เธอกับลู่เป๋าเหยียนจนถึงตอนนี้ยังคงเป็แค่สามีภรรยากันในนาม แถมพวกเขายังตกลงกันเสร็จสรรพอีกว่าจะหย่ากันในอีกสองปีข้างหน้า
แล้วจะไปมีลูกได้อย่างไร?
หัวข้อนี้...ทดสอบความเขินอายของเธอชัดๆ!
ูเี่อันหน้าแดงเป็ลูกตำลึงเขินจนไม่รู้จะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหน เธอกล้าไม่สบตาถังอวี้หลันยิ่งไม่กล้ามองหน้าลู่เป๋าเหยียน
ลู่เป๋าเหยียนมองสีหน้าูเี่อันอย่างนึกสนุกทีคืนแต่งงานยังบอกให้เขาถอดเสื้อผ้าให้เธอดูอยู่เลย แล้วตอนนี้จะเขินทำไมกัน?
แต่คงต้องยอมรับว่าพอเธอเขินขึ้นมาก็ยิ่งน่ามองขึ้นไปอีกดวงตาที่ดูเหมือนกวางน้อยที่ตื่นตระหนกคู่นั้น ทำให้เขารู้สึกว่า...ถ้าไม่แกล้งเธอสักหน่อยคงรู้สึกผิดกับตัวเอง
เขาโอบเธอเข้ามาอย่างใกล้ชิด“เื่นี้ เราเคยคุยกันไว้แล้วนี่นา”
ูเี่อันงงเสียยิ่งกว่างงทำไมเธอถึงนึกไม่ออกเลยว่าเคยไปคุยกับเขาเื่นี้ตอนไหนแต่สีหน้าท่าทางของเขาทำไมดูมั่นใจขนาดนั้นเธอจึงทำได้แค่ขดตัวอย่างกังวลอยู่ในอ้อมแขนเขา
“คะ...เคยด้วยเหรอ?”
“เธอลืมไปแล้วเหรอ”ลู่เป๋าเหยียนยิ้มบาง สายตามองเธออย่างรักใคร่ “ตอนนั้นเธอยังบอกอีกว่าเธอชอบเด็กๆ มาก”
ูเี่อันมั่นใจว่าตนไม่เคยพูดแบบนั้นออกไปตานี่จงใจแกล้งเธอ แต่อยู่ต่อหน้าถังอวี้หลันจะเถียงออกไปก็ไม่ได้จึงทำได้แค่เพียงฝืนยิ้มกลับไป
ถ้าลู่เป๋าเหยียนพูดอีกว่าพวกเธอวางแผนจะมีลูกเร็วๆนี้ละก็ เธอมีแผนรับมือแล้ว นั่นก็คือ หลับตาลงแล้วแกล้งตายซะ...
“แต่ว่าเจี่ยนอันยังเด็กอยู่พวกเราจึงไม่รีบครับ” ลู่เป๋าเหยียนพูดขึ้นมา“ผมกับเจี่ยนอันตั้งใจว่าอีกสองปีถึงจะคิดเื่ลูกครับแม่”
ูเี่อันกะพริบตาปริบๆอย่างไม่อยากเชื่อ เธอนึกว่าเขาจะฝังเธอไว้ตรงนี้ซะแล้ว นี่เขา...ยอมปล่อยเธอไปงั้นเหรอ
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกยิ้มบางให้ลู่เป๋าเหยียน บัญชีที่แกล้งเธอ คืนนี้ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน!
ถังอวี้หลันเห็นสองสามีภรรยาใกล้ชิดสนิทสนมกันดีจึงยิ้มอย่างปลื้มใจ
“เจี่ยนอันไม่ต้องเครียดนะลูก แม่ไม่ได้อยากจะเร่งอะไรหนูหรอก ถ้าทั้งสองคนวางแผนไว้แล้วก็ดีสำหรับแม่แล้ว ขอแค่พวกลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอใจแล้วจ้ะ”
ูเี่อันรีบพยักหน้าหงึกๆตอบรับในทันที
่บ่ายลู่เป๋าเหยียนมีธุระเลยขอตัวออกไปข้างนอกจึงเหลือแค่เธอคอยอยู่เป็เพื่อนถังอวี้หลันที่บ้าน
ทั้งสองคนไม่รู้จะทำอะไรดีพวกเธอก็ไม่ใช่คนชอบช้อปปิ้งเสียด้วย จึงเปิดทีวีดูละครน้ำเน่าฆ่าเวลา
ปกติูเี่อันไม่ชอบดูละครน้ำเน่าพวกนี้แค่วันนี้เธอกับถังอวี้หลันดูไปพลางวิจารณ์บทกับตัวละครไปพลางเธอพบว่าละครน้ำเน่าก็ไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด
เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าลู่เป๋าเหยียนจึงกลับมาเขาเห็นูเี่อันกับแม่นั่งพิงกันและกัน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขแบบนี้ของแม่
เวลาูเี่อันนั่งเป็เด็กดีอยู่ข้างแม่เขาช่างแตกต่างจากตอนแยกเขี้ยวเถียงเขาฉอดๆ อย่างกับคนละคน
ลู่เป๋าเหยียนเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าดาราหนุ่มคนไหนหล่อกว่ากันของทั้งสองคนต่างคนต่างชอบไม่เหมือนกัน ดูเหมือนงานนีู้เี่อันจะเถียงสู้แม่เขาไม่ได้
ูเี่อันเริ่มคิดอะไรดีๆออก จึงพูดตัดบทขึ้นมาอย่างมั่นใจว่า
“อย่าไปสนเลยค่ะว่าใครหล่อกว่าใครถึงยังไงก็ไม่มีใครหล่อสู้พี่เป๋าเหยียนของพวกเราได้!”
ถังอวี้หลันพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเต็มที่ทันใดนั้นก็เห็นเงาคนอยู่ที่ประตู เธอแย้มยิ้มอย่างดีใจ
“เป๋าเหยียนกลับมาแล้วเหรอ แม่กำลังคุยเื่ลูกกับเจี่ยนอันอยู่พอดีเลย”
ลู่เป๋าเหยียนกลับมาแล้ว!
ูเี่อันรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าเธอรีบหันกลับไปมอง ลู่เป๋าเหยียนกำลังยืนมองมาทางเธออย่างยิ้มๆ อยู่ไม่ไกล...
ั้แ่เจอลู่เป๋าเหยียนทำไมชีวิตเธอเป็แบบนี้...ครั้งที่แล้วก็ถูกเขาได้ยินคำพูดมั่วซั่วของตัวเองที่ผับวันนี้ก็ถูกเขาได้ยินเื่น่าอายที่เธอพูดที่บ้านอีก เธออยากจะบ้าตาย...
ูเี่อันอยากจะร้องไห้คิดแล้วจึงรีบพาตัวเองออกไปจากจุดนี้ “ฉันไปเอาน้ำมาให้นะ”
ลู่เป๋าเหยียนรู้ว่าเธอเป็คนหน้าบางเลยไม่อยากแกล้งเธอต่อ เขาเดินเข้ามานั่งในห้องรับแขกแล้วจึงรินน้ำชาเติมให้กับถังอวี้หลัน
ถังอวี้หลันยกชาขึ้นดื่มเอนพิงโซฟาอย่างผ่อนคลาย “เจี่ยนอันของพวกเรานี่น่ารักจริงๆที่ปกติเธอดูใจกล้าไม่กลัวใคร เป็เพียงแค่เปลือกนอกที่เธอสร้างขึ้นมาเท่านั้น”
ลู่เป๋าเหยียนยิ้มูเี่อันเป็แค่ “ปีศาจกระดาษ” เขารู้เื่นี้ดียิ่งกว่าใครๆ
“แม่ให้คนเตรียมห้องไว้ให้แล้วถ้าลูกไม่ติดงานอะไร คืนนี้ก็รีบเข้านอนซะล่ะ” ถังอวี้หลันว่าแล้วก็ลุกขึ้น“แม่ไปดูก่อนว่าอาหารเย็นพร้อมหรือยัง”
คืนนี้?
ลู่เป๋าเหยียนยกมุมปากแย้มยิ้มเขาจะรอดูว่าูเี่อันจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
มื้อเย็นูเี่อันกินน้อยกว่าตอนมื้อเที่ยงมากเธอกินไปประมาณเจ็ดส่วนของกระเพาะก็วางตะเกียบลงพอดีกับที่ลั่วเสี่ยวซีโทรศัพท์มาหาพอดี เธอจึงลุกออกไปรับโทรศัพท์
“ให้ตายเถอะคนพวกนั้นจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว” ลั่วเสี่ยวซีพูดอย่างใ “ผ่านไปยังไม่ถึงสองวันพวกนั้นขุดข้อมูลจนรู้หมดแล้วว่าเธอเป็แพทย์นิติเวชอยู่ที่สถานีตำรวจถ้าปล่อยให้เป็แบบนี้ต่อไป สงสัยพรุ่งนี้ข้อมูลส่วนตัวเธอทั้งหมดต้องหลุดออกมาแน่แบบนี้พวกแฟนคลับหานรั่วซีไม่พากันมาหาเธอหมดเหรอ แล้วก็นะตอนนี้เื่นี้ลามไปถึงเวยป๋อ1แล้วด้วย!”
“ลามไปเวยป๋อ?” ูเี่อันขมวดคิ้วยุ่ง“เดี๋ยวฉันขอโทรหาพี่ชายก่อน”
ูเี่อันวางสายแต่ยังไม่ทันที่เธอจะโทรหาซูอี้เฉิง ก็ได้ยินเสียงลู่เป๋าเหยียนดังมาจากข้างหลัง
“ไม่ต้องโทรหาพี่เธอแล้ว”
เธอมองเขาอย่างสงสัย“นายรู้ว่าฉันจะพูดเื่อะไร? อย่าบอกนะว่านายก็เข้าไปดูกระทู้ซุบซิบนั่นเหมือนกัน...”
ลู่เป๋าเหยียนไม่ได้ว่างขนาดนั้น“เสิ่นเยว่ชวนจัดการกระทู้นั่นให้แล้ว เธอไม่ต้องกังวลว่าข้อมูลของเธอจะหลุดออกไป”
ูเี่อันเชื่อในฝีมือของลู่เป๋าเหยียนจึงยิ้มให้เขาอย่างซึ้งใจ “ขอบคุณนะ”
“พวกเราเป็สามีภรรยากันอย่างถูกกฎหมายไม่ว่าจะด้วยหน้าที่หรืออะไรก็ตาม ฉันต้องปกป้องเธอ” ลู่เป๋าเหยียนเดินเข้ามามองตาูเี่อัน “อีกอย่าง ทีหลังไม่ว่าจะเกิดเื่อะไร ให้นึกถึงฉันเป็คนแรกไม่ใช่พี่ชายเธอ”
ั์ตาคมเข้มของเขาเหมือนมีเวทมนตร์ประหลาดที่หากใครเผลอไปสบตาแค่เพียงชั่ววินาทีก็จะถูกสะกดอย่างไม่รู้ตัว
ูเี่อันกลืนน้ำลาย“เข้าใจแล้ว แต่ว่าคงไม่มีเื่อะไรเกิดขึ้นแล้วล่ะ ฉันจะพยายามไม่รบกวนนาย”เธอก็พูดขึ้นมาหลังนิ่งไปสักพัก “เื่นี้นายอย่าไปบอกแม่ล่ะ ฉันไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ”
เื่ที่จะไม่บอกถังอวี้หลันเขากับเธอใจตรงกันทั้งสองคนเดินกลับเข้าบ้านด้วยท่าทางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นถังอวี้หลันจึงไม่ผิดสังเกตอะไร
สามทุ่มตรงคนที่ปกติเข้านอนเวลานี้อย่างถังอวี้หลันเดินกลับเข้าห้องตัวเองแล้วูเี่อันเองก็อยากนอนเร็ว จึงถามลู่เป๋าเหยียนว่า
“ฉันนอนห้องไหน?”
ลู่เป๋าเหยียนพาูเี่อันขึ้นไปที่ชั้นสอง เขาเปิดประตูห้องนอนใหญ่
“ห้องนี้”
ห้องนอนกว้างขวางแสงไฟอมส้มดูอบอุ่น ให้บรรยากาศแนววินเทจ ถึงจะไม่ใช่สไตล์เธอสักทีเดียวแต่เธอก็ไม่ปฏิเสธที่จะลองััดูแถมถังอวี้หลันยังเตรียมชุดนอนและอุปกรณ์อาบน้ำให้เธอไว้แล้วอีก
ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนให้สบายใจดีกว่า~
แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ทำไมลู่เป๋าเหยียนยังอยู่ในห้องอีก แถมยัง...
“ละ ลู่เป๋าเหยียน...”เธอยืนกอดชุดนอน พูดด้วยเสียงสั่นนิดๆ “นายถอดเสื้อผ้าทำไม”
“จะอาบน้ำ”ลู่เป๋าเหยียนตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน
เธอถลึงตามองเขาอย่างใ“นายก็นอนห้องนี้เหมือนกันเหรอ?”
“ถ้าขืนแยกห้องนอนกันที่นี่ละก็...”ลู่เป๋าเหยียนยิ้ม “ความก็แตกสิครับ คุณนายลู่”
ูเี่อันอึ้งไปเธออยากจะร้องไห้
“ฉันส่งสัญญาณบอกเธอให้ปฏิเสธไปแล้วนะ”ลู่เป๋าเหยียนพูดอย่างปัดความรับผิดชอบ
“ฉันไม่เข้าใจที่นายจะสื่อนี่!”ูเี่อันมองลู่เป๋าเหยียนอย่างเคืองๆ “ทำไมนายไม่บอกกันตรงๆ เล่า!”
“ความผิดฉันเอง”ลู่เป๋าเหยียนลูบผมปีศาจน้อยที่ใกล้จะอาละวาดเต็มที่
“ท่าทางฉันจะประเมินเธอสูงไปหน่อยไว้คราวหน้าจะระวัง” พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป
ส่วนทางด้านูเี่อันเธอได้แต่นั่งกอดชุดนอนน้ำตาจะไหลอยู่ข้างเตียง...
ผ่านไปสิบกว่านาทีลู่เป๋าเหยียนก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อูเี่อันหันกลับไปมองเขาเืกำเดาก็แทบจะไหลออกมา
ลู่เป๋าเหยียนในชุดคลุมอาบน้ำที่ผูกไว้อย่างหลวมๆเผยให้เห็นไหล่กว้างและกล้ามเนื้ออกที่ดูแข็งแกร่งสุดเซ็กซี่ทำให้คนมองอดจินตนาการต่อไม่ได้ ไหนจะผมเปียกชื้นที่ถูกเขาใช้ผ้าเช็ดจนดูยุ่งนิดๆประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาราวสลักของเขา ทั้งหมดทำให้ความหล่อของเขาเพิ่มขึ้นไปอีกูเี่อันคงต้องยอมรับว่า ผู้ชายคนนี้คือปีศาจยั่วสวาทสุดอันตรายชัดๆ!
ส่วนเธอในตอนนี้ดันต้องมาอยู่กับผู้ชายแบบนี้สองต่อสองในห้องนอนกลางดึกกลางดื่น...
ูเี่อันรู้สึกร่างกาย้าออกซิเจนเพิ่มทั้งลมหายใจและการเต้นของหัวใจมันผิดจังหวะไปหมด เธอจึงรีบผละสายตาออกจากลู่เป๋าเหยียนแล้วหยิบชุดนอนเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
ในห้องน้ำยังคงเต็มไปด้วยไอน้ำที่เกิดจากการอาบน้ำเมื่อครู่ของเขาเธออดนึกไปถึงภาพที่ตัวเองเห็นเมื่อครู่ไม่ได้ ให้ตาย...นี่เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย!!!
การอาบน้ำครั้งนี้เธอหน้าแดงไปใจสั่นไป
อาบไปอาบมาเวลาผ่านไปเป็ชั่วโมง เธอตั้งใจหยิบชุดนอนขึ้นมาสวม แต่เมื่อเห็นชุดก็แทบจะลมใส่
ชุดนอนที่ถังอวี้หลันเตรียมไว้ให้มัน...ทั้งสั้นทั้งบางแถมยังคอวี จะเซ็กซี่เกินไปแล้ว!
แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ใส่คิดได้ดังนั้นเธอจึงหยิบมันขึ้นมาสวมอย่างไม่เต็มใจ เธอแง้มประตูเล็กน้อยมองออกไปก็เห็นลู่เป๋าเหยียนกำลังนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่บนโซฟา
เธอพูดสีหน้านิ่ง“ลู่เป๋าเหยียน นายช่วยหยิบเสื้อคลุมของฉันให้หน่อยสิ”
ลู่เป๋าเหยียนเห็นเธอยืนแอบอยู่หลังประตูห้องน้ำเริ่มเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงเดินไปหยิบเสื้อคลุมส่งใหู้เี่อันแต่โดยดี
เสื้อคลุมของเธอเป็เสื้อคลุมกันลมตัวยาวเธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมากหลังได้ใส่ จึงออกมาจากห้องน้ำแล้วรีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง
ต้นขาเรียวยาวของเธอที่เผยให้เห็นรวมทั้งผิวขาวนวลเนียนภายใต้แสงไฟ ทำเอาลู่เป๋าเหยียนรู้สึกคอแห้งขึ้นมาเขารีบเบนสายตาหันไปมองทางอื่น แล้วถามเธอว่า
“เธอหาอะไรอยู่”
“หมอนกับผ้าห่ม”ูเี่อันตอบ “คืนนี้ใครสักคนคงต้องปูผ้านอนที่พื้น”ไม่งั้นคงไม่ได้นอนเร็วแน่ๆ!
“ไม่ต้องหาแล้วมันมีแค่ชุดเดียว”
ูเี่อันช็อกรีบหันกลับมา “หมายความว่าไง”
ลู่เป๋าเหยียนยิ้มอธิบายอย่างไม่ทุกข์ร้อน“หมายความว่า พวกเราคงต้องนอนเตียงเดียวกัน”
ูเี่อันถึงกับเข่าอ่อน“ไม่ดีมั้ง”
“มันเป็แค่ทางเลือกเดียว”ลู่เป๋าเหยียนเอนตัวนอนลงบนเตียง “หรือเธอจะไม่นอนทั้งคืนเลยก็ได้”
เมื่อมองไปที่ลู่เป๋าเหยียนซึ่งหลับตาเตรียมนอนไปเรียบร้อยูเี่อันรู้สึกว่าคงไม่มีใครช่วยเธอได้อีก
จะไม่นอนทั้งคืนก็ไม่ได้แต่จะให้นอนเตียงเดียวกันกับลู่เป๋าเหยียน...มันจะไม่เกิดอะไรขึ้นแน่เหรอ?
*************************
1 Social Network ของประเทศจีนลักษณะคล้าย Twitter
1K
