บทที่ 20 คุณขายส่งเหรอ?
โจวจวินฉิงรู้ดีว่าตัวเองพอจะเข้าใจเจียงอี้อยู่บ้าง
เื่อย่างเช่นการตื๊อขอเช่าบ้าน แล้วยังตีมึนขอจ่ายค่าเช่าทีหลังแบบนี้ เธอทำออกมาได้ไม่แปลก แต่ในขณะเดียวกัน การปฏิเสธไม่รับของขวัญราคาแพง เธอก็เป็คนที่อาจจะทำแบบนั้นได้เหมือนกัน
สาวน้อยคนนี้มักจะทำให้เดาใจไม่ถูก ดูเหมือนจะรักเงินทอง แต่ก็มีเส้นตายของตัวเอง
ดังนั้น เพราะกลัวว่าเจียงอี้จะไม่รับ โจวจวินฉิงจึงแสร้งทำเป็ไม่ใส่ใจ ถามความเห็นจากเจี่ยงิหล่างมาก่อน บอกว่าเขามีเพื่อนคนหนึ่งอยากจะส่งนาฬิกาให้ผู้หญิงคนหนึ่ง แต่กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะรู้สึกว่ามันแพงเกินไปแล้วไม่รับ ในสถานการณ์แบบนี้ควรทำอย่างไรดี?
เจี่ยงิหล่างค่อนข้างใสซื่อ เพราะเขายังไม่รู้จักคำพูดติดปากที่ว่า ‘มีเพื่อน ก็เท่ากับว่าเพื่อนคนนั้นคือตัวเอง’ หลังจากเกาหัวเกาหูอยู่พักหนึ่ง เขาก็ให้คำแนะนำในตอนนั้นว่า "ก็ทำให้ของสิ่งนั้นดูไม่แพงมากนักสิ?"
จริง ๆ แล้วเจี่ยงิหล่างหมายถึงให้ส่งของที่ไม่แพงมากนัก เช่น ครีมทาหน้า หรือน้ำมันมะพร้าว ผู้หญิงไม่ใช่ว่าชอบความสวยความงามกันทั้งนั้นเหรอ ส่งของพวกนี้ก็ถูกใจ แถมยังไม่แพงอีกด้วย
แต่โจวจวินฉิง คุณชายใหญ่ที่ไม่ขาดแคลนเงินทอง กลับเข้าใจไปอีกแบบ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้าเห็นด้วย "นายพูดถูก"
ดังนั้นเขาจึงนำนาฬิกามาหลายเรือน แล้วบอกว่า ‘ของหายากมีค่า’ ตอนนี้ไม่ได้มีแค่นาฬิกาเรือนเดียว เจียงอี้ต้องรู้สึกว่ามันไม่มีค่าอะไรแล้วแน่ ๆ!
เจียงอี้ไม่ได้รู้สึกว่ามันไม่มีค่า เธอยังอดไม่ได้ที่จะหลุดปากออกไปว่า "คุณขายส่งอยู่เหรอ?"
โจวจวินฉิงทำหน้าเหลอหลา "อะไรนะ ขายส่ง?"
"คุณเอานาฬิกาออกมาเยอะแยะขนาดนี้ ไม่ได้เอามาขายส่งแล้วจะเอาไปทำอะไร?" เจียงอี้รู้สึกตลกจึงส่ายหน้าปฏิเสธ "ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก นาฬิกามันแพงเกินไป"
โจวจวินฉิงเดาไว้แล้วว่าเธออาจจะปฏิเสธ จึงรีบพูด "แต่คุณก็ช่วยผมไว้เยอะนะ!"
ช่วยเขาแต่กลับไม่ยอมรับของตอบแทน นี่มันเหตุผลอะไรกัน?
เจียงอี้คิดในใจ ‘ฉันกำลังตอบแทนบุญคุณชาติที่แล้วของนายต่างหาก มิเช่นนั้นนายคิดว่า แค่หน้าตาดี ก็ทำให้ฉันเป็ฝ่ายทำดีกับนายก่อนได้แล้วงั้นเหรอ?’
อืม หรือบางทีอาจจะเป็แบบนั้นก็ได้ เพราะจนถึงตอนนี้เธอยังไม่เคยเจอใครที่ดูดีไปกว่าโจวจวินฉิงเลย บรรยากาศของชายหนุ่มที่ดูแข็งแกร่ง เ็า และทรงเสน่ห์แบบนี้ ไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ
แต่เธอพูดแบบนั้นไม่ได้ จึงทำเป็พูดจาเหมือนกับกำลังหลอกเด็ก
"พูดอะไรแบบนั้น ช่วยไม่ช่วย พวกเราเป็เพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อเป็เพื่อนกัน เห็นคุณได้รับาเ็ แล้วฉันบังเอิญรักษาเป็ ฉันจะไม่สนใจคุณได้ยังไง"
เจียงอี้พูดกับเขาด้วยเหตุผล "แล้วก็นาฬิกาเรือนนี้ ฉันก็อยากได้นาฬิกาจริง ๆ แหละ แต่ฉันอยากจะหาเงินซื้อเองมากกว่า ไม่ใช่ว่าที่คุณให้มันไม่ดีนะ ฉันรู้ว่าคุณหวังดี แต่ลองคิดดูสิ หาเงินซื้อเองมันรู้สึกภูมิใจกว่าใช่ไหมล่ะ?"
โจวจวินฉิงเถียงไม่ออกเลย...
ถ้าเขายังยืนยันที่จะให้เจียงอี้ ก็จะกลายเป็คนเห็นแก่ตัวในสายตาเธอ กลายเป็คนที่มองว่าเธอไม่ใช่เพื่อน ทั้งยังพรากความภูมิใจของเธอไปด้วย แบบนี้ไม่เท่ากับเขานั่นแหละที่ไม่รู้จักเหตุผลหรอกเหรอ?
เด็กสาวได้แต่นั่งเงียบอยู่แบบนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ เพราะยังไงเธอก็เเถกับเขาไม่ขึ้นอยู่แล้ว!
เจียงอี้แอบชำเลืองมองเขา
เห็นชายหนุ่มทำหน้าบึ้งนั่งอยู่แบบนั้น ภายนอกดูไม่ออกเลยว่าคิดอะไรอยู่ เพราะปกติเขาก็มักจะทำหน้านิ่ง ๆ แผ่รังสีเ็าจนคนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้ แต่พอมองดี ๆ ก็จะเห็นว่าเขาเม้มปากแน่น ทั้งร่างแผ่รังสี ‘ฉันกำลังโมโห แต่ไม่รู้จะทำยังไง’ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขรึมกลับดูเหมือนเด็กน้อยที่กำลังงอน ช่างดูขัดกันเสียจริง!
เจียงอี้อดขำไม่ได้
เขารีบหันขวับมามองเจียงอี้ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เขาน่ะหงุดหงิดจะแย่ อุตส่าห์คิดหาทางออกแต่ก็ไม่มีวิธีไหนได้ผล แม้แต่นาฬิกายังให้ไม่ได้เธอกลับยังจะขำอีก นี่ใจร้ายเกินไปแล้ว!
“ไม่ได้หัวเราะคุณ ไม่ได้หัวเราะคุณสักหน่อย” เจียงอี้รีบพูดจาไพเราะเอาใจ เหมือนกำลังปลอบเด็กน้อย ทั้งที่เขามีรูปร่างสูงใหญ่ “แค่รู้สึกซึ้งใจที่คุณใส่ใจฉันขนาดนี้ ถึงได้รู้ว่าฉัน้าอะไร”
“ซึ้งใจก็รับไปสิ”
“ไม่เอา”
โจวจวินฉิงรู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรฝืนใจคนอื่นได้ เจียงอี้ยืนกรานไม่รับ เขาก็ได้แต่ปล่อยให้เธอลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในรั้วบ้าน จากนั้นก็ขับรถออกมาเงียบ ๆ
ขับรถออกมาได้สักพัก โจวจวินฉิงก็จอดรถอีกครั้ง
เขาหยิบนาฬิกาข้อมือหลายเรือนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางเรียงกันเป็แถว มองอย่างพินิจอยู่ครู่ใหญ่ ยิ่งมอง สีหน้าก็ยิ่งหม่นหมองลง
ทำไมถึงไม่ยอมรับนะ หรือว่ารังเกียจที่นาฬิกามันดูไม่ดี? แต่เดี๋ยวนี้ในท้องตลาด นาฬิกาที่ผู้หญิงเขาใช้กันก็มีอยู่ไม่กี่แบบ นี่เขากวาดมาให้เธอหมดทุกแบบแล้วนะ
โจวจวินฉิงยังคงไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดไป ถ้าบอกว่ามันแพงเกินไป เขาก็เอานาฬิกาตั้งเยอะมาเป็ตัวเปรียบเทียบแล้วว่าเรือนนี้มันไม่ได้มีค่าอะไร แบบนี้ยังไม่ได้อีกเหรอ?
ส่วนเื่ความรู้สึกภาคภูมิใจ เจียงอี้ก็น่าจะรับไปก่อน พอวันหลังหาเงินได้ค่อยซื้อเรือนใหม่มาเปลี่ยนก็ได้นี่นา
โจวจวินฉิงขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังครุ่นคิดเื่ใหญ่โตอะไรบางอย่าง แต่คิดอยู่นานก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ สุดท้ายก็ทำได้แค่ขับรถออกไปก่อนแล้วค่อยกลับไปคิดที่บ้าน
ตอนที่ตั้งสติได้เตรียมตัวจะขับรถต่อ ก็เหลือบไปเห็นเงาร่างแปลก ๆ กำลังย่องเบาอยู่ไม่ไกลนัก อาศัยความมืดเป็เกราะกำบัง เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
โจวจวินฉิง "!"
แววตาของเขาคมกริบขึ้นมาทันที
ถ้าเป็คนอื่น โจวจวินฉิงอาจจะต้องใช้เวลาสักพักในการสังเกต แต่เด็กสาวคนนี้น่ะเหรอ เขารู้จักดีอยู่แล้ว ยัยเด็กนี่เวลาปรากฏตัวทีไรก็แอบ ๆ ซ่อน ๆ ทุกทีไม่ใช่หรือไง ไหนเธอบอกว่าจะกลับบ้านไปนอนแล้วไง นี่ผ่านไปแค่ไม่กี่นาที ออกมาอีกแล้ว?
ดึกป่านนี้แล้ว เธอจะไปไหนอีก?
เขากำลังจะสตาร์ตรถตามเธอไป แต่ก็นึกถึงความระแวดระวังของเด็กสาว เธอจงใจปิดบังเขาแบบนี้ แสดงว่าต้องมีเื่อะไรที่ไม่อยากให้ใครรู้แน่ ๆ โจวจวินฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจเปิดประตูรถอย่างเบามือ แล้วแอบตามเธอไปเงียบ ๆ
ตอนนี้เจียงอี้ได้ยินและมองเห็นได้อย่างชัดเจนก็จริง แต่เธอกับยอดฝีมือที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนอย่างโจวจวินฉิง ก็ยังคงมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง ประกอบกับในใจกำลังครุ่นคิดเื่อื่นอยู่ จึงไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าโจวจวินฉิงกำลังตามเธอมา
ตอนนี้เป็เวลาประมาณสองทุ่มกว่า ๆ ถ้าเป็ยุคหลัง ๆ นี่เป็เวลาที่คนเพิ่งเลิกเรียน เลิกงาน กำลังครึกครื้นกันเลยทีเดียว แต่ในยุคนี้ ถึงแม้ที่นี่จะเป็เมืองหลวงของมณฑล แต่ละบ้านแต่ละครัว แม้แต่โทรทัศน์ยังไม่มีปัญญาซื้อ แล้วจะมีกิจกรรมบันเทิงอะไรได้ พอเปิดไฟก็กลัวเปลืองค่าไฟ ต่างก็พากันเข้านอนกันั้แ่หัวค่ำ
ดังนั้น เจียงอี้จึงอาศัยความมืดเดินกึ่งวิ่งไปอย่างรวดเร็ว พอถึงที่เปลี่ยวก็วิ่งเต็มฝีเท้า ไม่นานก็มาถึงบ้านของอันธพาลตัวน้อยอย่าง ‘จ้าวเอ้อร์โก่ว’
ใครจะไปคิดว่าจ้าวเอ้อร์โก่วที่วัน ๆ เอาแต่ลักเล็กขโมยน้อย ไม่ทำมาหากินอะไร จะมีบ้านหลังเล็ก ๆ เป็ของตัวเองได้ นี่เป็บ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ ไม่งั้นหากต้องรอให้เขาหามาเอง คงกลายเป็คนเร่ร่อนไปนานแล้ว
เจียงอี้แนบตัวชิดผนัง รออย่างเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง พอมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใคร ก็ไม่รีรอที่จะปีนกำแพงเข้าไป
ส่วนโจวจวินฉิงที่ตามมาไม่ห่าง "..."
เอาละ เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองประเมินเด็กสาวคนนี้ต่ำไปแล้ว ปีนกำแพงได้คล่องขนาดนี้ ดูไม่เหมือนเพิ่งทำเป็ครั้งแรก ยัยเด็กคนนี้ช่างกล้าจริง ๆ
โจวจวินฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวลังเล เขาจึงปีนกำแพงตามเธอไปอย่างรวดเร็วและลงแตะพื้นอย่างเบาหวิว
ส่วนเจียงอี้ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังทำตัวแนบชิดกับกำแพงบ้านของจ้าวเอ้อร์โก่ว เหมือนตุ๊กแกที่กำลังมองเข้าไปในบ้าน
…
**เพิ่มเติมจากผู้เขียน**
ทำไมโจวจวินฉิงไม่รับของขวัญจากเจียงอี้?
ฉันเสียใจจริง ๆ แต่ฉันไม่บอกหรอกนะ!
1K
