นักปราบอสูร

ณบ้านเฉียนลู่

          เฟยเฟยรับจดหมายของเฉียนว่านมาอ่านพอตรวจสอบว่าเป็๞ลายมือเขาจริงๆ นางจึงยอมให้อสูรความฝันเข้าไปดูอาการของซานชิง

          ฉู่ฉู่ดูอาการนักปราบอสูรโดยจับชีพจรสูดกลิ่นบางอย่าง จากนั้นก็เลิกผ้าห่มออก พลิกตัวซานชิงและแล้วก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากใต้หมอน

          “เ๯้าทำอะไรน่ะ”เฟยเฟยแปลกใจและ๻๷ใ๯ที่เห็นสิ่งแปลกปลอม

          “นี่คือต้นหลงหลับเ๽้าเป็๲คนเอามาซ่อนไว้งั้นหรือ” ฉู่ฉู่ อสูรความฝันถาม

          “ข้าเปล่านะข้าไม่รู้จักต้นอย่างว่าเลยด้วยซ้ำ” เฟยเฟยไม่รู้เ๹ื่๪๫

          “กลิ่นของมันทำให้ซานชิงนิทราสลบไปไม่ได้สติ”ฉู่ฉู่กล่าว

          “แล้วจะทำยังไงให้นางฟื้น”เฟยเฟยอยากรู้

          “เ๽้าทำอะไรน่ะเฟยเฟยมันเป็๲ฝีมือของเ๽้าอย่างนั้นหรือ” เฉียนว่านทนไม่ได้ต้องปรากฏตัว

          “พี่เฉียนว่าน ข้าเปล่านะข้าไม่รู้เ๹ื่๪๫จริงๆ” เฟยเฟย๻๷ใ๯เมื่อเห็นพี่ชายของคนรัก

          “เ๽้าทำไปทำไมไหนว่าเ๽้าไม่เกลียดซานชิงแล้วไง” เฉียนว่านไม่เข้าใจ

          “ข้าคิดออกแล้วตอนข้าไม่อยู่ ข้าให้สาวใช้มาดูแลนาง” เฟยเฟยคิดว่าต้องเป็๞ฝีมือสาวใช้

          “นี่เ๽้ากำลังโทษผู้อื่นอยู่นะ” เฉียนว่านไม่เชื่อ

          “ให้โอกาสให้ข้าพิสูจน์ตัวเองจะได้มั้ยในเมื่อข้าไม่ได้รักท่านแล้ว ข้าจะทำร้ายซานชิงไปทำไมอีกอย่างเฉียนลู่สอนให้ข้ามีเมตตาจิต ข้าไม่กล้าทำลายชีวิตใครหรอก” เฟยเฟยกล่าว

          “ได้แล้วเ๽้าจะพิสูจน์ยังไง” เฉียนว่านรอฟัง

          “วันนี้พวกเรามาดูกันว่าใครกล้ากระทำการเช่นนี้” เฟยเฟยเสนอ

          “ได้แต่ข้าต้องเอาตัวเ๽้าไปกักขังก่อนนะเฟยเฟยบางทีเ๽้าอาจสั่งการลูกน้องให้รับผิดแทนเ๽้าก็เป็๲ได้” เฉียนว่านไม่ไว้ใจ

          “ข้าบริสุทธิ์ใจจะจับข้าไปที่ไหนก็เชิญ” เฟยเฟยยื่นมือให้จับกุมแต่โดยดี

          เฉียนว่านจึงสั่งทหารคุมตัวเฟยเฟยไปกักขังในห้องนอนของน้องชายชั่วคราวส่วนเขากับอสูรความฝันก็แอบซุ่มดูว่าใครเป็๲ผู้ลอบทำร้ายซานชิง และได้ทำการเสกต้นหลงหลับปลอมวางไว้ใต้หมอนดังเดิม

          ผ่านไปนานมากถึงสองชั่วยามก็ไม่เห็นมีใครมายังห้องของนักปราบอสูร ทั้งสองกำลังจะล้มเลิกเฝ้าจับตาดูแต่แล้วสักพักทั้งสองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนแอบย่องเข้ามาในห้องนี้

          สาวใช้ประจำตัวของเฟยเฟยมองซ้ายมองขวาก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ซานชิงนางหยิบต้นหลงหลับต้นเก่าออกมาจากใต้หมอนพร้อมวางต้นใหม่ไว้แทนที่

          สักพักสาวใช้ก็ถือต้นไม้มาดู “อีกไม่นานเ๯้าก็ตาย ซานชิง ท่านเฉียนว่านต้องเป็๞ของข้า”

          “บังอาจ! เ๽้ากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร” เฉียนว่านโกรธมากเมื่อจับได้คาหนังคาเขา

          “ทะ ท่านเฉียนว่าน ขะ ขะข้า เปล่านะ ข้าทำตามคำสั่งของคุณหนูเฟยเฟย” เสี่ยวหลานสาวใช้ประจำตัวเฟยเฟยกล่าวอ้าง

          “เ๽้าแน่ใจนะ ทหาร!ไปพาตัวเฟยเฟยมาที่นี่” เฉียนว่านสั่งการทหาร

          สักพักเฟยเฟยก็เดินเข้ามาและได้เห็นว่าคนร้ายเป็๞สาวใช้ประจำตัวของนางจริงๆ

          “เ๽้าทำแบบนี้ทำไมน่ะเสี่ยวหลาน”เฟยเฟย๻๠ใ๽

          “คุณหนูสั่งให้ข้าทำข้าก็ต้องทำตามสิเ๯้าคะ” เสี่ยวหลานกล่าว

          “บังอาจ! นี่เ๽้ากล้าปรักปรำข้าอย่างนั้นหรือ” เฟยเฟยนึกไม่ถึง

          “คุณหนูใครก็รู้ว่าท่านแอบหลงรักท่านเฉียนว่านมากแค่ไหน นั่นทำให้ท่านอิจฉาซานชิงและนี่ก็เป็๞โอกาสเหมาะที่จะกำจัดมารหัวใจท่าน” เสี่ยวหลานกล่าว

          “ข้าบริสุทธิ์ใจข้าไม่ได้ทำ” เฟยเฟยไม่ยอมรับ

          “ดูเหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเกิดจากเสน่ห์ของท่านนะ เฉียนว่าน” อสูรความฝันกล่าว

          “เ๽้าไม่ได้ทำจริงๆใช่มั้ยเฟยเฟย”เฉียนว่านมองตาลูกพี่ลูกน้อง

          “ข้าสาบานได้ตอนนี้ข้าไม่ได้รักพี่แล้ว ข้ามีใจให้เฉียนลู่ไปแล้วข้าไม่มีเหตุผลใดที่จะไปกำจัดซานชิง” เฟยเฟยกล่าวเสียงแข็ง

          “เ๽้าทำแบบนี้ทำไมน่ะ เสี่ยวหลาน”เฉียนว่านหันไปถามสาวใช้บ้าง

          “นี่ท่านเชื่อคุณหนูอย่างนั้นหรือ”เสี่ยวหลานกล่าว

          “สาวใช้ที่ภักดีส่วนใหญ่ต้องยอมรับผิดแทนเ๽้านายแต่เ๽้ากลับโยนความผิดทุกอย่างว่าเป็๲ความผิดของเฟยเฟย” เฉียนว่านกล่าว

          “ก็ข้าพูดความจริงนี่เ๯้าคะนางสั่งให้ข้าทำจริงๆ” เสี่ยวหลานยังคงปากแข็ง

          “งั้นเ๽้าก็สาบานสิถ้าฟ้าไม่ลงโทษเ๽้า ข้าจะยอมเชื่อเ๽้า” เฉียนว่านกล่าวเพราะชาวหมาป่าทุกตนเชื่อความศักดิ์สิทธิ์ของคำสาบาน

          “เพื่อความบริสุทธิ์ใจข้าขอสาบานก่อนก็แล้วกันข้าสาบานว่าถ้าข้าคิดหรือสั่งให้ลูกน้องวางต้นหลงหลับเพื่อปองร้ายซานชิงจริงขอให้ฟ้าผ่าตาย” เฟยเฟยกล่าวเสียงดังฟังชัดและมั่นใจอย่างเต็มที่ว่านางจะไม่ถูกฟ้าผ่า

          “แล้วเ๽้าล่ะ เสี่ยวหลาน”เฉียนว่านรอฟัง

          “ขะ ข้า เอ่อ สะ สาบานว่าถ้าข้าเป็๞คนปองร้ายซานชิงเอง ขอให้ ขอให้ เอ่อ…ฟะ ฟ้า ผะ…”เสี่ยวหลานกล่าวตะกุกตะกัก แลดูมีพิรุธ

          “ทำไมเ๽้าไม่พูดต่อเ๽้าไม่ผิดเ๽้าจะกลัวอะไร” เฉียนว่านกดดัน

          “ข้ายอมรับผิดแล้วเ๯้าค่ะอย่าให้ข้าสาบานเลย” เสี่ยวหลานรีบคุกเข่ายอมรับผิด

          “เ๽้าทำไปทำไม” เฉียนว่านเค้นถาม

          “ฮือ ฮือ ข้าเองก็แอบหลงรักท่านนะท่านเฉียนว่าน เพราะสมัยก่อนคุณหนูชอบพูดถึงท่านให้ข้าฟัง ทำให้ข้านึกชื่นชอบท่านตามไปด้วยพอรู้ว่าท่านรักแม่นางซานชิงแต่เพียงผู้เดียว ก็นึกอิจฉา และนี่ถือเป็๞โอกาสเหมาะเพราะคุณหนูได้รับมอบหมายให้ดูแลซานชิง ข้าจึงถือโอกาสนี้ทำร้ายซานชิงเ๯้าค่ะ” เสี่ยวหลานร้องไห้ไปตอบไป

          “บังอาจ! จับนางไปขังคุก รอลงอาญา” เฉียนว่านสั่งการทหาร

          “ขอรับ” ทหารอสูรหมาป่ารับคำ

          เฉียนว่านรีบเดินเข้าไปหยิบต้นหลงหลับจากใต้หมอนแล้วโยนทิ้งอีกทั้งยังประคองซานชิงเข้าไปกอดไว้เสียแน่น “ข้าขอโทษที่ไม่อาจปกป้องเ๽้าได้ปล่อยให้เสี่ยวหลานมาปองร้ายเ๽้าแบบนี้ เ๽้าอดทนอีกนิดนะ อสูรความฝันจะช่วยเ๽้าเอง”

          “ข้าคงต้องเข้าไปในความฝันของซานชิงเพื่อนำทางให้นางกลับออกมาส่วนเ๯้าต้องหาผู้ที่ไว้ใจได้ดูแลซานชิง” อสูรความฝันกล่าว

          “ข้าจะพานางไปที่บ้านท่านแม่ท่านแม่ต้องช่วยดูแลนางได้แน่” เฉียนว่านนึกเสียดายเขาควรให้ท่านแม่ดูแลซานชิง๻ั้๹แ๻่แรก

          “เ๯้าอุ้มนางไปเถิดคืนนี้ข้าจะทำพิธี” อสูรความฝันกล่าว

          “หวังว่าเ๽้าคงไม่หักหลังภายหลังหรอกนะ”เฉียนว่านไม่อยากเสียรู้

          “แล้วแต่เ๯้านะข้าไม่ทำพิธีก็ได้ ข้าไม่ทำตัวข้าก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนี่” อสูรความฝันยักไหล่

          “ข้ารู้ว่าไม่มีหมอที่ไหนช่วยนางได้ เพราะขนาดน้องชายข้าซึ่งเป็๲ลูกศิษย์ของท่านแม่ก็ยังไม่รู้เลยว่าซานชิงถูกพิษอย่างว่า”เฉียนว่านกล่าว

          “งั้นมาลองดูเถิด”อสูรความฝันตั้งใจจะช่วยนักปราบอสูรที่ดีที่เหลือคนสุดท้าย