ตอนที่ 6
วายุเป็ผู้ชายตื่นเช้าเขาตื่นแต่เช้าถึงแม้ว่าเมื่อคืนจะนอนดึกมากก็ตามเขาออกไปซื้ออาหารและเสื้อผ้ามาให้เธอใหม่ แล้วเช้านี้เขาก็จะพาเธอไปส่งบ้านด้วย
"ทำไมยังไม่ตื่นอีกนะ"เขาบ่นออกมาเบาๆ ไม่กล้าที่จะจับตัวเธอ เพราะชุดที่เธอใส่มันไม่มีชั้นใน เขากลัวว่าตัวเองจะหมดความอดทนจนเผลอทำอะไรเธอเข้า
"คุณๆ"นี่มันก็สายมากแล้วแต่ทำไมเธอยังนอนไม่ตื่นอีก เขาใช้นิ้วเอื้อมไปสะกิดที่แขนของเธอเบาๆทำให้หญิงสาวที่นอนหลับไม่รู้เื่ พลิกตัวมาทางด้านที่คุณหมอหนุ่มยืนอยู่
โอ้แม่เ้า!!เขาพึ่งจะรู้ว่าชุดนอนของเขาเนื้อผ้ามันบางเกินไปก็วันนี้แหละ เอาไงดีวะเขาคิดในใจ วายุสูดหายใจเข้าปอดอีกครั้ง แล้วเขย่าตัวเธอครั้งนี้เขาจะต้องให้เธอตื่นขึ้นมาให้ได้ ถ้าขืนอยู่อย่างนี้ เขาต้องเป็บ้าแน่ๆ
"ตัวร้อนนี่...พราวๆคุณตัวร้อน" ชายหนุ่มรีบเอามือไปอังที่หน้าผากของเธอทันที สงสัยจะเป็เพราะเมื่อคืนที่เธอโดนยาแล้วเขาเอาน้ำเย็นจัดไปราดทำให้ร่างกายของเธอรับไม่ไหวเลยป่วยแบบนี้
"อื้อ..." หญิงสาวครางเสียงเบาตอนนี้เธอมีไข้
"นี่ผมต้องถูกเนื้อต้องตัวคุณอีกแล้วเหรอเนี่ย"เขาต้องเช็ดตัวให้เธอ ทำอะไรก็ไม่ได้ ตอนนี้อวัยวะส่วนล่างของเขามันปวดหนึบไปหมดแล้วที่จริงมันเริ่มขยายตัวั้แ่เขาเดินเข้ามาหาเธอแล้วด้วยซ้ำ
"ชั้นในก็ไม่ได้ใส่ เอาวะเช็ดก็เช็ด!" เขาน่าจะเอาเธอไปส่งโรงพยาบาลั้แ่เมื่อคืน จะได้ไม่ต้องลำบากตัวเองแบบนี้ไม่น่าหาเื่ทรมานตัวเองอย่างนี้เลย
เขาเดินไปเอาน้ำใส่กะละมังกับผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืนมาเช็ดตัวให้เธอ เขาเลือกที่จะเช็ดแค่บางจุดเท่านั้น เช่นแขน ขา ด้านหลังกับใบหน้าและลำคอของเธอเท่านั้นส่วนหน้าอกอวบอิ่มสวยนั้นขอเว้นไว้ก่อน แค่นี้เขาก็จะบ้าแล้ว กว่าจะเช็ดตัวให้เธอเสร็จเขาปาดเหงื่อทิ้งไปหลายต่อหลายครั้ง
โอ๊ย...ทำไมพึ่งจะรู้ว่าเช็ดตัวคนป่วยมันยากอย่างนี้นะทั้งๆที่มันเป็งานที่ง่ายมากๆ กว่าจะเสร็จเล่นเอาเขาเหงื่อแตกเลยทีเดียว
วายุรีบลงไปเอาอุปกรณ์การแพทย์ที่อยู่ในรถเขาเป็หมอจึงจำเป็ต้องมีของพวกนี้ติดตัวอยู่แล้ว จากนั้นเขาจึงขึ้นมาพร้อมกับข้าวต้ม
"ทานข้าวก่อนนะครับแล้วจะได้ทานยา"วายุพยุงตัวเธอให้ลุกขึ้นมานั่ง เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมามองหน้าเขา เธออ้าปากเอาอาหารที่เขาจ่ออยู่ที่ปากของเธอกลืนลงท้องไปสองสามคำ
สายตาของเขามันไม่รักดี! เผลอแอบมองหน้าอกของเธอที่เห็นเป็รูปเป็ร่างในขณะที่เขาป้อนข้าวเธอคิดแล้วก็เหมือนหาเื่ให้ตัวเองแท้ๆ
หญิงสาวกินข้าวและกินยาตามที่เขาสั่งอย่างว่าง่ายเพราะเธอจำได้ว่าเขาเป็คนช่วยเธอจากเื่เมื่อคืน แรงของเธอจะลุกยังไม่มีเธอเลยหลับตาลงแล้วนอนต่อ...
หลังจากให้พริ้งพราวทานยาและนอนต่อ วายุก็กลับบ้านเพื่อที่จะไปเอาเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวมาเพิ่มแต่เขาก็ต้องรีบไปรีบกลับก่อนที่ยาจะหมดฤทธิ์ ก็ประมาณไม่เกิน 4-5 ชั่วโมง เธอต้องทานยาอีกครั้ง
เมื่อวายุมาถึงบ้านก็เจอเข้ากับไอ้เพื่อนที่เมื่อคืนมันทิ้งเขาไว้ให้เจอกับสถานการณ์ที่ไม่อยากเจอสักเท่าไหร่มันคงมาเอารถที่จอดทิ้งไว้เมื่อคืน
"หายศีรษะ(หัว)ไปเลยนะมึง!" เมื่อวายุเห็นหน้าเพื่อนรักก็ร้องทักออกไปทันที
"ไอ้หมอ...มึงไม่รู้อะไรเมื่อคืนกูแทบตาย"
"เป็อะไร..."มันจะมีเื่อะไรที่มากไปกว่าเื่ของเขาอีก
"ก็เมียกูน่ะสิ กูกลับช้ามันบังคับให้กูทำลูก"ชลธารแต่งงานมาได้สักพักแล้วแต่เขายังไม่มีลูก ทำเท่าไหร่มันก็ไม่ติดสักที
"แล้วไงวะ" วายุงงกับคำพูดของเพื่อนเพราะสามีภรรยาอยู่ด้วยกันมันก็ต้องมีเื่อย่างว่าอยู่แล้ว ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน
"มันบอกว่ากูกลับไปช้าสองชั่วโมง ต้องทำลูกสี่ครั้งดูสิขากูยังสั่นอยู่เลย" ชลธารก้มมองดูขาตัวเอง แล้ววายุก็ใช้สายตามองตามลงไป
"ขนาดนั้นเลยเหรอวะถ้าเธอจะมียากขนาดนี้ รอให้ไอ้เมฆมันหายดีก่อน ลองพากันไปปรึกษามันดูสิ"เหนือเมฆน้องชายของวายุเป็หมอสูติเขาเชี่ยวชาญเื่นี้ดี
"เมียกูมันบอกว่ากลัวเจ็บ"
"เออ...แล้วแต่เมียมึงเถอะ"วายุบอกอย่างปัดๆ เพราะเขารีบมารีบไปไม่อยากคุยนาน
"ว่าแต่สาวน้อยคนเมื่อคืนเธอเป็ยังไงบ้างวะ"ชลธารถามอย่างอยากรู้
"มึงจะอยากรู้ไปทำไม เื่ที่มึงทิ้งกูไว้คนเดียวกูยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ" วายุกำลังเคืองไอ้เพื่อนบ้านี่
"ถ้ากูไปกับมึงเมื่อคืน มีหวังกูคงไม่ได้มายืนคุยกับมึงตรงนี้หรอก"เพราะเขาคงตายคาอกเมียไปแล้ว ก็คิดดูเถอะ ครึ่งชั่วโมง หนึ่งทีเมื่อคืนกลับช้าไปสองชั่วโมง มันคิดสี่ที ชลธารทำหน้าขยาดใส่วายุจนวายุอดที่จะขำไม่ได้
"เออๆ มาเอารถใช่มั้ย"เขาไม่อยากคุยนานเพราะต้องรีบไปเหมือนกัน
"อือ ไปก่อนนะ"ชลธารขึ้นรถแล้วกำลังจะขับออกไป
"วันหลังมาชวนไปอีกนะ"วายุแกล้งแซว เพราะสิ่งที่เพื่อนพูดดูแล้วอาการน่าจะหนักพอสมควรแต่มันยังดีที่ได้ปลดปล่อย แต่เขานี่สิค้างั้แ่เมื่อคืนแล้ว
"พักก่อนขายังไม่หายสั่นเลย"วายุขำกับคำพูดของเพื่อน ไม่รู้ว่าไอ้สิ่งที่เพื่อนพูดมันจะเวอร์ไปหรือเปล่า
"อ่อนว่ะ" เขาพูดทับเพื่อนทันทีที่ได้โอกาสแต่ในใจก็กำลังคิดถึงร่างเล็กที่นอนเป็ไข้อยู่ที่คอนโดของเขาถึงตัวเธอจะเล็กแต่อะไรๆของเธอมันกลับไม่ได้เล็กตามเลย
วายุเดินเข้าบ้านเพื่อที่จะไปเอาเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวแต่พอดีไปเจอกับคุณพ่อของเขาเสียก่อน
"วายุมาพอดี พ่อมีธุระจะคุยด้วยหน่อย"ท่านนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นหันมาเจอลูกชายคนโตพอดีเลยเอ่ยทักขึ้น
"ครับ"วายุเดินมานั่งที่โซฟาข้างๆคุณพ่อของเขา
"ตอนนี้น้องป่วยพ่ออยากให้วายุลงมาช่วยงานทางนี้ด้วยจะได้มั้ยอาจจะต้องเทียวไปเทียวมา น่าจะเหนื่อยพอสมควร วายุจะว่ายังไงลูก"
"ได้สิครับ...ที่โน่นเดี๋ยวฝากไอ้โจมันช่วยดูแลไปก่อนก็ได้คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ"
"ถ้างั้น วายุตกลงแล้วนะ"
"ครับแล้วคุณพ่อจะให้ผมเข้าไปเริ่มงานเมื่อไหร่ดีครับ" ในขณะที่เขากำลังคุยอยู่กับคุณพ่ออยู่นั้นสมองของเขาตอนนี้คิดถึงหญิงสาวที่นอนป่วยอยู่ที่คอนโดด้วยความรู้สึกเป็ห่วง เขายังไม่รู้จักเธอเลยว่าเธอเป็ใครบ้านอยู่ไหน ทำงานอะไร
"พรุ่งนี้เลยได้มั้ย เพราะ่นี้งานค่อนข้างเยอะเห็นน้องว่าแบบนั้นนะ"
"ครับ...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปทำธุระต่อนะครับ"
"อือ...ไปเถอะ" เขามองไปรอบๆบ้านตอนนี้คุณแม่ไม่อยู่บ้านสงสัยจะไปหาไอ้น้องชายที่โรงพยาบาล
วายุรีบขึ้นไปเอาเสื้อผ้ากับของใช้แล้วรีบกลับคอนโดระหว่างทางกลับเขาแวะซื้อของใช้ผู้หญิงและเสื้อผ้าให้เธออีกสองสามชุดแล้วรีบกลับเพราะนี่มันก็ใกล้เวลาที่เธอจะต้องทานยาอีกแล้ว เมื่อมาถึงคอนโดวายุจึงรีบเข้ามาดูอาการของเธอทันที
"พราว..." เขาเรียกชื่อเธอ หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้าตามประสาคนป่วย ตอนนี้เธอรู้สึกปวดหัวแล้วก็หนาวมาก
"คุณเป็ยังไงบ้าง"เขาอยากให้เธอรู้สึกตัว ให้ลุกขึ้นมาทานข้าวแล้วจะได้ทานยาเขาวัดไข้เธอด้วยเครื่องมือที่ทันสมัยปรากฏว่าเธอยังมีไข้สูงอยู่
"คุณ..." น้ำเสียงของเธอนั้นแหบแห้งเหลือเกิน
"ยังไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ลุกไหวมั้ย"เขาพยุงให้เธอลุกขึ้นนั่ง แล้วส่งจานข้าวต้มให้เธอทานเอง
ตอนนี้เธอดูน่าสงสารมากๆ ต้องมาเจอกับเื่แย่ๆแบบนี้ดูจากหน้าตาของเธอแล้วอายุยี่สิบหรือยังก็ไม่รู้
1K
