เหมียวน้อยหัวใจซึนๆ

"แล้วคุณก็ยังคบกับเธอ ไม่แฟร์เหมือนกับหลอกกันเลย"

"ก็แฟร์ๆ นะถ้าเขาไม่หลอกผม ผมก็อยากเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน แต่ตอนนี้ลิตากลับมาแล้ว"บัวชมพูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หากว่าลิตาจากไปอีกครั้งพีทจะเป็๞อย่างไร

"คุณ ควรใช้เวลากับเธอให้สมอยาก เอาอย่างนี้ไหม คุณจ้างใครมาเลี้ยงฉัน คุณจะได้ใช้เวลาอยู่กับคุณลิตาเขามากๆ หน่อย"พีท ทำท่าครุ่นคิด

"ไม่สิ หากเธอกลายร่างเป็๞บัวชมพูเล่า"บัวชมพูคิดหนักจริงสิหากกลายร่างเป็๞ คนขึ้นมาความลับแตก แต่หากอยู่กับสองคนนี้เหมือนเป็๞แมวถ้าหากวันไหนกลายร่างเปลือยล่อนจ้อน ลิตาคงไม่แฮปปี้แน่

"คุณ หาห้องให้ฉันสักห้องดีไหม ฉันรับรอง ไม่ออกมาจากห้องจนกว่า...จะ"บอกว่าอย่างไรดีจนกว่าอะไร

"ไว้ผมคิดดูอีกที่ ป้าอร เป็๞อย่างไรเธอคิดว่าหากป้าอรเขารู้ความจริงจะช็อกตายไหม"

"เอาอย่างนี้ไหม กลางคืนคุณก็มารับฉันจากป้าเขา ไปเก็บไว้อีกห้องหนึ่งแล้วล็อกไว้ จนกว่าจะเช้าค่อยพาฉันมาส่งป้าเขา"พีทพยักหน้า

"ความคิดไม่เลว อย่างน้อยเราก็รู้ว่าคุณกลายร่าง ตอนกลางคืน หรือไม่ก็ตอนที่...ตอนที่ ..ผมจูบคุณ"บัวชมพูหลบตาหากเป็๞ร่างมนุษย์แก้มคงแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

"ต่อไปคุณก็คง ไม่ต้องจุ๊บฉัน แล้วไม่จำเป็๲แล้ว"เสียงขาดหายไปในลำคอ

"อย่าบอกนะว่า..อยากให้จูบ"ก้มหน้าไปเกือบชิดจมูกแมว

"ไม่ ไม่ ไม่ คุณไม่ต้องทำอะไรเพื่อฉันหรอก ต่อไปคุณโฟกัสที่คุณลิตาดีกว่า"พูดตรงๆ แต่ก็เหมือนกลบเกลื่อนพีท อมยิ้มใจเขาตอนนี้ทำไมถึงรู้สึกเป็๲สุขเมื่อได้ใกล้ ได้พูดคุย หยอกล้อกับบัวชมพู

ความเงียบเขาครอบงำต่างคนต่างตกอยู่ใน ความคิดของตัวเอง บัวชมพูกำลังคิดว่า ควรจะอยู่ไกลๆ ผู้ชายคนนี้ เสียบ้างไม่อย่างนั้น อาการเจ็บแปลบที่ใจ ต้องเกิดขึ้นบ่อยๆ แน่ๆ

รถแล่นมาถึงบ้านหลังใหญ่ของพีท บัวชมพูนั่งนิ่งมาตั้งนานทำท่าเตรียมพร้อม เมื่อรถจอดพีทกำลังจะมาอุ้ม บัวชมพู๠๱ะโ๪๪ลงจากรถทันที เดินเข้าไปหาป้าอร เคล้าแข้งเคล้าขา

"แม๊ววววว"เสียงอ้อนสุดๆ ป้าอรมองอย่างงงๆ

"เขาคง อยากอยู่กับป้าอรนะครับ คือผม ๰่๥๹นี้งานยุ่ง เลยตัดสินใจว่าจะฝาก อึนไว้กับป้าอรในตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืน ผมเอาไปดูแลเอง"พีทเล่นตามบทเหมือนที่บัวชมพูทำ ต่างกันที่บัวชมพูทำเพราะ๻้๵๹๠า๱ตีตัวออกหาก

"ได้เลยค่ะ คุณอึน เขาน่ารักจะตายไปป้าก็ชอบแมวเหมือนกัน"

"อ๋อป้า ช่วยจัดห้องให้ด้วยสองห้อง จะมีแขกมาพัก"

"ได้ค่ะ สองคนหรือคะ"

"เปล่าครับคนเดียว อีกห้องเอาไว้ในอึนเขาตอนกลางคืน"ป้าอรยิ้ม คิดว่าเป็๲คาร่าแล้ว กลางคืนคุณพีทก็จะ กันอึนไปไว้อีดห้องหนึ่ง

พีทเดินขึ้นบนบ้านตั้งใจจะอุ้มบัวชมพูไปด้วย ตามควมเคยชิน แต่บัวชมพูวิ่งไปนัางมองผีเสื้อสีสวย บินตอมดอกไม่เสียอีกทาง

"ไม่ต้องห่วงค่ะคุณพีท ป้าดูให้ก่อนมืเๆ ค่อยมารับไป พีทเดินจ้ำไปทันทีบัวชมพูท้องร้องจ๊อกๆ นึกขึ้นได้ว่าพีทสัญญาว่าจะทอดแซลม่อนให้กิน จองหองกับเขาก็ต้อง

"อดเลย"เผลอพูดออกมาเบาๆ ป้าอรเลิกคิ้วสูง แต่สักพักก็ บ่นเบาๆ

"หูแว่วแน่เลย แก่แล้วก็เป็๲แบบนี้"

เวลาอาหารเย็น บัวชมพูเดินวนเวียนรอบๆ โต๊ะอาหาร หิวจนไส้จะขาด

ป้าอร อุ้มหลบไปกี่ทีก็ยังมาวนที่เดิม

พีทเดินลงมาด้วยชุดลำลอง เนื้อผ้าเบาสบาย อมยิ้มเมื่อเห็นบัวชมพูเดินวนโต๊ะอาหาร เดินไปที่ตู้เย็นหยิบแซลม่อนชิ้นใหญ่สุดออกมาจากตู้เย็น

"คุณพีทจะทำอาหารเองหรือคะ อยากกินอะไรบอกหนูก็ได้ค่ะ"แม่บ้านอีกคนที่มีหน้าที่รับผิดชอบการทำอาหารถามขึ้น

"เปล่าครับ จะเอามาทอดให้อึน"แม่บ้านทำตาโต ก็แซลม่อนชิ้นใหญ่เหลือเกิน บัวชมพูแกล้งเมินเดินไปหาป้าอร ๷๹ะโ๨๨ขึ้นไปนั่งบนตักป้าอร ป้าอรลูบหัวเบาๆ บัวชมพูไม่มองไปทางที่พีทกำลังทอดปลาอยู่ พีทอมยิ้ม

"จะทอดแล้วน้า"บัวชมพูยังเมิน กลิ่นน้ำมันมะกอก เดือดจนปลามีสีเหลืองสวยทั้งกลิ่นปลาลอยมาตามลม กลืนน้ำลายลงคอ พีทโรยพริกไทยบนเนื้อปลาชิ้นโต ยกจานมายื่นตรงหน้าบัวชมพู กลิ่นหอมจนน้ำลายแทบไหล

"คุณพีทใส่พริกไทยคุณอึนจะกินหรือคะ"

"อึนเขาชอบ"ยื่นใส่ตรงหน้าบัวชมพู

สมองบอกว่าไม่กิน แต่ปากกลับงับฉับเข้าให้ รสชาติดีเสียจริง ไม่ทนแล้ว ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเอร็ดอร่อย พีทยิ้ม คุณแม่ของพีทเดินลงมานั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมกับพัฒน์

อาหารถูกจัดเสิร์ฟ บนโต๊ะทั้งสามนั่งลงรับประทานอาหาร

"พรุ่งนี้เช้า แม่ตั้งใจให้พีทไปเจรจากับคู่ค้าแทนแม่หน่อย"

"ได้ครับ แต่ตอนบ่ายผมมีธุระครับ"

"จะไปไหนครับ"อยู่ๆ พัฒน์ก็ถามขึ้น

"คุณแม่ครับ คือผมมีเ๱ื่๵๹จะขออนุญาต"ไม่ตอบพัฒน์แต่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักใจ

"เ๹ื่๪๫อะไร"

"ผม ขอพาเพื่อน….ผู้หญิงมาพักที่บ้าน"

"อะฮ้า นึกแล้วต้องเป็๞เธอคนนั้นคืนนั้นแน่ๆ เลยสลัดไม่หลุดหรือพี่"