ท่านประธานคะ...อย่าติดฉัน

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากพายุใหญ่พัดผ่านพ้นไป ความสงบเยือกเย็นกลับคืนสู่คฤหาสน์หรูอีกครั้ง ผืนฟ้าภายนอกกระจกแก้วล้างสะอาดปราศจากเมฆหมอก แสงแดดอบอุ่นยามรุ่งสางสาดส่องทะลุม่านโปร่งสีครีมเข้ามาไล้เตียงนอนไม้ขนาดใหญ่ เผยให้เห็นเศษเสี้ยวเถ้าถ่านสีดำจางๆ ที่ร่วงหล่นอยู่รอบห้องจากกระแสลมร้อนและคลื่นพลังงานเมื่อคืนนี้ที่พัดพาผ่านช่องระบายอากาศ ทุกอย่างได้รับการชำระล้างจนสะอาดและสดชื่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
กวินทร์ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความนุ่มละมุนของผ้าห่มไหม สิ่งแรกที่เขาค้นพบและตระหนักถึงคือความรู้สึกเบาสบายในหน้าอกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยตั้งแต่เยาว์วัย ไออึดอัดเย็นยะเยือกของคำสาปมืดโบราณ (Shadow Devourer) ที่เคยทับถมและกัดกินดวงวิญญาณของเขาจนทำให้นอนไม่หลับและปวดหัวรุนแรง บัดนี้กลับสงบเงียบลงและอบอุ่นอย่างน่าอัศจรรย์ ร่างกายของเขากลับมามีกำลังวังชาแข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบโดยไม่มีอาการวิงเวียนหน้ามืดหรืออ่อนเพลียเลยแม้แต่น้อย กระแสหมุนเวียนในร่างของเขามั่นคงและอบอุ่นดุจเหล็กกล้าที่ผ่านการตีฟอก
ลินินนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ เขาในอ้อมแขนผืนผ้าห่มสีดำ ผิวพรรณของเธอเรืองรองสีอมชมพูมีน้ำมีนวลเปล่งปลั่งอย่างเห็นได้ชัด ระดับพลังงานสะสมในตัวเธอเสถียรที่ 80% เรียบร้อยแล้ว ผิวกายของเธอแผ่ความอบอุ่นบางเบาออกมาคุ้มครองความหนาวเย็นรอบด้าน
กวินทร์พลิกตัวดึงตัวเธอเข้ามานอนซุกในอ้อมอกแกร่งเบาๆ อย่างทะนุถนอมและหวงแหนอย่างที่สุด เขาสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นของดอกลาเวนเดอร์ผสมไออุ่นจากเรือนผมสีน้ำตาลเข้มของเธอด้วยความอุ่นใจลึกซึ้ง หัวใจของเขายามนี้เต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง แผลเป็นแห่งความโดดเดี่ยวได้รับการเติมเต็มด้วยการมีอยู่ของหญิงสาวผู้พยศคนนี้
ลินินลืมตาสลึมสลือตื่นขึ้นมาเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงโอบกอดอุ่น เธอคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปากก่อนจะเงยหน้าสบตากับเขา "ตื่นนานแล้วเหรอคะกวินทร์?"
"เพิ่งตื่นครับ... แต่ร่างกายของฉันมันเบาสบายมากจนไม่อยากเชื่อเลย ลินิน หัวใจของฉันเต้นได้ปกติโดยไม่มีไอหนาวเหน็บมารบกวนเลยสักนิด" กวินทร์กระซิบตอบ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ลุ่มลึก และเต็มไปด้วยความยอมจำนนต่อคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง
"นั่นเพราะมวลพลังงานระหว่างเราประสานสมบูรณ์แบบแล้วค่ะ" ลินินเอ่ยพลางลุกขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียง ปล่อยให้เสื้อคลุมสีแดงสดตกลงไหล่เนียนบางเบา เธอรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังงานธรรมชาติที่หมุนเวียนรอบกายได้อย่างเฉียบคม สามารถจับทิศทางลมภายนอกคฤหาสน์และรับรู้ถึงความสั่นสะเทือนเวทมนตร์จากแร่โลหะรอบตัวได้อย่างแม่นยำ
หลังจากนั้นไม่นาน กวินทร์ได้โทรศัพท์สั่งให้พ่อบ้านจัดเตรียมอาหารเช้าขึ้นมาส่งในห้องนั่งเล่นของเพนท์เฮาส์ ทั้งสองคนนั่งลงที่โต๊ะกลมริมหน้าต่างบานใหญ่ เผชิญหน้ากับวิวขอบฟ้ากรุงเทพฯ ที่ใสกระจ่าง อาหารเช้าประกอบด้วยครัวซองต์อบร้อนเนยสดชุ่มฉ่ำ เบอร์รี่สดนานาชนิดส่งกลิ่นหอมหวาน กาแฟดำร้อนถ้วยโปรดของกวินทร์ และน้ำชาลาเวนเดอร์สีม่วงอ่อนของลินินที่ส่งควันกรุ่นอบอวล รสขมเข้มข้นของกาแฟดำของเขาตัดกับรสชาติหอมหวานละมุนของเบอร์รี่และเนยสดของครัวซองต์อย่างประหลาด คล้ายกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนที่ผสมผสานขั้วตรงข้ามได้อย่างลงตัว
"โครงการรีโนเวทเพนท์เฮาส์นี้..." ลินินเอ่ยขึ้นพลางใช้ดินสอเขียนแบบด้ามโปรดร่างภาพสเก็ตช์ลงบนกระดาษเช็ดปากแผ่นหนาอย่างรวดเร็วและกระฉับกระเฉง กวินทร์มองดูเธอด้วยความทึ่งในความคล่องแคล่ว "ฉันต้องการเสนอแบบร่างการปรับปรุงพื้นที่อย่างจริงจัง ฉันจะเปลี่ยนห้องลับสีแดงนั่นให้เป็นห้องเก็บผลงานและห้องฝึกพลังที่มีแสงแดดส่องถึงด้วยกระจกสองทิศทาง เราจะเปิดฉากทัศน์ให้โปร่งขึ้น ย้ายกำแพงกั้นห้องนั่งเล่นเพื่อให้กระแสอากาศไหลเวียนเข้าสู่จุดศูนย์กลาง และฉันจะออกแบบการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ตามโครงสร้างวิหารโบราณเพื่อเปิดทิศทางให้กระแสพลังงานชีวิตหมุนเวียนได้ดีขึ้นด้วย"
กวินทร์อมยิ้มบางๆ นัยน์ตาพราวระยับมองดูเธออธิบายแผนงานด้วยความหลงใหล "ยินดีมากครับ คุณมัณฑนากร... ฉันจะจ่ายค่าจ้างเต็มอัตราของเธอ และพร้อมที่จะให้สิทธิ์เธอในการจัดการพื้นที่ทั้งหมดของฉันอย่างเต็มที่"
กวินทร์ขยับตัวลุกขึ้นก้าวเดินตรงไปหยิบแฟ้มข้อตกลงความสัมพันธ์ปกหนังสีดำอันเดิมที่เขาเคยยื่นให้เธอในวันแรก แฟ้มที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์การบงการและสัญญาทาสที่เอาเปรียบ เขาหยิบมันออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานโบราณ จากนั้นก้าวเดินตรงไปที่เตาเพลิงอิฐมุมห้อง เขาเปิดประตูกระจกเตาผิงและโยนแฟ้มหนังสีดำนั้นเข้าสู่กองไฟที่ยังคงกรุ่นไอความร้อนทันที เปลวไฟสีส้มลุกโชนขึ้นมาทันควันไหม้เกลี่ยทำลายกระดาษสัญญาและปกหนังแท้จนสลายตัวกลายเป็นเถ้าถ่านฟุ้งกระจายในอากาศในพริบตา กลิ่นกระดาษไหม้และไอความร้อนลอยกรุ่นจางๆ กวินทร์จ้องมองเปลวไฟนั้นด้วยดวงตาสีนิลที่ไร้ซึ่งความกังวลอีกต่อไป เขากำลังทำลายอดีตที่โง่เขลา ความกลัว และความโดดเดี่ยวที่เคยล่ามโซ่เขาไว้กับคำสาป
เขากลับมานั่งที่โต๊ะข้างตัวเธอ ยื่นปากกาหมึกซึมราคาสูงสีทองส่งให้เธอ พร้อมกับกระดาษข้อตกลงแผ่นใหม่ที่เขาเพิ่งเขียนขึ้นด้วยลายมือเฉียบคมและทรงพลังของตนเอง "สัญญาทาสไร้สาระนั่นฉันทำลายมันทิ้งไปแล้ว... ต่อจากนี้ไป เราสองคนจะทำ 'สัญญารูปแบบใหม่' (The New Alliance) ในฐานะคู่รักและคนรักที่มีสิทธิ์ความเท่าเทียมกันอย่างแท้จริง ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่ฉันเคยทำลงไป... เรื่องเชือกผ้าไหมนั่น และเรื่องที่ฉันพยายามจะควบคุมเธอ"
ลินินมองใบหน้าคมคายที่ยามนี้ดูจริงใจและอ่อนน้อมลงอย่างเห็นได้ชัด เธอคลี่ยิ้มแสนพยศและพูดจาท้าทายตามบุคลิกของเธอ "ถ้าคุณกล้าเอาเชือกมามัดฉันหรือออกคำสั่งกับฉันแบบนั้นอีกล่ะก็ กวินทร์... คราวนี้ฉันจะไม่ใช่แค่ฟอกพลังงานของคุณนะ แต่ฉันจะสูบพลังคุณจนหมดตัว ปล่อยให้คุณกลายเป็นรูปปั้นหินประดับเตียงนี้ไปตลอดกาลเลยคอยดู"
กวินทร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง "ยอมรับข้อเสนอนั้นครับ... ฉันยินดีให้เธอลงโทษถ้าฉันล้ำเส้นอีก"
ลินินกวาดสายตาอ่านข้อตกลงใหม่ในกระดาษดู มันระบุข้อตกลงสำคัญดังนี้:1. **ความเป็นพันธมิตรทางธุรกิจที่เท่าเทียม:** โครงการออกแบบภายในทั้งหมดของกวินทร์กรุ๊ปจะว่าจ้างบริษัทของลินินโดยคิดมูลค่าตามอัตราตลาดอย่างยุติธรรม ไม่มีการใช้เงินเพื่อกดดันหรือซื้ออิสรภาพของเธอ2. **การวิจัยและช่วยเหลือเกื้อกูล:** กวินทร์กรุ๊ปจะใช้ทรัพยากรและคลังบันทึกโบราณทั้งหมด รวมถึงการคุ้มกันในการช่วยลินินสืบค้นประวัติตระกูล Harmonizer และสมุดบันทึกของยายเธอ3. **การรักษาสมดุลพลังงาน:** ทั้งคู่ตกลงที่จะร่วมรักและสอดประสานพลังกันตามความสมัครใจร่วมกันเพื่อเยียวยาคำสาปเงามืดในร่างของกวินทร์ถาวร โดยห้ามไม่ให้มีการบังคับจิตใจใดๆ ทั้งสิ้น
"วันพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปที่ชั้น 50 ของกวินทร์ทาวเวอร์" กวินทร์อธิบายต่อพลางจิบกาแฟ "ที่นั่นมีห้องเก็บเอกสารโบราณที่มีระบบป้องกันความปลอดภัยชีวมิติขั้นสูง ฉันจะลงทะเบียนม่านตาและลายนิ้วมือของเธอไว้เพื่อให้เธอเข้าออกได้ตลอดเวลา และฉันจะแนะนำให้เธอรู้จักกับ 'วัชระ' หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของฉัน เขาเป็นคนสนิทที่รู้เรื่องคำสาปนี้และจงรักภักดีต่อครอบครัวของฉันมานาน"
ลินินรับฟังอย่างตั้งใจ สมองของเธอเริ่มประมวลผลความรู้ด้านการออกแบบพื้นที่เพื่อนำมาประยุกต์ใช้กับการกางอาณาเขตพลังงาน "การจัดสัดส่วนพื้นที่ทางกายภาพและกระแสพลังงานมีโครงสร้างคล้ายกันค่ะกวินทร์ ถ้าฉันเข้าใจแบบแผนของอักษรรูนโบราณ ฉันสามารถใช้การจัดวางสิ่งของและสถาปัตยกรรมภายในเพื่อสร้างข่ายอาณาเขตป้องกันพลังมืดภายนอกไม่ให้บุกเข้ามาในเพนท์เฮาส์นี้ได้เลย"
"และเรื่องผู้พิทักษ์พันธสัญญามืด..." กวินทร์เอ่ยเสียงเครียดลงเล็กน้อย "ลัทธิมืดนี้มีผู้นำคือ 'อาจารย์เดช' ชายชราโบราณที่สืบทอดชีวิตด้วยพิธีกรรมมืดมานานกว่าศตวรรษ พวกมันเฝ้ามองระดับพลังงานของฉันผ่านแท่นบูชาไฟมืดในวิหาร หากรู้ว่าระดับพลังงานลดลงและถูกฟอก พวกมันจะส่งอสูรเงามาลอบโจมตีแน่ ฉันเกรงว่าอพาร์ตเมนต์เก่าของเธอจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะกวินทร์" ลินินปฏิเสธทันที ดวงตาประกายเด็ดเดี่ยว "ฉันดูแลตัวเองได้ ตอนนี้ฉันมีพลังของคุณสะสมอยู่ถึง 80% แล้ว ฉันแข็งแกร่งกว่าทีมของคุณเสียอีก เราจะสู้และปกป้องซึ่งกันและกันในฐานะหุ้นส่วนที่เท่าเทียม ไม่ใช่ผู้ถูกปกป้องที่อ่อนแอ"
ลินินจรดปากกาเซ็นลายมือลงบนสัญญารูปแบบใหม่คู่กับลายเซ็นของเขาอย่างมั่นคง ทันทีที่ปลายปากกาตลกลายเซ็นลงบนกระดาษ กวินทร์ก็ยื่นมือมาจับมือเธอเพื่อแสดงความยินดี
*วิ้ง...!*
เกิดการสั่นสะเทือนเวทมนตร์แผ่วเบารอบข้อมือของทั้งคู่ ประกายแสงสีทองและสีดำหมุนเกลียวรอบมือที่ประสานกันราวกับริบบิ้นวิเศษ เป็นพันธสัญญาหมุนเวียนเวทมนตร์เสถียรที่เกิดขึ้นจากจิตวิญญาณที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ กวินทร์คลี่ยิ้มกว้างดึงรั้งตัวเธอเข้ามาจูบลาที่หน้าผากมนแผ่วเบาด้วยสายใยรัก จากนั้นเขาประทับริมฝีปากที่อุ่นชื้นลงบนริมฝีปากบางของเธออีกครั้ง เป็นจูบที่ไม่มีความบีบคั้นหรือพยายามจะเอาชนะอีกต่อไป แต่เป็นจูบที่เปี่ยมด้วยความเคารพ ชื่นชม และความรักที่เท่าเทียม พันธสัญญารูปแบบใหม่บัดนี้ได้เริ่มต้นปฐมบทชีวิตคู่ที่เสมอกันและช่วยเหลือกันอย่างแท้จริง หลอมละลายเงามืดโบราณและสาดแสงตะวันดวงใหม่ให้ส่องสว่างนำทางพวกเขาเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมกันต่อไปโดยปราศจากความกลัว