วันรุ่งขึ้นทิดวัฒน์
พร้อมลูกชายตัวน้อยก็ไปหาหลวงตาแช่มแต่เช้าเพื่อขอยืมซาเล้งวัดไปขนของแต่พอไปถึงยังไม่ทันได้พูดอะไรหลวงตาแช่มก็เตรียมรถเอาไว้ให้แล้วก่อนเลย
หลวงตาบอกว่าได้เจอกับเฮียฮั้วและเฮียฮั้วก็บอกท่านเอาไว้แล้วว่าวันนี้ทิดวัฒน์จะเข้ามาขอยืมซาเล้งเพื่อเอาของจากโรงพิมพ์ไปขายที่โรงแยกหลวงตาจึงเตรียมรถเอาไว้ให้
หากแต่ที่ไตเติ้ลประหลาดใจนั้นไม่ใช่จากการที่หลวงตาเตรียมรถเอาไว้ให้แต่เป็เพราะเขาจำได้ว่าซาเล้งของวัดนั้นเป็รถแบบจักรยานพ่วงถีบไม่ใช่มอเตอร์ไซค์พ่วงข้างสำหรับขนของอย่างนี้ แต่พอถามหลวงตาว่ามอเตอร์ไซค์พ่วงข้างคันนี้มาจากไหนหลวงตาท่านก็ว่ามีญาติโยมถวายเข้ามาพอดี ให้เขาเอาไปลองใช้ดูก่อนถ้าใช้ดีหรือไม่ดีอย่างไรก็ให้มารายงานหลวงตาด้วย
ไตเติ้ลรู้สึกดีใจที่ได้มอเตอร์ไซค์พ่วงข้างไปขนเพลทอะลูมิเนียมแบบนี้ถึงจะต้องขนหลายรอบหน่อยแต่ก็จะประหยัดเวลาไปได้มากทีเดียว
ชายหนุ่มกราบขอบคุณหลวงตาในขณะที่จับลูกชายใส่กระบะข้างมอเตอร์ไซค์แล้วขี่รถออกไปโดยไม่รู้เลยว่า...
อันที่จริงแล้วมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างคันนี้มีที่มาจากการที่เฮียฮั้วไปคุยอวดเจ๊พรว่าทิดวัฒน์ไปขอความช่วยเหลือจากตนและเฮียฮั้วได้ทำบุญกับทิดวัฒน์ด้วยเพลทอะลูมิเนียมที่แม้จะเป็ของเหลือแต่ก็มีมูลค่าหลายตังค์รับรองเลยว่าถ้าทิดวัฒน์ตั้งตัวได้นั้นจะต้องเป็เพราะเพลทอะลูมิเนียมที่เฮียฮั้วบริจาคให้ความช่วยเหลืออย่างแน่นอน
เจ๊พรฟังแล้วก็ให้ขัดเคืองใจเธอก็อยากตอบแทนช่วยเหลือทิดวัฒน์อยู่เหมือนกันนะแล้วทำไมถึงกลายเป็เฮียฮั้วได้ทำบุญกับคนดี ๆ อยู่แค่คนเดียวล่ะเนี่ย
พอรู้เข้าแบบนี้เจ๊พรเลยรีบไปดาวน์รถมอเตอร์ไซค์ให้ช่างมาต่อพ่วงข้างอย่างไวว่องแล้วนำมาถวายวัดในเช้าวันนั้นก่อนที่ทิดวัฒน์จะไปขอยืมซาเล้งจากหลวงตาเพียงไม่กี่นาที
ถ้าจะซื้อมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างให้เลยรับรองว่าอีกฝ่ายจะต้องไม่ยินยอมเจ๊พรก็เอามันแบบนี้แหละได้ทำบุญกับวัดแล้วก็ฝากหลวงตาช่วยเหลือทิดวัฒน์ไปได้ด้วย
ตอน่น้ำท่วมเพราะทิดวัฒน์เอาข้าวสารอาหารปลากระป๋องที่เธอถวายให้ไปบริจาคโลโก้ที่อยู่หน้าถุงทำให้ร้านลูกชิ้นเจ๊พรเป็ที่รู้จักหลังจากน้ำท่วมใหญ่ไปแล้วร้านเจ๊พรจึงมีลูกค้าเข้ามาอย่างไม่ขาดสายนอกจากเื่รอดตายหวุดหวิดเพราะบันไดแล้วก็ยังมีเื่นี้อีกที่เธออยากตอบแทนทิดวัฒน์มาโดยตลอดแต่อีกฝ่ายก็ดันเป็คนไม่มักมาก ไม่หวังมั่งหวังมี แถมยังขี้เกรงใจจึงทำให้การตอบแทนนั้นแทบจะไม่สบโอกาส
เฮ้อ… ไม่คิดเลยว่าการที่พยายามจะช่วยเหลือคนดี ๆนั้นจะเป็เื่ยากเย็นแสนเข็ญถึงเพียงนี้ต้องอ้อมไปอ้อมมาจนปวดหัวกว่าจะสำเร็จได้ดั่งใจหมาย
หลวงตาเห็นท่าทีของเจ๊พรและเฮียฮั้วแล้วก็ให้รู้สึกไว้วางใจลองมีสองคนนี้คอยช่วยเหลือสนับสนุนอยู่เ้าเดช… ไม่ใช่สิเ้าภานุวัฒน์คงจะฝ่าฟันอุปสรรคและเริ่มตั้งตัวได้ในเร็ววันอย่างแน่นอน
กล่าวฝ่ายเ้าภานุวัฒน์ที่ขี่มอเตอร์ไซค์พ่วงข้างไปจอดอยู่หน้าโรงพิมพ์ของเฮียฮั้วอย่างไม่รู้เื่รู้ราวพอเฮียฮั้วเห็นอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลกใจอะไรเขารู้อยู่แต่แรกแล้วว่าเจ๊พรแอบซื้อมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างเอาไปถวายวัดเพื่อหวังให้ทิดวัฒน์ได้ใช้แบบนี้ก็นับว่าดี ทิดวัฒน์คงเอาเพลทไปขายได้หมดในวันนี้อย่างแน่นอน
เพลทในโรงพิมพ์ตอนนี้มีอยู่ไม่น้อยถึงจะไม่รู้ราคาที่แน่นอนของโรงแยกแต่ถ้าขายทั้งหมดนั่นเฮียฮั้วก็ประเมินว่าต้องได้เงินมาไม่ต่ำกว่าหลักหมื่นทิดวัฒน์ก็จะมีทุนรอนไว้ตั้งต้นต่อชีวิตไปได้อีกไม่น้อยเลยทีเดียว
พอเอาเพลทใส่ลงไปในกระบะข้างของมอเตอร์ไซค์จนเต็มแล้วลูกพลับที่ติดตามพ่อมาด้วยก็ไม่มีที่จะนั่งชายหนุ่มจึงจับเ้าตัวเล็กมานั่งขี่คร่อมมอเตอร์ไซค์ซ้อนไว้ข้างหน้าตัวเองก่อนจะสตาร์ทรถพาทั้งเพลทและลูกชายไปยังโรงแยกขยะ
ลูกพลับรู้สึกมีความสุขมากที่ได้ซ้อนรถพ่อในลักษณะแบบนี้นอกจากจะเหมือนกับว่าเขากำลังขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยตัวเองแล้วมันยังเหมือนกับว่าพ่อกำลังกอดเขาเอาไว้เลยด้วยและพอเขาบอกว่าชอบแบบนี้พ่อก็ยังสัญญาว่าจะให้ลูกพลับขี่มอเตอร์ไซค์มากับพ่อแบบนี้ทุกวันอีกด้วย
คิดถึงเด็กคนอื่นที่พ่อไปขายของที่ตลาดทุกวันก็ยังไม่พาลูกชายไปด้วยเลยแต่ตอนนี้ลูกพลับได้ตามติดพ่อไปทุกวันในทุก ๆ ที่โดยไม่โดนพ่อตบตีเด็กชายรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังพองโตและเขาก็กลายเป็เด็กที่มีความสุขที่สุดในโลกไปแล้วในตอนนี้
ไตเติ้ลไม่รู้ว่าการกระทำเล็ก ๆตามความสะดวกของเขากลับกลายเป็สิ่งอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้เด็กคนหนึ่งซึ่งเคยถูกพ่อทุบตีมาโดยตลอดกลับกลายเป็เด็กที่มีความสุขที่สุดในโลกไปแล้วความสุขของเด็กบางทีมันก็ง่ายดายเพียงแค่นี้ง่ายแบบที่ผู้ใหญ่ซึ่งคิดอะไรซับซ้อนไม่สามารถที่จะเข้าถึงได้เลยทีเดียว
ขี่รถไปไม่นานก็ถึงที่โรงแยกขยะตอนไปถึงไตเติ้ลได้เจอกับเฮียเพ้งเ้าของโรงแยกพอดีเมื่อเฮียเพ้งเห็นเพลทที่ภานุวัฒน์ขนมาขายก็ถึงกับตาลุกวาวอย่างเห็นได้ชัด
อะลูมิเนียมบริสุทธิ์จำนวนขนาดนี้หาไม่ค่อยได้ง่ายนักพวกรับซื้อขยะตามบ้านที่ล่าอะลูมิเนียมมาขายได้ ส่วนใหญ่ก็จะเป็พวกหม้อ ชาม กระทะเก่าที่มีด้ามพลาสติกหรือหูพลาสติกมาเจือปน ต้องมาตัดแยกอีกเสียเวลาให้วุ่นวายผ่านการใช้งานเผาไฟมาจนไหม้ดำคุณภาพไม่ดีเท่ากับเพลทพิมพ์หนังสือพวกนี้เลยแม้แต่น้อย
เฮียเพ้งจำหน้าเดชาที่มาขายขยะขวดพลาสติกบ่อย ๆไม่ได้ก็คิดว่าภานุวัฒน์เป็คนหน้าใหม่ดูแล้วยังเด็กคงไม่ประสีประสาจึงตั้งใจว่าจะกดราคาสักหน่อยเขาให้ราคาเพลทอะลูมิเนียมกิโลละยี่สิบบาทแต่ไตเติ้ลเห็นท่าทางตาลุกวาวที่ปิดไม่มิดของเฮียเพ้งแล้วก็พอจะคาดเดาได้อยู่ว่าเขาอาจจะโดนอีกฝ่ายกดราคาอยู่ก็ได้
แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้รู้ละเอียดถึงราคาขยะในยุคปี พ.ศ.2538 แต่อย่างน้อยในร่างกายภายนอกที่ดูหนุ่มแน่นแต่ตัวจริงภายในก็เป็จิติญญาที่ผ่านร้อนหนาวมาถึงสี่สิบเจ็ดปีแล้วเชียวนะ กับท่าทางแววตาของคนโลภมากอย่างเฮียเพ้งคนนี้ไตเติ้ลปรายมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็คนมีนิสัยเห็นแก่ได้ที่ชอบคิดแต่จะเอารัดเอาเปรียบคนอื่นไปทั่ว
ดังนั้นแล้วเมื่ออีกฝ่ายเสนอราคามาให้เพียงแค่กิโลละยี่สิบบาทเขาจึงบวกเพิ่มได้ทันทีว่าราคาจริงน่าจะอยู่ที่กิโลละ35-40 พอคำนวณได้อย่างนั้นก็โมเมเถียงเฮียเพ้งไปว่าโรงแยกเดิมเคยให้ราคาเขาถึงกิโลละสี่สิบบาทเลยเชียวนะ!
"ซี้ซั้วแล้วอ่า หาที่ไหนอาลูมีนิมสี่สิบบาทม่ายมี ๆ อั๊วให้ราคานี้ม่ายได้อ่า"
เฮียเพ้งปัดมือส่ายหน้าไปมา
"งั้นก็ไม่เป็ไรครับพอดีบัตรประชาชนผมหายเพิ่งไปทำบัตรใหม่มาแล้วเลยแวะมาขายที่นี่เพราะเห็นว่าอยู่ใกล้เขตงั้นเดี๋ยวผมกลับไปขายที่โรงแยกเดิมก็ได้ครับ แค่ขี่รถไกลหน่อยก็เท่านั้น"ไตเติ้ลตีมึน
ก็อย่างที่บอกว่าจริง ๆแล้วเขาไม่รู้หรอกว่าราคาอะลูมิเนียมเก่าในปี พ.ศ. 2538 นั้นตกราคากิโลกรัมละเท่าไหร่กันแน่แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าราคาขยะที่โรงแยกแทบจะไม่เคยขยับเลยมาเป็สิบ ๆ ปีแล้วและในปี พ.ศ. 256X ราคาอะลูมิเนียมอยู่ที่กิโลละ 50-55บาท[1]
คนชอบเอาเปรียบอย่างเฮียเพ้งก็เป็ไปได้อยู่ที่จะกดราคาต่ำลงไปกว่าครึ่งเขาจึงตีมึนคิดราคาให้ที่สี่สิบบาทต่อกิโลกรัมถ้าราคาจริงของเพลทอะลูมิเนียมอยู่ประมาณสี่สิบบาทหรือแพงกว่านี้อย่างไรเสียเฮียเพ้งจะต้องขัดขวางไม่ให้เขาไปขายที่อื่นได้แต่ถ้าเฮียเพ้งไม่ขวาง เขาก็แค่รับรู้ว่าราคาอะลูมิเนียมจะอยู่ที่ยี่สิบบาทและลองไปขายที่โรงแยกอื่นดู ถ้าได้ราคาประมาณกันหรือแพงกว่านิดหน่อยก็ขาย ๆ ไปเถอะ
"เด๋ว ๆ ๆ ใจล้อนจิงนา วัยรุ่นซาหมัยนี้หน้าตาลื้อดูยังเด็กอยู่เลย อย่าหาว่าอั๊วสอนนา จะค้าจะขายกับคนมีอายุมากกว่าลื้อต้องใจเย็งห้ายมากก่านี้อ่ะ เห็งว่าเป็เด็กขยังทำมาหากิง อั๊วให้ที่ 35 บาทจะเอาหรือไม่เอา"
[1] ราคาขายเพลทในเื่ราคาจริงปี38 อะลูมิเนียมรับซื้อที่โลละยี่สิบบาท ราคากระดาษสามบาท ตรงนี้นักเขียนขออนุญาตอัปราคาสูงเวอร์เกินจริงนะคะเพราะเป็โลกในนวนิยายที่ไม่ต้องตรงตามจริงอยู่แล้ว และทิดวัฒน์ก็จะได้รวยเร็ว ๆด้วยค่ะ
275
![[นิยายแต่งเอง]จักรพรรดิเทียนถางสยบฟากฟ้า 2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/dea739dea9f5f5fae5c188a14b829203.webp)
