ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

“สำเร็จ!?” ซอว์ขมวดคิ้วตกใจ
‘ทำไมขึ้นพร้อมกันเลยล่ะ’
ชายหนุ่มสงสัยแต่ไม่นานเขาก็พอเดาได้เลยว่า เจ้าผอมนั้นน่าจะโดนรุมอยู่ เขายิ้มอย่างมีความสุข ดูเหมือนว่าการเป็นซอมบี้ก็ไม่ได้แย่เกินไปนัก หากเขาจะลองทำตัวขี้เกียจใช้ซอมบี้ล่าซอมบี้ขณะที่ตัวเองไปเดินเล่น วิ่งเอาก็น่าจะสนุกไม่ใช่น้อย
‘ถ้าทำแบบนั้นได้จริงดูทรงแล้วเราก็ดูโอพีเกินไปไม่ใช่หรอ’
เขาไม่เชื่อหรอกว่าลุงฉัตรที่แสนขี้แกล้งของเขาจะยินดีให้เขาทำตัวแบบนั้น คาดว่าน่าจะมีจำกัดจำนวนข้าทาสบริวารไม่ก็ข้อจำกัดอื่น ๆ อีกเป็นแน่ ไม่งั้นหากเขาพ้นอ้วก พ้นน้ำลายในลงแม่น้ำที่เป็นสายธารหลักของอาณาจักร คาดว่าทุกคนคงกลายเป็นขี้ข้าเขาหมดแน่ ๆ
ระหว่างที่ซอว์สนใจกับเรื่องต่าง ๆ หลายชั่วโมงก็มีเสียงแจ้งเตือนขึ้น
“ข้าทาสบริวารซอมบี้: แห้ง ได้ตายแล้วค่ะ"
“ติ้ง!! ท่านความว่างเปล่าได้สังหารซอมบี้กล้ามอสูร ลมปราณระดับ 5 จำนวนหนึ่งร้อยสิบสามตน ท่านได้รับค่าประสบการณ์ +4 ระดับ ขอแสดงความยินดีด้วยสำหรับการเลื่อนระดับในครั้งนี้ค่ะ ขอให้ผู้เล่นพยายามต่อไปนะคะ”
“หื้ม!? ตายซะแล้วหรอ…”
ซอว์ตกใจ แต่ที่ตกใจยิ่งกว่าคือเจ้าแห้งนั้นฆ่าซอมบี้ลมปราณที่ห้าไปเยอะมาก ๆ แต่ระดับขึ้นมาเทียบเท่ากับซอมบี้ฆ่ามนุษย์ระดับหกสองคนเลยทีเดียว จนเขาอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า นั่นเป็นเพราะค่าประสบการณ์ในโหมดซอมบี้มันมากกว่า หรือเป็นเพราะระดับลมปราณกันแน่
‘ตอนนี้เราก็เลเวล 5 เหมือนในโหมดซอมบี้แล้วสินะ’
พิเศษคืิอชุดเซ็ตของเขาทำให้เขาแข็งแกร่งเทียบเท่าระดับหก ชายหนุ่มนึกถึงเจ้าอ้วนเขาอดคิดไม่ได้ว่าจะให้มันไปจัดการกับซอมบี้ระดับหกดีไหม เพราะหากเขาต้องการจะกลับ มันก็แค่พุ่งกลับไปเฉย ๆ เนื่องจากซอมบี้ที่เหลือเขาเดินผ่านก็ตัวแตกกระจายด้วยคลื่นลมปราณได้สบาย ๆ ดังนั้นไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลมากนัก หรือต่อให้อันตรายจริง ๆ แปรเปลี่ยนเป็นร่างซอมบี้ก็ไม่สาย
“เจ้าอ้วน เจ้าไปสังหารซอมบี้ระดับ 6 แบบตัวต่อตัวซะ หากสู้ไม่ไหวก็หนีกลับมาฟื้นฟูลมปราณก่อน” มันพยักหน้าก่อนจะพุ่งหายไป ซอว์ถอนหายใจเปิดบันทึกวิญญาณ หรือที่คนอื่นชอบเรียกคือ 'สเตตัส'
– – – – – – – – – – – --[บันทึกวิญญาณ]ชื่อ: ความว่างเปล่า ลมปราณ: ระดับ 5(+1) , 5(ซอมบี้)สกิลเฉพาะตัว: ระบบเกม(ซอมบี้) แต้มซอมบี้: 565– – – – – – – – – – – --
“แต้มขึ้นมาเยอะเลย แต่ถ้าดูในระยะยาวแต้มเป็นแสน ๆ ก็คงไม่ได้เว่อร์อะไรมากนัก ดูเหมือนว่าไอ้สิบแต้มนั้นเป็นเพียงการเปิดระบบเกมซอมบี้เฉย ๆ ”
ซอว์เปิดบันทึกรายชื่อซอมบี้ของเขาก็พบว่ามีรายชื่อ [ซอมบี้] ที่เขาซื้อไว้เหมือนเดิม เพียงแต่มันพิเศษกว่านั้นเพราะข้าง ๆ หมวดหมู่ [บันทึกซอมบี้] มีหมวดหมู่ [สกิลซอมบี้] ด้วย
[ข้อจำกัด: ซอมบี้ คัมภีร์ทักษะ: ชา จำกัดลมปราณ: 10 ใช้แต้มซอมบี้: 500 ]
“ดูเหมือนจะเป็นสกิลติดตัวของซอมบี้นะ” จากที่เขาจำได้ ดูเหมือนว่าเชื้อจากข้าทาสของเขาตอนกัดเจ้าแห้งจะทำให้หน้ามืด สติเลอะเลือน งั้นเขาก็พอจะเดาว่าซอมบี้กาก ๆ ของเขาคงทำได้เพียงแพร่เชื้อและสร้างความเจ็บเฉย ๆ ไม่ได้มีฤทธิ์อำนาจเหมือนซอมบี้ตนอื่น ๆ
“งั้นซื้อเลยล่ะกัน” ชายหนุ่มจ่ายแต้มซอมบี้ พริบตาเขาก็ได้รับความรู้ใหม่ ๆ ซึ่งไม่ต่างจากที่คิดไว้ เพราะมันเป็นสกิลติดตัวขอให้เขาสร้างบาดแผลแก่อีกฝ่ายได้ก็สามารถทำให้บริเวณแผลนั้นชาได้อย่างแน่นอน แม้เขาจะไม่รู้ก็เถอะว่ามันจะชาขนาดไหน
ซอว์ปิดเสียงแจ้งเตือนของเกม เพราะเสียงเด้งที่เจ้าอ้วนสังหารเด้งมาถี่ ๆ ทำให้เขาอดรำคาญไม่ได้ ซอว์เปลี่ยนร่างเป็นซอมบี้ทำให้มองเห็นในที่มืดได้อย่างง่ายดาย เขาก็ไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วสูง ไม่นานก็หลุดออกจากดินแดนซอมบี้แรกกำเนิด เขาก็รีบกลับเป็นมนุษย์ทันทีพลางเก็บชุดเซ็ทไว้ในแหวนมิติของฟรีจากลุงฉัตร
เดาว่าหากเข้าอาณาจักรแล้ว คงอาจโดนรังควานจากสำนักพเนจรได้ แต่ซอว์ก็ไม่ได้ห่วงอะไรมากนัก ต่อให้มันกล้าลงมือกับเขา ชายหนุ่มก็รับประกันว่ายามในอาณาจักรแห่งนี้ก็ปกป้องเขาได้แน่นอนแม้จะไม่สามารถออกนอกเมืองได้ แต่เขาก็ไม่แคร์สักเท่าไหร่ก็ในเมื่อเจ้าอ้วนของเขากำลังเก็บค่าประสบการณ์ให้เขาอยู่นั่นเอง
“ถ้าจำไม่ผิดเกมนี้มีดันเจี้ยนด้วยสินะ” ชายหนุ่มยิ้มอย่างตื่นเต้น เขานึกไม่ออกเลยว่าจะเจอซอมบี้แบบไหนในดัน และใครบ้างที่เขาจะได้เป็นเพื่อนและร่วมเล่นกันด้วย ซอว์เดินเข้าในเมืองด้วยชุดชาวบ้านกาก ๆ แน่นอนว่าเขามีปัญญาซื้อใหม่แต่ก็ไม่ได้รวย
เพราะจากที่สังเกตุมาพบว่า เขาจำเป็นต้องฆ่าด้วยตัวเองถึงจะมีโอกาสได้รับเงินมา แต่หากให้ข้าทาสฆ่า มันจะไม่ดรอปอะไรเลยแม้แต่เงิน ขยะ สิ่งของ อาวุธ ซึ่งนี่นับว่าไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายเขาสักเท่าไหร่ ซอว์ละความสนใจกลับมามองโรงเตี๊ยมมาตราฐานสำหรับผู้เล่นใหม่ที่ออนไลน์ไม่ถึง 10 วันในเกมหรือ 10 ชั่วโมงในโลกจริง
“โรงเตี๊ยมดี ไม่เสียค่าใช้จ่าย”
ชายหนุ่มยิ้ม แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยคนหนึ่งเดินเข้ามา หล่อนเป็นผู้หญิงผมยาวกลางหลังสีดำ ใบหน้าทรงไข่ รูปร่างทรงนาฬิกาทราย หน้าอกพอไม้พอมือ ผิวสีขาวเนียนอมชมพู นัยน์ตาสีดำสดใส มีรอยยิ้มที่น่ารักสวมชุดจอมยุทธหญิงสีขาวบริสุทธิ์มีกระบี่วิ่งมาหา อายุราว ๆ 18 ปี
“เอ่อ! ขอโทษนะคะ…พี่ใช่พี่ซอว์รึเปล่าคะ? ”
ชายหนุ่มยิ้มในใจ เธอข้างหน้าของเขาคือน้องสาวแฟนเก่าของเขาที่หนีไปอยู่กับลูกผู้อำนวยการเรียบร้อยแล้วนั่นเอง แน่นอนว่ารูปร่างในเกมจะไม่ต่างจากชีวิตจริงเว้นแต่ทรงผมที่สามารถปรับเปลี่ยนได้ ซอว์ฉีกยิ้มกลับไปให้พลางลูบหัวอีกฝ่าย
“พี่เองครับตัวเล็ก…ไม่คิดเลยนะครับว่าน้องพี่จะดูมีภูมิฐานขนาดนี้ในเกม”
แม้จะเป็นน้องสาวแฟน แต่เขาก็มองอีกฝ่ายคล้ายน้องสาวที่น่ารักของเขาอยู่ตลอดเวลา เรียกได้ว่าน้องสาวคนนี้ชอบเตือนเขาบ่อย ๆ เกี่ยวกับนิสัยพี่ตนเอง และพยายามกีดกันเขาออกอย่างเป็นห่วง ซึ่งซอว์ชอบและขอบคุณกับการกระทำนี่มาก
“ยะ อย่านะ! หนูอย่าใช่เด็กสักหน่อย พลอยโตแล้ว”
ชายหนุ่มอมยิ้มขยี้หัวหญิงสาวจนยุ่ง ทำให้หล่อนทำหน้ามุ่ยเอียงหน้าหนีอย่างโมโห ซอว์ส่ายหัวเล็กน้อยกับความเป็นเด็กของอีกฝ่าย ดูจากท่าทางแล้วพลอยยังคงไม่รู้ว่าพี่สาวตัวเองไปมีแฟนคนอื่นแล้ว ฉะนั้นเขายังไม่รีบบอกดีกว่า ให้พี่สาวหล่อนเป็นคนบอกเองน่าจะดีที่สุด
“ว่าแต่พี่ซอว์เถอะ…พึ่งเข้ามาเล่นเกมนี่หรอคะ? อยากให้พลอยช่วยไหม” เจ้าตัวเล็กน้อยกอดอกยิ้ม
“หนูจะบอกอะไรให้นะคะพี่ซอว์ หนูสามารถดีดลมปราณพี่ไปถึง 15 ภายในหนึ่งคืนได้เลย เพราะหนูอะนะ…เลเวล 30 แล้วอย่างไงเล๊า!! ” ซอว์ร้องว้าวแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ อาณาจักรต้นกำเนิดนั้นเลเวลที่คู่ควรก็คือ 1-20 แล้วมันไม่มีความจำเป็นใด ๆ เลยที่พลอยจะเข้ามาอาณาจักรกะหรั่ว ๆ แบบนี้ คาดว่าน่าจะมีเหตุผลบางอย่าง ซึ่งดูจากชุดแล้วไม่มีสัญลักษณ์ดูก็รู้ว่าเป็นผู้เล่นอิสระแน่นอน
“ไม่เป็นไรครับ อีกอย่าง…พี่ว่าน้องไม่ว่างหรอกมั้ง? ” พลอยแบะปากกอดเอวชายหนุ่ม เอาหน้าถูไถไปมา
“งื้อ~ ใช่แล้วพี่จ๋า แม้น้องไม่ว่างแต่พี่ก็มาอยู่ด้วยได้นะ เพราะพรุ่งนี้น้องจะต้องเข้าดันเจี้ยนที่นี่” ซอว์ขมวดคิ้ว
“ดันเจี้ยนที่นี่จำเป็นต้องมีลมปราณระดับ 30 เลยหรอ? ” พลอยส่ายหน้า
“จะใช่ได้อย่างไงพี่ ก็หนูอ่า⁓ หนูรับปากเพื่อนไว้แล้วว่าจะช่วย ก็เลยเป็นอิหรอมนี้ไปได้อะ”
ชายหนุ่มอมยิ้ม เขาก็นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไรซะอีก ที่แท้ก็แค่ช่วยเพื่อนนี่เอง ซอว์ถอนหายใจโล่งอกเกลี่ยผมหญิงสาวอย่างเอ็นดู พลอยที่สัมผัสได้ก็หน้าแดงนิด ๆ เอาหน้ามุดเข้าไปกว่าเดิม ๆ จนเขาอดหัวเราะไม่ได้
“ฮ่า ๆ ๆ พอได้แล้วตัวเล็ก ไม่อายคนอื่นรึไงมากอดพี่แบบนี่อะ? ” หญิงสาวดึงหน้าออกพร้อมหันหลัง
“ไม่อายหรอก! ” ซอว์เค้นเสียง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

น้องสาว

นิยายแนะนำ

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

น้องสาว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้