เหวินเฟิงเหอย้อนอดีตไปเป็นฮูหยินคหบดี

"อ่่อ ท่านพี่ข้าลืมไปเสียสนิท"นางพูดราวกับนึกอะไรขึ้นได้ก่อนมือเรียวเล็กจะเอื้อมไปหยิบกำไลหยกที่อยู่ในกล่องไม้ฉลุลายสวยงามนั่น

“กำไลหยกนี่ข้าจะซื้อไปฝากท่านแม่”นางพูดขึ้นพรางยิ้มให้เขาด้วยใบหน้าที่ดูอ่อนหวาน

เมื่อทั้งสามซื้อของในร้านเสร็จต่างก็รีบเดินออกจากในร้านนั้นทันที

“ท่านพี่ข้าอยากปล่อยโคมลอยได้หรือไม่”เหวินเฟิงเหอหยุดนิ่งพร้อมกับจ้องมองโคมสีแดงใบใหญ่รูปหงส์นั่น

คหบดีเหวินมองดูใบหน้าที่ดูตื่นเต้นของนางก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

“เอาสิ”

“จริงๆนะท่านพี่”พูดจบนางก็รีบเดินตรงไปยังร้านขายโคมลอยในทันที

“ข้าเอาใบนึง”นางรีบบอกกับพ่อค้าในทันที

“ได้เลยขอรับนายหญิง”คนขายรีบยื่นโคมลอยให้กับนางในทันที

เหวินเฟิงเหอหยิบโคมลอยจากพ่อค้าก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคหบดีเหวิน

“ท่านพี่เราไปปล่อยโคมลอยกันเถอะ”

เขาพยักหน้าให้กับนางเป็๞การตอบรับ

“อื้ม เอาสินานแล้วเช่นกันที่ข้ากับเ๽้าไม่ได้ปล่อยโคมลอยร่วมกัน”เขายิ้มพร้อมกับช่วยนางถือโคมนั่น

หลี่หยางเหมยที่ได้แต่แอบอิจฉาอยู่เนืองๆมือเล็กบดกันไปมาอย่างหงุดหงิด

“สาวใช้หลี่เ๽้าจะปล่อยโคมลอยกับพวกข้าหรือไม่”เหวินเฟิงเหอเอ่ยถามขึ้นอย่างมีน้ำใจ

ปากเรียวเล็กค่อยๆแสร้งฉีกยิ้มออกมาอย่างเจียมตัว 

“ข้าน้อยคิดว่านายท่านกับฮูหยินไปปล่อยโคมลอยเพียงสองคนคงจะเหมาะกว่าเ๽้าค่ะ”นางแสร้งพูดออกมาอย่างเจียมตัวแม้ในใจจะรู้สึกอิจฉาเป็๲อย่างมาก

“ทำไมเล่า นานๆทีได้มางานเทศกาลปล่อยโคมลอยเหตุใดเ๯้าจึงไม่ปล่อยซักใบเล่าเพื่อเป็๞มงคลกับชีวิต”คหบดีเหวินถามอย่างหวังดี

“ข้าน้อยเป็๲เพียงสาวใช้ต่ำต้อยเพียงได้เข้ามารับใช้ตระกูลเหวินก็นับว่าเป็๲มงคลกับชีวิตแล้วเ๽้าค่ะ”

เหวินเฟิงเหอมองดูท่าทางที่แสร้งเป็๞คนดีและน่าสางสารนั่นของนางก็อดจะหมั่นไส้ไม่ได้

“หึ คิดว่าฉันไม่รู้ทันมารยาของเธอเหรอย๊ะยัยสาวใช้มหาภัย ฉันมาจากยุคปัจจุบันมุขตื้นๆที่จะเรียกร้องความสนใจากผู้ชาย คนอย่างเฟิงเหอรู้ทันหมดแหละ เพราะฉันก็เคยใช้เหมือนกันแต่ไม่ได้ผล ฮ่า ฮ่า ฮ่า”เหวินเฟิงเหอแอบพูดเบาๆในใจก่อนจะรู้สึกขำตัวเอง

คหบดีเหวินขมวดคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นเหวินเฟิงเหอหัวเราะเบาๆคนเดียว

“เ๽้าเป็๲อะไรเช่นนั่นหรือเฟิงเหอ เหตุใดจึงได้หัวเราะออกมา”

นางสะดุ้งตัวโหยงก่อนจะหันไปยิ้มอ่อนให้กับเขา

“ปะ เปล่าข้าเพียงนึกอะไรบางอย่างเลยหลุดหัวเราะน่ะท่านพี่”

“เ๯้านี่พิลึกคนนัก”เขาพูดขึ้นก่อนจะหันไปหาหลี่หยางเหมย

“ว่าอย่างไรสาวใช้หลี่เ๽้าจะปล่อยโคมลอยหรือไม่”

นางมองหน้าเขาพร้อมกับส่งยิ้มให้

“หากนายท่านอนุญาตข้าน้อยก็จะปล่อยเ๽้าค่ะ”

เขายิ้มให้กับนางก่อนจะหันไปหาพ่อค้า

“พ่อค้าช่วยเอาโคมลอยให้กับนางด้วย”

“ได้ขอรับนายท่าน”พ่อค้าพูดจบก็หยิบโคมลอยสีขาวให้กับนางในทันที

“ถ้าเช่นนั้นเราก็ไปปล่อยโคมลอยกันเถอะ”เหวินเฟิงเหอพูดขึ้นก่อนจะรีบเดินไปที่จุดปล่อยโคมในทันที

คหบดีเหวินมองดูเหวินเฟิงเหอที่ดูแตกต่างจากเหวินเฟิงเหอในเมื่อก่อน จากฮูหยินผู้สุขุมและอ่อนโยนแต่หลังจากที่ฟื้นจากการจมน้ำครานั้นนางกลับดูสดใสร่าเริงช่างพูดช่างจาแตกต่างจากเหวินเฟิงเหอในเมื่อก่อนลิบลับ