เวลาผ่านไปซักพักเมื่อเห็นว่าการ์เซียสไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยหญิงสาวจินจึงพูดกับเพื่อนว่า
“ไอ้การ์เซียสนี่มึงกะจะกอดควีนจนตายเลยหรอ”
จอมทัพจึงเสริมไปว่า“นั่นสิ น้องจะหายใจไม่ออกตายแล้วมั้ง”
การ์เซียสเห็นเพื่อนพูดแบบนั้นกับตนจึงรีบปล่อยหญิงสาวพร้อมกันหันไปมองเพื่อนทั้งสองและพูดว่า “เสือก”
“เห้ยมันว่ามึงเสือกอ่ะ”จินพูดกับจอมทัพ
และจอมทัพตอบกลับไปว่า“มันว่ามึงนั่นแหละ”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังโบ้ยกันไปมาควีนก็หัวเราะขึ้นพร้อมพูดว่า“คิดถึงจังเลยนะคะเวลาที่พี่จินกับพี่จอมทัพหยอกกัน”
“คิดถึงเวลาที่พวกพี่หยอกกันแค่นั้นหรอไม่ได้คิดถึงพวกพี่หรอครับ”จอมทัพได้ทีก็หยอกสาวน้อยตรงหน้าไปและมีเสียงจินแทรกต่อมาว่า“นั่นสิพวกพี่น้อยใจนะ”
“ก็ต้องคิดถึงพวกพี่อยู่แล้วสิคะพวกพี่ชอบแกล้งควีนอ่ะ”ควีนตอบสองหนุ่มพร้อมกับทำหน้ายู่เพราะทั้งจินและจอมทัพชอบหยอกเธอมาั้แ่เมื่อก่อนแล้ว
“โอ๋ๆพวกพี่ไม่มีใครแกล้งควีนเลยนะดูสิน้องสาวตัวน้อยของพี่โตเป็สาวสวยขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่เนี่ยไม่รู้จะมีพวกแมลงวันมาตอมเยอะขนาดไหน”จินพูดกับควีน
“พี่จินก็พูดเว่อร์ไปนะคะ”
หลังจากที่ทุกคนหายใถึงได้มาสังเกตควีนอย่างจริงๆจังๆและต่างคิดเป็เหมือนกันว่าจากที่เมื่อก่อนควีนก็เป็คนสวยชนิกที่หาตัวจับยากแต่ตอนนี้กลับสวยขึ้นจากแต่ก่อนมากอีกทั้งยังดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้นดูมีเสน่ห์ดึงดูดจนน่ากลัวขนาดพวกเขาคุ้นชินกับควีนมานานยังรู้สึกได้หากเป็คนที่ไม่รู้จักควีนมาก่อนแล้วมาเจอคนจะหลงหัวปักหัวปำแน่นอนพอคิดแบบนี้สายตาของ ออสตินจิน และจอมทัพ มองไปที่การ์เซียสด้วยความสงสารจนเ้าตัวรู้สึกได้จึงมองกลับไปด้วยแววตาน่ากลัวแต่ทั้งสามก็ไม่สะทกสะท้านอยู่แล้วเพราะอยู่กันมานานจนชิน
“เดี๋ยวควีนกลับก่อนนะคะอยากกลับไปพักซักหน่อยพอดีลงเครื่องก็เลยอยากแวะมาเซอร์ไพรส์พวกพี่ๆก่อน”
“แล้วกลับยังไงคนขับรถรอยู่หรอ”การ์เซียสเปิดปากถามหลังจากที่เงียบมานาน
“ป่าวค่ะเดี๋ยวควีนเรียกแท็กซี่กลับควีนให้ลุงสมชายกลับไปแล้วไม่อยากให้แกรอนาน”
“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งไม่มีแต่ด้วย” การ์เซียสพูดดักไว้พร้อมเดินนำออกห้องไปไม่รอให้ควีนตอบกลับอะไรซึ่งควีนก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าถ้าบอกไม่ชายหนุ่มก็จะทำพาเธอไม่ส่งอยู่ดีควีนจึงหันมาบอกลาชายหนุ่มที่เหลือ
“งั้นควีนไปก่อนนะคะเดี๋ยวไว้นัดกินข้าวกันอย่าลืมพาสาวๆของพี่มาด้วยนะคะ”
จากนั้นฉันก็เดินตามพี่การ์เซียสออกจากห้องไปพอออกมาจากห้องกับเห็นพี่การ์เซียสยืนพิงผนังห้องรออยู่ตอนแรกนึกว่าเดินไปรอที่จอดรถซะอีกจึงอดไม่ได้ทีจะถาม
“ควีนนึกว่าพี่ไปรอที่จอดรถซะอีก”
“พี่ต้องรออยู่แล้วเดี๋ยวควีนหลง”
“ผับนี้ควีนหลับตาเดินยังได้เลยค่ะพี่การ์เซียสเว่อร์มาก”
“แล้วยังอื่นล่ะยังจำได้อยู่ไหมพี่การ์เซียสถามฉันด้วยใบหน้าจริงจรัง”
“พี่ก็รู้ว่าควีนความจำดีจำได้หมดทุกเื่แหละค่ะ”ฉันตอบคำถามไปด้วยใบหน้าปกติถึงแม้ในใจฉันจะหวั่นๆอยู่ก็ตาม
“นั่นสิพี่ก็จำได้หมดเหมือนกัน”
ประโยคที่พี่การ์เซียสพูดมาทำให้ใจฉันกระตุกไปวูบนึง
“แต่ควีนว่าบางครั้งการลืมมันก็อาจจะเป็เื่ที่ดีเหมือนกันนะคะไปที่รถกันเถอะค่ะ ควีนเพลียแล้วอยากกลับไปพักผ่อน”ฉันรีบพูดตัดบทพี่การ์เซียสเพราะกลัวว่าจะพูดอะไรออกมาอีกตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะรับมือกับอะไรทั้งนั้น
“งั้นไปกันเถอะ”พอพี่การ์เซียสได้ยินประโยคที่ฉันพูดก็ไม่ได้พูดอะไรต่อตามที่ฉัน้าและก็เดินนำฉันไปที่รถของเขาที่จอดอยู่
1K
