ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        “สองหยวนน้อยเกินไปสิบหยวนแล้วกันค่ะ”

        “ถ้าอย่างนั้นสี่หยวน?”

        “แปดหยวน”

        หลังต่อราคากันไปหนึ่งยกสุดท้ายก็ตกลงกันได้ที่ห้าหยวน

        เงินห้าหยวนไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับคนที่มีคลังสมบัติอยู่กับตัวอย่างสวีหว่านหนิงแต่สำหรับแม่หลินกลับเป็นเงินก้อนใหญ่

        แม่หลินคำนวณไว้แล้วว่าจะเก็บเงินทั้งหมดเอาไว้อนาคตตอนสร้างบ้านเธอจะได้ช่วยออกเงินบางส่วน

        ถึงอย่างไรค่าอาหารและค่าเสื้อผ้าของคนในบ้านอาหนิงก็ออกให้ทั้งหมดเธอไม่มีเรื่องต้องใช้เงิน

        “ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะให้เงินแม่ด้วยฉันก็ต้องรบกวนแม่ดูแลต้ายากับเถี่ยตั้นเหมือนกัน”

        แม่หลินขยับริมฝีปากอยากบอกลูกสาวว่าไม่ต้องให้เงินเธอ ต้ายากับเถี่ยตั้นก็เป็นหลานของเธอเช่นกัน เธอรักพวกเขามาก

        แต่เธอเพิ่งรับเงินจากอาหนิงถ้าไม่รับเงินของเฉวียนเฉวียน อาหนิงจะคิดมากหรือเปล่า

        แต่อาหนิงมีเงินเฉวียนเฉวียนเพิ่งแยกบ้านออกมาจากตระกูลไต้ ไม่มีเงินติดตัว!

        “ดีเลยเธอให้เงินแม่ด้วยอีกคน ให้เดือนละหยวนก็พอแล้วละ” สวีหว่านหนิงเอ่ย

        “หยวนเดียวจะน้อยไปไหมคะ”หลินเฉวียนขมวดคิ้ว เธอไม่รู้ว่าตนจะได้เงินเดือนเท่าไรแต่คงได้ไม่เท่าพี่สะใภ้แน่นอน แต่เงินหนึ่งหยวนกับห้าหยวนต่างกันมากเกินไป

        สวีหว่านหนิงยิ้ม“เงินเดือนของเธออยู่ที่สิบหยวน แบ่งให้แม่หนึ่งหยวนไม่น้อยแล้ว”

        “ถ้าอย่างนั้น...ตกลงกันที่หนึ่งหยวน?”

        “ได้!” แม่หลินรีบตอบตกลง

        เงินหนึ่งหยวนไม่ได้สร้างผลกระทบกับครอบครัวของเฉวียนเฉวียนมากนักอีกอย่างอาหนิงก็เป็นฝ่ายเสนอเอง ย่อมไม่มีปัญหา

        สวีหว่านหนิงไม่ใช่ไม่รู้ความในใจของแม่หลินแต่เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ

        แม่คนไหนไม่คิดเผื่อลูกของตัวเองบ้างแล้วเธอจะติดใจกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ไปทำไม

        ถึงอย่างไรแม่หลินก็ดีกับเธอจากใจจริงเท่านี้เธอก็พึงพอใจมากแล้ว

        ขณะเดียวกันณ หน่วยจือชิง

        จือชิงสิบกว่าคนนั่งอยู่ด้วยกันหัวข้อบทสนทนาย่อมหนีไม่พ้นเรื่องโรงงานสาขา

        “โรงงานสาขารับคนงานแค่ยี่สิบคนเท่านั้นพวกเขาคงเน้นรับคนในหมู่บ้านต้าเจียงก่อน พวกเราเลิกคิดได้เลยแต่ตำแหน่งนักบัญชีพวกเราลองสมัครดูได้”

        “แต่พวกเราสิบกว่าคนต้องแย่งตำแหน่งนักบัญชีเพียงหนึ่งเดียวมันไม่ง่ายเลยนะ”

        ไม่ง่ายแล้วจะทำอย่างไรได้ถ้าไม่อยากทำไร่ทำนา ก็ต้องพยายามคิดหาทางคว้าตำแหน่งนั้นมาให้ได้

        บรรยากาศที่เคยอบอุ่นเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

        “นี่ก็ดึกแล้วฉันจะไปต้มน้ำร้อน”

        “ฉันจะกลับห้องไปอ่านหนังสือหน่อย”

        ไม่ทันไรทุกคนก็แยกย้ายกันไปกว่าครึ่งเหลือแค่กู้จวิ้นกับหลี่เชี่ยนเชี่ยนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม

        หลายวันนี้ เพราะกินอาหารน้อยเลยต้องรักษาพลังงานเอาไว้กู้จวิ้นจึงไม่ค่อยออกไปข้างนอก ทำให้เขาไม่รู้ข่าวดังของหมู่บ้าน

        หากไม่ใช่เพราะได้ยินพวกจือชิงคุยกันเมื่อครู่เขาคงไม่รู้เลยว่าสวีหว่านหนิงได้เป็นผู้บริหารโรงงานอาหารสาขาย่อย

        เขาหันไปพูดกับหลี่เชี่ยนเชี่ยนว่า“เชี่ยนเชี่ยน เธอสนิทกับหว่านหนิงมาโดยตลอด ไปขอให้เขาช่วยสิไม่แน่เขาอาจจะให้ตำแหน่งเธอก็ได้”

        หลี่เชี่ยนเชี่ยนมองหน้ากู้จวิ้นด้วยสายตาแปลกประหลาด

        ตอนเขาอ้าปากพูดเธอนึกว่าเขาจะขอให้ตนช่วยไปอ้อนวอนสวีหว่านหนิงแทนเขา

        วันนี้ทำไมกู้จวิ้นดูเปลี่ยนไป?

        หลี่เชี่ยนเชี่ยนไม่เข้าใจความคิดของกู้จวิ้น

        เขารู้ดีว่าหลังจากการลักพาตัวคราวก่อนล้มเหลวระหว่างเขากับสวีหว่านหนิงไม่มีหวังอีกแล้ว

        สวีหว่านหนิงน่าจะเกลียดเขาเข้าไส้แล้วจะยอมให้ตำแหน่งงานกับเขาได้อย่างไร

        อีกอย่างแม้จะเป็นโรงงานอาหาร แต่ยังไงก็ต้องทำงาน เพียงแต่งานอาจจะสบายกว่างานเกษตรอย่างน้อยก็ไม่ต้องตากแดดตากลมทุกวัน

        แต่ถ้าให้หลี่เชี่ยนเชี่ยนไปขอร้องสวีหว่านหนิงไม่แน่อาจจะพอมีความหวัง ขอแค่เธอได้เข้าไปทำงานในนั้นก็จะได้เงินเดือนทุกเดือนถึงตอนนั้นเขาค่อยประจบเอาใจหลี่เชี่ยนเชี่ยน รับรองว่าเธอจะต้องแบ่งเงินให้เขา

        กู้จวิ้นวางแผนไว้ดิบดีแต่หลี่เชี่ยนเชี่ยนไม่ใช่คนโง่

        หลี่เชี่ยนเชี่ยนอยู่กับกู้จวิ้นมานานเธอรู้สันดานของเขาดี มีหรือจะโดนเขาหลอกง่ายๆ

        แต่สิ่งที่เขาพูดใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลหว่านหนิงเป็นคนใจอ่อนและรักเพื่อนเก่าขอแค่รื้อฟื้นความหลังอันงดงามของพวกเธอสองคนให้สวีหว่านหนิงฟังทำให้สวีหว่านหนิงย้อนคิดถึงวันวานรับรองว่าสวีหว่านหนิงจะต้องใจอ่อนยอมให้ตำแหน่งงานกับเธอแน่

        ที่สำคัญที่สุดคือในมือของเธอมีป้ายอาญาสิทธิ์ ป้ายอาญาสิทธิ์ที่จะทำให้สวีหว่านหนิงยอมประนีประนอม

        “วันนี้ดึกมากแล้วพรุ่งนี้ฉันค่อยไปหาเธอแล้วกัน”

        เช้าวันต่อมาคนทั้งหมู่บ้านพากันไปต่อแถวหน้าสำนักงานฝ่ายคณะใหญ่

        เจ้าหน้าที่ของฝ่ายคณะใหญ่พอจะเดาได้ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้นแต่หลังจากเห็นจำนวนคนแล้วก็อดปวดหัวไม่ได้

        “แยกย้ายกันไปหาหัวหน้าคณะย่อยของตัวเองแล้วให้เขาจดบันทึกจำนวนคน อย่ากรูกันเข้ามา”

        “เหล่าจางพูดถึงเธอน่ะ อย่าเบียดมาข้างหน้าได้ไหม! ถ้ายังไม่เชื่อฟังฉันจะตัดสิทธิ์ครอบครัวเธอ”

        พวกชาวบ้านเป็นระเบียบขึ้นทันตาเห็น

        หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ของหมู่บ้านก็ดำเนินงานต่อได้

        สวีหว่านหนิงเองก็ไม่ได้อยู่เฉย

        เมื่อวานเธอไปที่โรงงานอาหารชุนหัวเพื่อทำเรื่องเอกสารบางอย่างและไปเอาข้อสอบกับฝ่ายบัญชี

        เมื่อวานเธอมัวแต่คุยกับแม่หลินและหลินเฉวียนจนลืมเวลาจึงไม่ได้อ่านเนื้อหาในข้อสอบ

        ตอนนี้ไหนๆก็ไม่มีธุระสำคัญ เธอจะอ่านข้อสอบก่อนสักรอบ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรพรุ่งนี้เธอจะเอาไปที่สำนักงานฝ่ายคณะใหญ่และเริ่มทำการทดสอบผู้สมัครงานตำแหน่งบัญชี

        สวีหว่านหนิงอ่านเนื้อหาในข้อสอบตั้งแต่ต้นจนจบไปสองรอบเมื่อมั่นใจว่าไม่มีปัญหาจึงเก็บไว้ในช่องมิติ

        แม่หลินเดินมาเคาะประตูพอดี“อาหนิง ออกมากินอาหารเช้าได้แล้วลูก”

        “จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะแม่”

        มื้อเช้าวันนี้ถือว่าละลานตาแม่หลินตื่นมานึ่งซาลาเปาแต่เช้า ทั้งยังต้มแกงจืดไข่น้ำและทำผักเคียงอีกหนึ่งอย่าง ในยุคสมัยนี้ถือเป็นอาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์มากแล้ว

        เพียงแต่สวีหว่านหนิงกินอาหารมื้อนี้อย่างไม่ค่อยสงบสุขนัก

        เธอรับรู้ได้ถึงสายตาตัดพ้อหลายคู่ที่ผลัดกันมองมาที่เธอ

        หลังกินซาลาเปาหมดไปหนึ่งลูกสวีหว่านหนิงก็วางตะเกียบแล้วถามพวกต้าชุนว่า “ว่ามา พวกลูกมองแม่อย่างนี้ทำไม”

        “แม่ครับแม่รับปากว่าจะทำลูกท้อในโหลแก้วให้พวกเรากิน แต่นี่ก็ผ่านไปหลายวันแล้วแม่ยังไม่ทำเลย”

        สวีหว่านหนิงสะอึกเธอเคยรับปากพวกเด็กๆ จริง แต่หลายวันนี้งานยุ่งมากจนไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้านเธอจึงลืมเรื่องนี้ไปโดยปริยาย

        “ย่าทำให้พวกลูกกินแล้วไม่ใช่หรือ”

        “แค่ก แค่ก...”แม่หลินสำลึก เธอรีบตักแกงจืดไข่น้ำเข้าปากเพื่อบรรเทาอาการ

        ต้าชุนบ่นพึมพำ“แต่ย่าทำไม่อร่อย ถ้าไม่จืดก็หวานเกินไป ต้มลูกท้อไม่สุกบ้าง ต้มสุกเกินไปบ้างไม่สำเร็จเลยสักครั้ง”

        แม่หลินหน้าแดงเล็กน้อยเธออธิบายเสียงแผ่วว่า “ตอนลูกทำสำเร็จ แม่คอยดูอยู่ข้างๆ ทั้งที่ทำเหมือนกันแท้ๆแต่ไม่รู้ทำไมรสชาติที่ทำออกมาถึงไม่เหมือนกัน”

        “อาจเพราะกะเวลาไม่ดีค่ะหรือไม่ก็สัดส่วนน้ำตาลไม่ถูกต้อง อีกเดี๋ยวฉันจะเขียนขั้นตอนอย่างละเอียดแม่ทำตามที่ฉันเขียนก็พอค่ะ”

        “แต่แม่อ่านหนังสือไม่ออก”

        พอเห็นสวีหว่านหนิงตวัดสายตามาหาต้าชุนก็รีบยกมือทันที

        “ผมอ่านให้ย่าฟังได้ครับ”