ณ ตำหนักองค์หญิงเซียงเซียง
“พระองค์เสด็จมาเยี่ยมถึงที่นี่มีอะไรหรือเปล่าเพคะ” องค์หญิงเซียงเซียงตรัสอย่างแปลกพระทัย
“พี่ได้ข่าวว่า เ้ายอมเป็ตัวแทนไปอภิเษกกับฮ่องเต้แคว้นฝางเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีงั้นหรือ”องค์รัชทายาทตรัส
“ใช่แล้วเพคะ” องค์หญิงทรงพยักพระพักตร์
“พี่ก็เลยอยากมาขอบคุณเ้าที่เ้ายอมเสียสละถึงเพียงนี้” องค์รัชทายาทตรัส
ในพระทัยองค์หญิงเซียงเซียงทรงดำริว่า“หม่อมฉันไม่ได้ทำเพื่อพระองค์ ไม่จำเป็ต้องขอบคุณหรอกเพคะ” แต่พระโอษฐ์กลับตรัสไปว่า “หม่อมฉันอยากทำอะไรเพื่อแผ่นดินฉีบ้างเพคะ”
“พี่ได้ข่าวว่าเ้าได้นางกำนัลมาใหม่และนางก็เป็หมอด้วย” องค์รัชทายาททรงเปลี่ยนเื่
“เหตุใดถึงทรงล่วงรู้ล่ะเพคะ”องค์หญิงทรงสงสัย
“คิดว่าพี่จับตามองดูเ้าล่ะสิ”องค์รัชทายาททรงอ่านสีหน้าออก
“หม่อมฉันมิบังอาจคิดเช่นนั้นเพคะ”องค์หญิงตรัสไปเช่นนั้นเอง
“เราเคยเห็นนางกำนัลของเ้ารักษาคนน่ะดีแล้วที่เ้ามีหมอข้างกาย เ้ามีสุขภาพอ่อนแอ ได้นางมาอยู่เคียงข้างเ้าคงแข็งแรงขึ้น” องค์รัชทายาททรงทอดพระเนตรไปที่เหวยเซียง
“พระองค์ทรงอยากเสวยอะไรเป็พิเศษมั้ยเพคะหม่อมฉันจะให้นางกำนัลจัดหามาให้” องค์หญิงตรัส
“พี่ไม่รบกวนเ้าหรอกพี่แค่มาเยี่ยม ตามภาษาพี่ชายที่ห่วงน้องสาวเท่านั้น เห็นเ้าสบายดี พี่ก็ดีใจงั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะ” องค์รัชทายาททรงไม่้าให้พระขนิษฐาต้องต้อนรับพระองค์อย่างเอิกเกริก
“ขอน้อมส่งเสด็จเพคะ”องค์หญิงเซียงเซียงทรงรู้สึกเกร็งมากยามเมื่อองค์รัชทายาทมาเยี่ยมพระนางถึงที่ตำหนัก
เนื่องจากความบาดหมางระหว่างองค์รัชทายาทและองค์ชายรองนับวันจะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆและด้วยความที่องค์หญิงเซียงเซียงเป็พระขนิษฐาสายเืเดียวกับองค์ชายรอง ทำให้พระนางทรงเข้าข้างองค์ชายรองเสมอแม้ว่าองค์รัชทายาทจะดีต่อพระนางมากแค่ไหนก็ตาม
เหวยเซียงซึ่งเป็นางกำนัลข้างกายองค์หญิงนางรู้สึกแปลกใจที่องค์รัชทายาททรงมีกลิ่นยาพิษลืมตื่นด้วย นางคิดในใจว่า “หรือว่า องค์รัชทายาททรงเป็ผู้วางยาฮูหยินของหมอดูเทวดาไม่น่าจะเป็ไปได้ พระองค์ทรงดูโอบอ้อมอารีจะตายไป”
“คิดอะไรอยู่หรือเหวยเซียง”องค์หญิงตรัสหลังจากที่องค์รัชทายาทเสด็จจากไปแล้ว
“หม่อมฉันสงสัยอะไรบางอย่างขออนุญาตตามไปดูองค์รัชทายาทจะได้หรือเปล่าเพคะ”เหวยเซียงกล่าว
“ระวังตัวด้วยข้างกายองค์รัชทายาทเต็มไปด้วยเหล่าองครักษ์ฝีมือดี เ้าอาจโดนจับได้” องค์หญิงทรงเตือนแต่ไม่ได้ตรัสยั้ง
“ดูพระองค์ทรงไม่ไว้พระทัยองค์รัชทายาทเลยนะเพคะ”เหวยเซียงสงสัย
“ทุกอย่างมันมีที่มาที่ไปแต่เรายังไม่เล่าให้เ้าฟังตอนนี้”องค์หญิงตรัสด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“ไม่เป็ไรเพคะไว้ให้พระองค์ทรงไว้พระทัยหม่อมฉันเมื่อไหร่ หม่อมฉันยินดีรับฟังพระองค์เสมอเพคะ”เหวยเซียงไม่อยากเร่งรัดให้องค์หญิงทรงเชื่อใจตน
“เ้าไปเถอะ ระวังตัวด้วยถ้าเราคาดการณ์ไม่ผิด เสด็จพี่หยางต้วนใช้ให้เ้ามาสอดแนมใช่หรือไม่” องค์หญิงทรงมองออก
“เอ่อ ก็ไม่เชิงเพคะ”เหวยเซียงกล่าวโดยไม่ปกปิด
“เราจะไม่คาดคั้นถามอะไรเ้าหรอกเ้าเชื่อใจเสด็จพี่หยางต้วนพระองค์เดียวเท่านั้นดังนั้นทุกอย่างที่พระองค์ทรงกระทำ เราพร้อมที่จะสนับสนุนทุกเื่” องค์หญิงทรงไว้พระทัยพระเชษฐาสายเืเดียวกัน
“แม้มันจะเป็เื่ผิดอย่างนั้นหรือเพคะ”เหวยเซียงรู้สึกคัดค้าน
“เราเชื่อว่ามันไม่ผิด”องค์หญิงตรัส
“เอาล่ะเพคะงั้นหม่อมฉันขอตัว” เหวยเซียงรู้สึกไม่เห็นด้วยกับพระดำริขององค์หญิงแต่นางคงห้ามปรามอะไรไม่ได้อยู่ดี
********************************
เหวยเซียงแอบลอบติดตามองค์รัชทายาทแต่เพราะนางไม่มีวรยุทธ์ การลอบติดตามชายผู้มีวรยุทธ์สูงยังไงนางก็ต้องถูกจับได้อยู่ดี และแล้วเหวยเซียงก็ถูกทหารองครักษ์จับกุมตัวให้ไปคุกเข่าต่อหน้าองค์รัชทายาทที่ป่าหลังวัง
“เ้า้าอะไรติดตามเรามาทำไม” องค์รัชทายาทตรัส
“หม่อมฉัน เอ่อ….”เหวยเซียงไม่รู้ว่าจะกล่าวยังไงดี
“เ้าได้กลิ่นยาพิษลืมตื่นในตัวข้าล่ะสิ”องค์รัชทายาททรงรู้ทัน
“ใช่เพคะ” เหวยเซียงกล่าว
“เ้าคงคิดว่าเราเป็คนวางยาองค์ชายรองแต่ฮูหยินของท่านหมอดูเทวดารับเคราะห์แทนล่ะสิ” องค์รัชทายาทตรัส
“ความจริงคือพระองค์ทรง้าทำร้ายองค์ชายรองหรือเพคะ”เหวยเซียงไม่ได้คิดไปถึงเช่นนั้นนางเพียงแต่คิดว่าพระองค์ทรงเป็ผู้ทำร้ายฮูหยินของท่านหมอดูเทวดาเท่านั้น
“เราไม่ได้ทำแต่มันเป็ฝีมือของคนที่ปองร้ายองค์ชายรองหมายจะทำร้ายชีวิตเขา เราจับตัวคนร้ายได้และได้แย่งยาจากคนร้ายมาเก็บไว้กับตัว”องค์รัชทายาทหยิบขวดยาให้ฝ่ายหญิงดู
“เขาเป็ใครหรือเพคะ”เหวยเซียงอยากรู้
“นักฆ่าที่พระสนมเอกจ้างวาน” องค์รัชทายาทตรัสสั้นๆ
“แล้วพระนางทรงทำเช่นนั้นทำไมเพคะ” เหวยเซียงไม่เข้าใจวัตถุประสงค์
“ทรง้าปลุกปั่นสร้างความบาดหมางระหว่างเรากับองค์ชายรองยิ่งพี่น้องต่อสู้กันเองยิ่งทำให้พระสนมเอกสร้างฐานอำนาจให้พระโอรสของพระองค์มากขึ้น” องค์รัชทายาทตรัส
“และเหตุใดถึงบอกเื่นี้กับหม่อมฉันล่ะเพคะ”เหวยเซียงไม่เข้าใจจริงๆ
“เพราะเ้าเคยเป็คนขององค์ชายรองมาก่อนกระมัง”องค์รัชทายาทตรัส
“แต่หม่อมฉันย้ายมาอยู่ตำหนักขององค์หญิงแล้วนะเพคะ”เหวยเซียงรีบแย้ง
“เราเห็นเ้ายังคงไปมาหาสู่ตำหนักองค์ชายรองตลอดนี่เมื่อคืนเ้าก็ยังไปรักษาฮูหยินของหมอดูเทวดาไม่ใช่หรือ” องค์รัชทายาทตรัส
“พระองค์ทรงจับตาดูมาโดยตลอดเลยหรือเพคะ”เหวยเซียงนึกไม่ถึง
“เราไม่ได้ตั้งใจเราก็แค่อยากไปช่วยแก้พิษ แต่พอเห็นเ้ารักษา เราก็เลยวางใจและกลับไป” องค์รัชทายาททรงตั้งพระทัยจะไปช่วยชีวิตผู้ได้รับพิษ
“ถึงเล่าเื่ราวทุกอย่างให้หม่อมฉันฟังมันก็ไม่อาจช่วยทำให้ลดความบาดหมางระหว่างพระองค์กับองค์ชายรองได้หรอกนะเพคะ”เหวยเซียงรับรู้ถึงความบาดหมางระหว่างพี่น้อง
“ช่วยดูแลน้องสาวของเราด้วยยามเมื่ออยู่ต่างแคว้น นางต้องประสบเื่ราวไม่คาดคิดอีกมาก” องค์รัชทายาททรงห่วงน้องสาว
“เพคะ” เหวยเซียงเองก็รับรู้ถึงความห่วงใยของพระองค์
“เ้ากลับไปเถิด” องค์รัชทายาททรงไม่ได้ลงอาญาใดๆ
เหวยเซียงมององค์รัชทายาทไม่ออกจริงๆนางเห็นแต่ความห่วงใยที่พี่ชายมีต่อน้องๆ แต่เหตุใดทั้งองค์ชายรองและองค์หญิงกลับไม่เคยมองพระองค์ในแง่ดีเลยสักนิด
********************************
เหวยเซียงเดินไปก็คิดไปสักพักอยู่ดีๆก็มีใครก็ไม่รู้ฉุดและผลักนางจนหลังติดกับต้นไม้ใหญ่ในป่าหลังวังแห่งนั้น
“องค์ชายรอง!”เหวยเซียงอุทาน
“เ้าคุยอะไรกับองค์รัชทายาทหรือเ้าเป็สายให้กับพระองค์” องค์ชายรองทรงตะคอก
“ปล่อยหม่อมฉันก่อนนะเพคะหม่อมฉันเจ็บนะเพคะ” เหวยเซียงถูกจับข้อมือทั้งสองข้างและกดไปที่ต้นไม้
“เราถามตอบสิ”องค์ชายรองทรงคาดคั้น
“หม่อมฉันก็แค่สงสัยว่าเหตุใดองค์รัชทายาทถึงมีกลิ่นยาพิษลืมตื่นหม่อมฉันก็เลยติดตามพระองค์ไป แต่พระองค์ทรงไหวตัวทัน หม่อมฉันก็เลยถูกจับได้พระองค์ทรงอธิบายว่ายาพิษที่อยู่ในตัวพระองค์เป็ของคนร้ายที่พระสนมเอกทรงจ้างวานเพคะหม่อมฉันไม่กล้าทรยศองค์ชายรองหรอกนะเพคะ หม่อมฉันโดนพิษซะขนาดนั้นและหม่อมฉันก็รักตัวกลัวตายเหมือนกัน” เหวยเซียงกล่าว
“ใครจะไปเชื่อเื่เล่าหลอกเด็กแบบนั้น” องค์ชายรองทรงไม่เคยมองพระเชษฐาในแง่ดี
“เหตุใดถึงทรงไม่ยอมสืบเื่นี้ให้กระจ่างล่ะเพคะทรงอคติแบบนี้ คนผิดอาจลอยนวล แถมยังสมใจที่เห็นพี่น้องแตกคอกันเองแบบนี้” เหวยเซียงพยายามเตือน
“นี่เ้ากล้าสอนเรางั้นหรือ”องค์ชายรองทรงไม่พอพระทัย
“หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ”เหวยเซียงกล่าว
“คืนนี้ไม่ต้องรับยาแก้พิษก็แล้วกัน” องค์ชายรองทรง้าลงโทษ
“ก็ดีเหมือนกันเพคะถ้าหม่อมฉันตายไป หม่อมฉันจะได้ไม่ต้องทรมานที่ต้องมาเป็ทาสของพระองค์เช่นนี้”เหวยเซียงกล่าวทั้งน้ำตา
เหวยเซียงรู้สึกหมดความอดทนแม้นางจะมีฐานะต่ำต้อยแค่ไหน แต่ก็ไม่ใช่ผู้รองรับอารมณ์ของผู้ใดนางจึงกลั้นใจผลักองค์ชายรองสุดแรง และพยายามจะวิ่งหนีแต่ทว่ายาพิษก็ได้ออกฤทธิ์เป็ที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้นางรู้สึกเวียนหัวและมีอาการหน้ามืด
องค์ชายทรงช่วยประคองตัวและตรัสว่า “ทำไมไม่เก่งให้ได้ตลอดล่ะ เหวยเซียง”
“อย่ายุ่งกับหม่อมฉันแม้พระองค์จะทรงเห็นชีวิตของหม่อมฉันมีค่าเพียงผักปลาแต่พระองค์ทรงจำไว้ว่าทุกชีวิตต่างรักชีวิตและเห็นคุณค่าของตนทั้งสิ้น” เหวยเซียงพยายามผลักแต่นางก็ไร้เรี่ยวแรง สักพักนางก็สลบไป
องค์ชายทรงอุ้มหญิงสาวกลับตำหนักของพระองค์เพราะยาแก้พิษอยู่ในห้องบรรทม พระองค์ทรงลืมนำติดตัวมาด้วย
บัดนี้นางกำนัลที่แสนจะอวดดีกำลังนอนอยู่บนพระแท่นบรรทม
เหวยเซียงฟื้นคืนขึ้นมาเห็นพระองค์ด้วยอารมณ์โกรธ นางพยายามจะลุกหนี
“กินยาเข้าไปซะอย่าอวดดี” องค์ชายตรัสห้วนๆ
“ทรง้าอะไรเพคะ”เหวยเซียงไม่เข้าใจ
“อย่าพูดมากเรายังไม่อยากให้เ้าตายตอนนี้ เ้ายังต้องช่วยดูแลองค์หญิงเซียงเซียงอีก” องค์ชายรองตรัส
“ในเมื่อพระองค์ทรงเห็นหม่อมฉันเป็ผู้ทรยศเหตุใดถึงทรงไว้พระทัยให้หม่อมฉันช่วยดูแลองค์หญิงล่ะเพคะ” เหวยเซียงไม่เคยเข้าใจชายสูงศักดิ์ตรงหน้าเลย
“เื่ยาพิษลืมตื่นนั้นเราจะสืบให้ดีแต่เื่ราวความบาดหมางระหว่างพี่น้อง มันมิอาจลบล้างได้ พอเ้ารู้สึกดีขึ้นเ้าก็รีบไปได้แล้ว” องค์ชายรองตรัสด้วยอารมณ์เย็นขึ้น
เหวยเซียงจำใจทานยาแก้พิษและรีบลุกจากเตียงเพื่อที่จะกลับตำหนักขององค์หญิง
สักพักเหวยเซียงก็ได้ประชันหน้ากับคนสนิทขององค์ชายรองที่อยู่ดีๆเอิ่นลั่วก็โพล่งเข้ามาในห้องบรรทม จนนางใและทำอะไรไม่ถูก
“ขอประทานอภัยเพคะหม่อมฉันไม่คิดว่าพระองค์ทรง เอ่อ มีความสัมพันธ์กับนางกำนัลหม่อมฉันมีเื่ด่วนที่จะปรึกษาพระองค์เพคะ”เอิ่นลั่วกล่าวและเห็นว่านี่เป็เื่ปกติ
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะท่านเข้าใจผิดอยู่นะ” เหวยเซียงใกับคำพูดนั้น
“เ้ารีบกลับไปเถอะเหวยเซียงไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบาย” องค์ชายรองตรัส
“เหตุใดพระองค์ถึงทรงไม่อธิบายเพคะ”เหวยเซียงคิดว่านี่เป็เื่เสียหาย
“เ้าไปรอเราที่ห้องทรงงานเถิด”องค์ชายรองตรัสกับเอิ่นลั่ว
“เพคะ” เอิ่นลั่วออกไปแต่โดยดี
ในใจเหวยเซียงคิดว่า “อยู่ดีๆก็ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นางสนมลับๆขององค์ชายรองแล้วข้าจะมองหน้าใครติด ในเมื่อข้าต้องมาพบพระองค์อีกตั้ง 18 คืน”
เหวยเซียงรีบวิ่งออกจากตำหนักองค์ชายรองพร้อมกับคิดพิจารณาถึงความสัมพันธ์ระหว่างเอิ่นลั่วกับองค์ชายรองนั้นคงไม่ธรรมดาเพราะเอิ่นลั่วสามารถเข้านอกออกในห้องบรรทมของพระองค์จนเป็เื่ปกติ นางกำลังใคร่ครวญว่าเหตุใดในเมื่อเอิ่นลั่วเป็คนสำคัญน่าจะเป็ถึงคนรักขององค์ชายรองเลยด้วยซ้ำแต่ทำไมถึงไม่ยอมอธิบายถึงเหตุการณ์ในห้องบรรทมหรือเพียงแค่จะประชดหรือกระตุ้นให้เอิ่นลั่วเกิดอาการหึงหวงกันนะ
********************************
ณตำหนักองค์หญิงเซียงเซียง
เหวยเซียงตั้งใจว่าจะรีบไปทูลรายงานเื่ราวเกี่ยวกับองค์รัชทายาทให้องค์หญิงทรงทราบแต่เพราะนางไม่ได้ส่งเสียง และนางก็ทะเล่อทะล่าเข้าไปทำให้นางได้ยินเสียงองค์หญิงที่ทรงกำลังกรรแสง พอเข้าไปดูใกล้ๆก็เห็นพระองค์ทรงกอดป้ายิญญาและกรรแสงอยู่อย่างนั้น
“เกิดอะไรขึ้นเพคะ”เหวยเซียงใ
“ทำไมเ้าถึงเข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยล่ะ”องค์หญิงทรงไม่พอพระทัย
“ขอประทานอภัยเพคะหม่อมฉันไม่คิดว่าพระองค์ทรงกำลังกรรแสง” เหวยเซียงกล่าว
“นี่คือป้ายิญญาของเสด็จแม่ของเรา”องค์หญิงทรงยอมเล่า “เรายังคงจำได้ดีเราเห็นองค์รัชทายาททรงนำทหารองครักษ์มาพาอดีตฮองเฮาหรือเสด็จแม่ไปลงอาญาฐานสมรู้สมร่วมคิดก่อการฏทั้งๆที่เสด็จแม่นั้นถูกปรักปรำและผู้ที่มีส่วนในเื่นี้ต้องเป็องค์รัชทายาทอย่างแน่นอน”
“เพราะเื่นี้จึงทำให้พระองค์ทรงเคียดแค้นชิงชังพระเชษฐาใช่มั้ยเพคะ” เหวยเซียงเริ่มเข้าใจ
“เราไม่เคยเห็นเขาคนนั้นเป็เสด็จพี่แต่เป็ศัตรูที่ฆ่าเสด็จแม่ต่างหาก” องค์หญิงตรัส
เหวยเซียงเดินเข้าไปรับป้ายิญญาแล้วนำไปวางที่โต๊ะก่อนที่จะกอดปลอบประโลมองค์หญิงผู้สูญเสียมารดาอย่างไม่มีวันหวนกลับ
“ทรงเข้มแข็งนะเพคะเสด็จแม่ของพระองค์ยังคงเฝ้าดูและห่วงใยพระองค์อยู่ไม่ห่างหม่อมฉันเป็คนนึงที่กำพร้าแม่ หม่อมฉันเข้าใจพระองค์เพคะ” เหวยเซียงกล่าว
“แม่ของเ้าเสียชีวิตไปแล้วงั้นหรือ” องค์หญิงทรงนึกไม่ถึงว่านางกำนัลจะมีชะตากำพร้าแม่เช่นเดียวกับพระองค์
“เพคะแม่ของหม่อมฉันตายตอนที่หม่อมฉันลืมตาดูโลก นางเป็โรคประจำตัวและอ่อนแอมาั้แ่เล็กพ่อของหม่อมฉันพยายามรักษาอย่างเต็มที่แล้วและนางก็เข้มแข็งมากที่สามารถอดทนรอให้หม่อมฉันคลอดอย่างปลอดภัยก่อนที่นางจะจากโลกนี้ไปอย่างสงบเพคะ” เหวยเซียงมีน้ำตาคลอ
“เรายังมีโอกาสได้เห็นพระพักตร์ของเสด็จแม่แต่เ้ากลับ เอ่อ ไม่เคยเห็นหน้าแม่เลย” องค์หญิงทรงรู้สึกเห็นใจ
“ใช่แล้วเพคะแต่หม่อมฉันยังเก็บแม่ไว้ในใจเสมอ ท่านไม่ได้จากไปไหนเลยเพคะ” เหวยเซียงกล่าวและอยากให้องค์หญิงทรงทำเช่นเดียวกัน
“เราจะพยายามเข้มแข็งให้ได้เสี้ยวหนึ่งของเ้าก็แล้วกัน” องค์หญิงตรัส
“เื่ราวขององค์รัชทายาทนั้น”เหวยเซียงกำลังจะรายงานแต่โดนตรัสแทรก
“อย่าพูดถึงชายผู้นั้นให้เราได้ยินอีกเราไม่อยากฟัง” องค์หญิงตรัส
“ก็ได้เพคะ ทรงบรรทมเถิดยังมีเื่ราวอีกมากที่พระองค์ทรงต้องเผชิญนะเพคะ” เหวยเซียงกล่าว
องค์หญิงทรงพยักพระพักตร์แล้วก็ตรัสสั่งให้เหวยเซียงนำป้ายิญญาไปวางไว้ที่พระแท่นบูชาดังเดิมก่อนที่จะนิทราไป
2K
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)