงเสียงลมที่ลอดผ่านรอยแตกร้าวของอาคารร้าง เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องในความมืด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ในขณะที่แสงไฟจากหน้าต่างที่แตกกระจายส่องลงมาจาง ๆ เพียงพอให้เขาเห็นร่างชายปริศนาที่นอนแน่นิ่งอยู่

เรธจ้องมองชายคนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เ๣ื๵๪แห้งกรังติดอยู่ตามตัว เสื้อผ้าฉีกขาดเผยให้เห็น๤า๪แ๶๣ที่คล้ายถูกเถาวัลย์บางอย่างรัดไว้

“ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?” เขาลองเอ่ยถามเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ

เรธค่อย ๆ ย่อตัวลง ใช้มือแตะไปที่ต้นคอของชายคนนั้น หัวใจยังเต้นอยู่ แม้ว่าจะอ่อนแรงมากก็ตาม แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำอะไรต่อไป…

แกร๊ก…

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากอีกด้านของอาคาร เงาดำเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วหลังซากกำแพงที่พังถล่ม ราวกับกำลังจับจ้องพวกเขาอยู่ เรธรีบดึงมือกลับ พร้อมกันนั้นก็ขยับตัวไปหลบหลังเสาคอนกรีต เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ ตั้งใจเงี่ยหูฟัง

ขยับ… ขยับ…

เสียงฝีเท้าที่ไม่ใช่มนุษย์ เสียงลากบางอย่างไปตามพื้นปูน แต่มันไม่ใช่เสียงของรองเท้า เป็๲เสียงที่ฟังดูเหมือน…

เถาวัลย์เสียดสีกับพื้น

หัวใจเรธเต้นแรงขึ้น สัญชาตญาณร้องบอกให้เขาหนีไปจากที่นี่โดยเร็ว แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังเงาที่ขยับอยู่ตรงมุมอาคาร

มันกำลังเข้ามาใกล้…

เรธกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลือบมองชายปริศนาที่หมดสติอยู่ตรงหน้า ถ้าจะหนีตอนนี้ เขาจะต้องทิ้งอีกฝ่ายไว้ที่นี่ แต่ถ้าหากช่วย… เขาอาจต้องเผชิญหน้ากับ ‘สิ่งนั้น’

เขาจะตัดสินใจอย่างไรดี?