เกมนรกคนเดรัจฉาน ( The Death Game Hell )

ปอนด์นั่งลงบนริมฟุตบาทที่เต็มไปด้วยกรวดและคราบสกปรก อากาศนั้นเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่กัดกินผิว ท่ามกลางความเงียบสงัดของเมืองที่ถูกทิ้งร้างแม้จะเป็นช่วงเวลากลางวัน ปล่อยให้ความคิดไหลวนไปเรื่อยเปื่อยพร้อมกับเวลาที่ใกล้เข้ามา พอไม่มีงานให้เช็ดโต๊ะ ไม่มีป้าอรให้ด่า ไม่มีใครให้แคร์ก็ไม่แย่เท่าไหร่

ในฐานะอดีตเกมเมอร์อีสปอร์ต ผู้ที่เคยใช้ชีวิตอยู่กับการแข่งขันที่มีเดิมพันสูง ปอนด์ไม่ได้สงสัยในรูปแบบของ "เกม" ที่กำลังจะมาถึงมากนัก จากการที่เกมมาสเตอร์สังหารคนที่ปฏิเสธอย่างโหดเหี้ยม เขาแน่ใจแล้วว่านี่คือการแข่งขันที่กำลังจะมาในไม่ช้ามันต้องไม่ใช่แค่การละเล่นขำๆ หรือตอบปัญหาเพื่อแลกกับของรางวัล แต่มันต้องไม่พ้นความเป็นความตายอย่างแน่นอน

“มันจะเป็นเกมแบบไหนนะ...”

เขาพึมพำพลางพลิกดูหน้าจอมือถือที่ส่องแสงสีแดงฉานขึ้นดูอย่างเบื่อหน่าย ข้อความที่ปรากฏทำให้ใจของเขาเริ่มเต้นตุบตับอย่างรุนแรง อะดรีนาลีนที่เคยหลั่งไหลก่อนเริ่มการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคือชีวิตจริง

[ 00:00:10 ]

[ 00:00:09 ]

[ 00:00:08 ]

อีกไม่กี่วินาทีจะเริ่มเกมแล้ว...

บริเวณไม่ไกลจากสถานีตำรวจที่เขายังคงสังเกตการณ์อยู่ หลายคนที่รอดชีวิตจากการสังหารหมู่เมื่อครู่ก็กำลังจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความหวาดผวา หลายคนตื่นตระหนกจนอยู่ไม่เป็นสุข 

“นี่มันจะให้เราเล่นเกมแบบไหนวะ!?”

“จะให้เราฆ่ากันเองเหรอ!?”

“ม...ไม่หรอกมั้งครับ”

“ฆ่าแกงกันเลยหรอ?! ม...ไม่ไหวหรอกนะคะ”

“อาจจะเป็นไปได้ ก็ดูสิ่งที่ไอ้เกมมาสเตอร์มันทำสิ”

ยิ่งใกล้เวลาหมด ยิ่งทวีคูณความวิตกกังวลของใครหลายคน ปอนด์รีบเบนหน้าหนีไม่อยากฟังการตีโพยตีพายแบบแง่ลบ ในทางกลับกันเรื่องที่มีคนพูดว่าต้องเข่นฆ่ากันเองก็ไม่สามารถหลีกหนีข้อนั้นได้ ขนาดว่าเกมมาสเตอร์ยังกล้าระเบิดหัวคนเป็นผักปลา นับประสาอะไรกับเกมที่คนคนนั้นจัดขึ้น

[ 00:00:05 ]

“อาจจะเป็นแค่เกมกีฬาก็ได้นะคะ” หญิงสาวคนหนึ่งพยายามคิดในแง่ดี แต่เสียงของเธอก็สั่นจนแทบจะกลืนหาย 

“ขอให้มันเป็นแค่การวิ่งแข่ง หรือพวกตอบปัญหาเถอะนะ!”

“มันอาจจะเป็นแค่พวกเกมตอบปัญหาเชาว์ล่ะมั้งครับ”

[ 00:00:04 ]

เสียงโฮโห่ร้องสิ้นหวังดังระงมมากขึ้นเรื่อยๆ 

“ฉันไม่อยากเล่น! ฉันไม่พร้อม! ฉันอยากกลับบ้าน!”

“ม...ไม่มีใครช่วยเราได้จริงหรอครับ?! เราต้องเล่นเกมกันจริงๆ ใช่มั้ยครับ...”

“ขอให้รอด ขอให้รอด ขอให้รอด...”

“ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองลูกช้างด้วยเถิด...”

พวกเขาปล่อยโฮออกมาอย่างน่าเวทนา บางคนทรุดตัวอย่างยอมจำนวน บางคนยกมือประนมเหนือหัวอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เพราะรู้ว่าการปฏิเสธไม่ใช่วิธีการออกไปจากที่นี่อีกต่อไป และแน่นอนว่าพวกเขาก็ออกไปในตอนนี้ไม่ได้เช่นกัน

[ 00:00:03 ]

ปอนด์เห็นชายสูงวัยคนหนึ่งที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เขายืนนิ่งไม่ไหวติง จ้องมองหน้าจอมือถือด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวต่อความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความหวัง เหลือเพียงความว่างเปล่า 

บางทีอาจมีหลายคนที่อยากตายจริงๆ ก็เป็นได้

[ 00:00:02 ]

ปอนด์รวบรวมลมหายใจทั้งหมด ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวเข้าโจมตี แต่สัญชาตญาณของการแข่งขันก็แข็งแกร่งกว่า เขาเตรียมพร้อมที่จะใช้มันสมองทันทีที่นาฬิกาเป็นศูนย์ เกร็งร่างเตรียมพร้อมที่จะพุ่งออกตัว หากเจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันอีกรอบ หัวใจเต้นถี่รัวแข่งกับการนับถอยหลังในใจ กำมือถือแน่นจนข้อปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวอย่างลุ้นระทึก

[ 00:00:01 ]

[ 00:00:00 ]

กริ๊ง! กริ๊ง!

ทันทีที่ตัวเลขเป็นศูนย์ เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์มือถือก็ดังลั่นพร้อมกันทั่วทั้งบริเวณ ตัวเลขนาฬิกานับถอยหลังถูกแทนที่ด้วยข้อความใหม่ที่สว่างวาบขึ้น

[ อีเวนต์เริ่มแล้ว ]

ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนขั้นสุด แต่ยังไม่ทันที่ผู้คนจะแตกตื่นไปมากกว่านี้ โทรศัพท์มือถือทุกเครื่องก็มีการแจ้งเตือนชุดที่สองปรากฏขึ้นทันควัน

[ กรุณาเลือกเกม ]

เสียงพูดคุยซอกแซกและจอแจดังระงมขึ้นทันที ผู้คนเริ่มถกเถียงและวิเคราะห์อย่างบ้าคลั่งถึงข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้น

“เลือกเกม!? หมายความว่าเราต้องเลือกเองเหรอวะ!?”

“นี่มันเกมอะไรกันเนี่ย! และไอ้จำนวนดาวนี่มันคืออะไรกัน!”

“ใครเคยได้ยินชื่อเกมพวกนี้บ้างคะ!? จับกบลบแต้มบวก... หมากล้อมซ่อนแต้มต่ำ...”

“ห้ะ! กะอีแค่เอ อี ไอ หยุด มีดาวถึงแปดดวงเลยหรอ!”

ปอนด์ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองอย่างเร็ว มือถือของเขาตอนนี้ได้กลายเป็นหน้าต่างอินเตอร์เฟสที่มีกรอบสี่เหลี่ยมสีดำประดับประดาด้วย สัญลักษณ์รูปหัวกะโหลก ลวดลายที่สื่อถึงความเป็นความตาย ปุ่มเมนูหลักเด่นชัดอยู่ตรงกลาง

ด้านล่างคือรายการเกมที่มาพร้อมกับสัญลักษณ์ดาวกำกับ ซึ่งเป็นสิ่งที่ปอนด์คุ้นเคยดีในฐานะนักเกมเมอร์ เพราะมันคือการบอกใบ้ถึงระดับความยาก

[ หนึ่งมาสเตอร์คีย์ ☆☆☆ ]

[ สะพานฝ้ากระจก ☆☆☆☆☆ ]

[ นกกระจิบกินน้ำ ☆☆☆☆☆☆ ]

[ โป๊ค แอนด์ นัมเบอร์ 99 ☆☆☆☆ ]

[ กล่องสุ่มเสี่ยงดวง ☆☆☆☆☆☆☆☆ ]

ผู้คนเริ่มถกเถียงถึงชื่อเกมที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่มีทิศทาง บางคนพยายามเชื่อมโยงชื่อเหล่านี้กับการละเล่นที่เคยรู้จัก

“เป่ากบกระโดดหลบ? ชื่อมันดูประหลาดไปหน่อย... แต่อาจจะเป็นแค่เกมการละเล่นพื้นบ้าน แบบที่ตอนพวกเราเด็กๆ เล่นกันไง!” เสียงของหญิงคนหนึ่งเต็มไปด้วยความหวัง

“บ้าไปแล้ว! ถ้ามีสามดาวก็ต้องมีอันตรายอยู่บ้าง! ดูนกกระจิบกินน้ำสิ หกดาวเลยนะ! มันต้องเป็นเกมเสี่ยงทายที่มีเดิมพันสูงมากๆ แน่ๆ!” ชายอีกคนโต้แย้ง

“แล้วโป๊คเกอร์มหาสนุกล่ะ? สี่ดาว... มีใครได้บ้างไหมครับ ดูทรงแล้วอาจจะเป็นเกมใช้ไหวพริบหรือเกมเสี่ยงทาย แบบการพนันที่ต้องใช้กำลังสมองก็ได้นะครับ” 

“ดูไตรกีฬาสามฤดู ห้าดาวนั่นสิ! มันฟังดูเป็น เกมใช้กำลัง...”

“หรือไม่ก็เสี่ยงตายชัดๆ เลย” หลายคนไม่ว่าจะหัวหงอกหัวดำต่างหน้าถอดสีเหงื่อแตกซก

ทุกคนต่างแสดงความคิดเห็นตามประสบการณ์และความหวาดกลัวของตัวเอง บ้างก็พยายามหาทางเลือกที่ง่ายที่สุด บ้างก็ถูกดึงดูดด้วยเกมที่ยากที่สุดอย่างไม่เข้าใจ ความแตกต่างทางจิตวิทยา ในการรับมือกับความเสี่ยงนั้นปรากฏชัดเจนผ่านการเลือกเกม

ปอนด์ยืนแน่นิ่ง จ้องมองเมนูที่มีลิสต์รายการเกมชื่อประหลาดด้วยสายตาที่เฉียบคม เพิกเฉยต่อเสียงจอแจรอบข้าง

สิ่งแรกที่เขามั่นใจคือเมนูลิสต์เกมของแต่ละคนไม่เหมือนกัน อาจจะมีได้เหมือนกันบ้างแต่ก็ไม่ใช่ทุกคนอยู่ดี นั่นหมายความว่าเกมมาสเตอร์ต้องการให้เกิด การกระจายตัวของความเสี่ยง และ แยกผู้เล่นออกจากกัน หรือไม่ก็ทดสอบว่าแต่ละคนจะเลือกใช้ 'ตัวเลือก' ที่อยู่ตรงหน้าอย่างไร

ความยากต่ำสุดคือสามดาวอย่างเกมหนึ่งมาสเตอร์คีย์ อาจจะเป็นแค่การทดสอบง่ายๆ ที่ต้องเกี่ยวกับการใช้กุญแจ หรือกับดักที่ถูกออกแบบมาเพื่อคนที่ประมาทที่สุด  และความยากสูงสุดคือแปดดาวอย่างเกมกล่องสุ่มเสี่ยงดวง มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ หรือไม่ก็เป็นเกมที่ให้ผลตอบแทนสูงที่สุด ถ้ามีผู้รอดชีวิตจริง การเล่นคงตามชื่อเลย สุ่มดวง

ปอนด์รู้ดีว่าในเกมทุกชนิด สัญลักษณ์ดาวคือตัวแทนของความเสี่ยงและผลตอบแทน และในการแข่งขันที่เดิมพันด้วยชีวิตเช่นนี้ การเลือกที่เสี่ยงเกินไปคือความโง่เขลา แต่การเลือกที่ง่ายเกินไปก็อันตรายไม่แพ้กันเพราะอาจมี เงื่อนไขซ่อนเร้น

เขาต้องตัดสินใจในไม่ช้านี้ ก่อนที่ใครบางคนจะเลือกเกมและพาให้เกมแรกเริ่มต้นขึ้นในสถานที่ใดที่หนึ่ง

เสียงโต้เถียงของผู้คนดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาที่ต้องตัดสินใจเข้าใกล้ แรงกดดันในการเลือก  เข้าครอบงำกลุ่มผู้รอดชีวิต หลายคนเริ่มทุบหน้าจอด้วยความหงุดหงิดและความหวาดกลัว บางคนร้องขอให้มีใครสักคนเป็นผู้นำและเลือกเกมที่ง่ายที่สุด

“ทุกคนครับ ผมคิดว่ายิ่งดาวน้อยยิ่งง่ายครับ เลือกเกมที่ดาวน้อยสุดกันเลยนะครับ!”

“ต...แต่ว่าถ้าเกิดดาวน้อย แปลว่าโอกาสรอดน้อยล่ะ?! ก็เท่ากับไปตายฟรีเลยนะ”

“นั่นสิ เลือกเกมที่มีชื่อให้เราพอคุ้นกับมันบ้างน่าจะดีกว่า อย่างสาวน้อยตกใจเนี่ย... น่าจะเป็นเหมือนสาวน้อยตกน้ำนะ”

“เอาเกมไพ่ดีกว่า เชื่อผม! อย่างน้อยมันก็ใช้ทักษะความคิด ดีกว่าเสี่ยงใช้กำลังนะครับ”

“ถ้ามันมีการโกงเกิดขึ้นล่ะคะ?!”

ปอนด์ยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ปล่อยให้เสียงเหล่านั้นเป็นเพียงฉากหลัง สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับอินเตอร์เฟสรูปหัวกะโหลกบนมือถือ เขาชั่งน้ำหนักระหว่างความเสี่ยงและการรับมือ ไม่อยากฟังคำพูดคาดเดาของคนอื่นๆ

หลักการของนักเกมเมอร์อีสปอร์ต ในการแข่งขันที่ไม่คุ้นเคย สิ่งสำคัญที่สุดคือการลดตัวแปรที่ไม่รู้

“เกมแรกต้องเป็นเกมที่ความเสี่ยงต่ำที่สุด ต้องวอร์มอัพก่อน…” เขาตัดสินใจ

เขาเลื่อนนิ้วไปยังตัวเลือกที่ง่ายที่สุดในเมนูของเขา

[ หนึ่งมาสเตอร์คีย์ ☆☆☆ ]

ชื่อเกมฟังดูตลกขบขันไร้สาระเมื่อเทียบกับความตายที่รออยู่ แต่ระดับความยากสามดาวคือข้อเสนอที่ดีที่สุดสำหรับการเอาชีวิตรอดในรอบเปิดตัว อีกอย่างถ้าเป็นเกี่ยวกับกุญแจตามชื่อ คงไม่ต้องทำความเข้าใจกับการเล่นเยอะแยะ

เขาต้องเอาตัวรอดจากเกมนี้ให้ได้เสียก่อน เพื่อไปวิเคราะห์ข้อมูลของเกมอื่นต่อ นี่คือการเลือกที่ใช้เหตุผล ไม่ใช่อารมณ์

ปอนด์สูดหายใจลึก กำมือถือแน่นแล้วกดลงบนปุ่มเลือกอย่างหนักแน่น

คลิก!

ทันทีที่ปอนด์กดเลือก เสียงโวยวายรอบตัวเขาก็ดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อผู้เล่นคนอื่นก็เริ่มตัดสินใจเลือกเกมของตัวเองเช่นกัน

[ เลือกเกม: หนึ่งมาสเตอร์คีย์ ☆☆☆ ] ข้อความสีแดงเปลี่ยนเป็น สีเขียว สว่างวาบขึ้นบนหน้าจอของปอนด์ ตามมาด้วยการแจ้งเตือนชุดใหม่ที่แตกต่างไปจากที่เขาคาดไว้

[ กำลังค้นหาสถานที่เล่นเกม... ]

[ สถานที่เล่นเกม: หมู่บ้านลักซ์ เรสซิเดนท์ ]

[ ระยะทางจากจุดนี้: 850 เมตร ]

[ จำกัดเวลาเดินทาง: 15 นาที ]

หน้าจออินเตอร์เฟสรูปหัวกะโหลกเปลี่ยนเป็น หน้าต่างคล้ายแผนที่ GPS ที่มีพื้นหลังสีดำ ลูกศรสีแดงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนแผนที่นั้น พร้อมกับเส้นทางสีแดงนีออนที่สว่างวาบเพื่อนำทางไปยังจุดหมายพร้อมกับแสดงตัวเลขระยะทาง นอกจากนี้บริเวณขอบล่างจอยังแสดงตัวเลขจับเวลาเป็นเวลาประมาณสิบห้านาทีเริ่มนับถอยหลัง 

เสียงฮือฮาดังระงมจากผู้เล่นคนอื่นๆ ที่กำลังเผชิญกับหน้าจอ GPS ของตัวเอง ถูกสั่งให้เดินทางไปยังสถานที่เล่นเกมภายในเวลาที่กำหนด แถมยังมีเวลาจำกัด ไม่ต้องมีข้อความเตือนพวกเขาก็รู้ว่าต้องทำอะไรต่อ

“น…หนึ่งกิโลเมตร!? เราต้องวิ่งไปที่นั่นเหรอวะ!?”

“ทำไมของฉันเป็นโรงเรียนรัศมีเกล้านุสรณ์ ห้ากิโลเมตรเลยล่ะ!?” 

“บ้าไปแล้ว! ต้องเดินเท้าไปถึงแถวอโศกเลยหรอ?!”

“นี่มันกำลังบอกให้เราไปวิ่งเหรอไงเนี่ย!?”

ปอนด์รีบก้าวออกจากขอบฟุตบาท สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดสั่งให้เขาเคลื่อนไหวทันที แผนที่บนมือถือแสดงให้เห็นว่าจุดหมายปลายทางของเขาอยู่ห่างไปแปดร้อยห้าสิบเมตร ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้

ความคิดของเขาได้บอกว่า นี่คือส่วนหนึ่งของเกม การเดินทางไปยังสถานที่เล่นเกมคือการทดสอบแรก เกมมาสเตอร์ต้องการทดสอบความสามารถในการเคลื่อนไหวและตามหาจุดหมายของผู้เล่น!

เขาเริ่มสาวเท้ากึ่งวิ่งไปตามทิศทางที่ลูกศรสีแดงขนาดใหญ่ชี้บอก โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของผู้คนที่กำลังวุ่นวายกับการตีความและวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง กลุ่มคนที่อยู่ใกล้บริเวณสถานีตำรวจเริ่ม ทยอยแยกย้าย กันไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นคอนกรีตดังระงมอย่างบ้าคลั่งตามเส้นทาง GPS ที่มือถือของตนนำทาง 

เขาได้ยินเสียงโวยวายด้วยความสิ้นหวังจากชายกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่บริเวณหัวมุมถนน ซึ่งดูเหมือนจะยังคงทะเลาะกับหน้าจอของตัวเอง

“ด…เดี๋ยวนะ? เกมมาสเตอร์มันให้เรา เลือกเกมใหม่! เพราะเราไปไม่ทันเวลาแน่ๆ”

“หา! จริงด้วย! มันเลือกเกมใหม่ได้ แต่…มัน…มันให้เราเลือกเกมเดิมตอนเลือก…”

“นี่มันกำลังบังคับให้เราเปลี่ยนเกมเหรอคะ!?”

ปอนด์แอบชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยเพื่อแอบฟัง

“แล้วเมนูมันว่าไงวะ!?” เพื่อนของเขาถามด้วยความหวัง

“มัน... มันให้ฉันเลือกแค่เกมที่ยากขึ้นเท่านั้นครับ!” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวังสุดขีด 

“ไม่มีสองดาวหรือสามดาวแล้ว! ฉันต้องเลือกชักเย่อทาวเวอร์ หกดาวหรือไม่ก็ กล่องสุ่มเสี่ยงดวง แปดดาว! มันไม่มีทางเลือกอื่นเลย! แม่มเอ๊ย!” ผู้หญิงหนึ่งในกลุ่มคนหนึ่งเข่าทรุดลงพื้น

มันชัดเจนแล้ว ปอนด์วิเคราะห์ได้ทันที เกมมาสเตอร์ไม่ได้ให้ทางเลือกที่ปลอดภัยแก่ผู้เล่นที่ไม่สามารถทำตามเงื่อนไขแรกได้ ผู้เล่นที่เลือกเกมง่ายๆ แต่มีระยะทางไกลเกินไปจะถูกบีบให้เลือกเกมที่มีระดับดาวสูงกว่าเดิมอย่างไม่มีทางเลือก

ความสิ้นหวังแผ่ซ่านในกลุ่มผู้เล่นที่ถูกบีบให้เลือกเกมระดับสูง

“เราทำอะไรไม่ได้แล้ว!” ชายอีกคนในกลุ่มเดียวกันแถวนั้นกรีดร้อง 

“เราต้องไปตายดาบหน้ากับไอ้เกมห้าดาวนี่แหละ! เสี่ยงดวงรอดชีวิตค่ะ ดีกว่าถูกไอ้เกมมาสเตอร์ระเบิดหัวตายเพราะไม่ยอมเล่นนะคะ!”

ใบหน้าของคนกลุ่มนั้นเต็มไปด้วยความกลัวและความจำใจ พวกเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่ต้องเดินเข้าสู่ความตายที่โหดร้ายกว่าที่คาดไว้ แต่ก็ยังดีกว่าการจบชีวิตลงอย่างอนาถโดยไม่ได้ลองสู้

ปอนด์มองเห็นพวกเขาเริ่มกดเลือกเกมใหม่ที่ยากขึ้น พอลองกลับมาดูที่ตัวเอง หนึ่งมาสเตอร์คีย์สามดาวคือความเสี่ยงที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้ และระยะทางก็ไม่ไกลเกินไปสำหรับสิบห้านาที เขากำมือถือแน่นอีกครั้ง ความรู้สึกหนักอึ้งในใจถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นเยี่ยงนักกีฬาที่กำลังเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ เขาพิจารณาเส้นทางที่ GPS แนะนำอย่างถี่ถ้วน เดินจ้ำลัดเลาะตามซอกตึกน้อยใหญ่สูงชะลูดเหนือหัวขึ้นไป