ตะวันวาด

        อันธกานต์๼ั๬๶ั๼ริมฝีปากหวานนุ่มอย่างมีประสบการณ์ เขาเคลิบเคลิ้มกับความหวานแยกแยะไม่ได้ว่าเป็๲เพราะไวน์หรือริมฝีปากของเธอ.. ชายหนุ่มขยับร่างกายเข้าหาร่างบางโดยไม่รู้ตัว มือใหญ่ยังคงช้อนใบหน้าเรียวในอุ้งมือ.. เขาช้อนเธอขึ้นเล็กน้อย ดูดดื่มริมฝีปากบางราวกับลิ้มรสของหวานที่ถูกใจ

        ทันใดนั้น.. เขากลับหยุดนิ่งไปเสี้ยววินาทีต่อมา.. อันธกานต์ถอนริมฝีปาก เขากะพริบตาจ้องมองใบหน้าตะวันวาดด้วยสีหน้าสับสน.. ใบหน้าคมนิ่งขรึมทันทีที่ตะวันวาดลืมตาขึ้น ๞ั๶๞์ตากลมจ้องอีกฝ่ายกลับด้วยสีหน้าตื่น ๆ .. เธอกัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว..

        ร่างสูงลุกขึ้นยืน..

        เขาหันหลังเดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ

        ตะวันวาดแก้มป่องเป่าลมออกทางปาก พลางยกมือทาบหน้าอก.. มือเล็กรีบตวัดลงข้างลำตัวทันทีที่อันธกานต์นั่งลง คนตัวเล็กกลืนน้ำลายอย่างรวดเร็ว

        เธอเขินจนไม่กล้ามองหน้าเขา..

        อันธกานต์คลี่ยิ้มเมื่อเห็นเช่นนั้น..

        ตะวันวาดยกมือเกาศีรษะแก้เขิน เธอยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น..

        จูบแรก..

        แม้ว่ายุคเทคโนโลยี 4.0 แห่งนี้จะหมุนไปเร็วขนาดไหน การที่เธออยู่ ๆ ก็โดนจูบแบบนี้.. เธอตั้งตัวไม่ติดจริง ๆ ..

        ตะวันวาดลุกขึ้นยืนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เธอฝืนใจสบตากับอันธกานต์

        “เอ่อ.. ตะวันว่า.. ตะวันกลับก่อนดีกว่า” เธอพูดก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมา.. ทุกอย่างดูทุลักทุเลไปเสียหมด

        อันธกานต์ไม่ตอบ ทำเพียงจ้องมองสาวน้อยตรงหน้า.. เขาจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองเช่นกัน

        เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ ตะวันวาดจึงขยับตัวเดิน ร่างบางสะดุดกึกเมื่อถูกคว้าหมับเข้าที่แขน ตะวันวาดมองอันธกานต์ ขณะที่เขายังคงมองตรงไปข้างหน้า..ไม่สบสายตาเธอ

        “...” คำพูดมากมายจุกอยู่ในลำคอ.. อันธกานต์ยังคงเงียบ และตัดสินใจปล่อยข้อมืออีกฝ่าย ๲ั๾๲์ตาน้ำตาลเข้มหันสบมองกับเธอ

        “Good night (ราตรีสวัสดิ์) ” เสียงทุ้มเอ่ยเบา มุมปากกระตุกขึ้นเพียงเล็กน้อย

        ตะวันวาดกะพริบตาปริบ ๆ

        “กู๊ดไนท์ค่ะ” เธอตอบเขิน ๆ ก่อนจะรีบเดินจากไป..

        ทันทีที่เดินเข้าลิฟต์ ตะวันวาดทำเพียงหลับตาปี๋ กรี๊ดกับตัวเองเบา ๆ มือบางยกขึ้นทาบอก หัวใจยังคงเต้นแรงอยู่อย่างไม่น่าเชื่อ ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นวิ่งเข้ามาในสมองครั้งแล้วครั้งเล่าจน ##$)^(#$)%.. นิ้วเรียวยกแตะริมฝีปาก พ่นลมหายใจถี่หนัก..

        “บ้าจริง” คนตัวเล็กพูดกับตัวเอง..

        “ต่อไปห้ามยอมเขาง่าย ๆ แบบนั้นอีกนะตะวันวาด” ว่าแล้วเธอก็ส่ายศีรษะไปมา

        ตะวันวาดตัดสินใจเดินยาว ๆ ผ่านสถานีรถไฟฟ้าสถานีแล้วสถานีเล่า.. จนกระทั่งไปยืนรอรถเมล์เพื่อกลับไปหอพักบนถนนสายที่คุ้นเคย.. ขาเล็กพาตัวเองเดินขึ้นรถโดยที่สมองยังคงเต็มไปด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงชั่วไม่กี่นาที.. ๲ั๾๲์ตากลมปิดลงทุกครั้งนึกถึง๼ั๬๶ั๼อุ่น ๆ บนริมฝีปาก ก่อนร่างบางจะลงท้ายด้วยคำพร่ำบ่นให้กับตัวเอง

        “บ้าจริงตะวัน!”

        บุหลันรังสรรค์ในชุดนอนลูกไม้บาง มือบางหยิบเหยือกน้ำรินใส่แก้ว ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องนั่งเล่นที่จอทีวีเปิดเล่นอยู่..

        เสียงกุญแจไขประตูบ้านทำให้เธอหันเหทิศทางเดิน.. มือบางเอื้อมจับลูกบิดเพื่อจะเปิดประตู แต่ก็พบว่ามันได้ถูกเปิดขึ้นเรียบร้อยแล้ว..

        อันธกานต์จ้องมอง ‘ผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานกับเขา’ มือเรียวดึงประตูปิดอย่างไม่ใส่ใจ บุหลันรังสรรค์แย้มยิ้มทันทีที่เห็นเขาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า มือบางยกขึ้นจับใบหน้าคมเข้มอย่างเคยชิน

        “ดื่มน้ำมั้ยคะ” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างเอาใจ

        ร่างสูงไม่ตอบ เขารับแก้วน้ำนั้นมาก่อนจะวางมันบนตู้เก็บรองเท้าที่สูงระดับหน้าอก อันธกานต์ก้าวเข้าไปประชิดตัวบุหลันรังสรรค์ ซึ่งเ๯้าตัวเองรู้สึกได้ถึงห้วงอารมณ์อันร้อนแรงของ ‘ว่าที่สามี’ ของเธอ

        ร่างอวบเบียดแน่นเข้าหาอ้อมกอดของอันธกานต์อย่างรู้ใจ ชายหนุ่มก้มลงประกบริมฝีปาก ก่อนจะบดขยี้มันอย่างเร่าร้อนไม่รั้งรอให้อีกฝ่ายตั้งตัว บุหลันรังสรรค์ตอบรับอารมณ์นั้นอย่างดีใจปนตื่นเต้น อันธกานต์ไม่ได้จูบเธอดูดดื่มขนาดนี้มานานแล้ว

        ชายหนุ่มถอดรองเท้าออกอย่างไม่ใส่ใจ เขายกมือปลดเนกไทและโยนมันไปไม่ไกลจากรองเท้ามากนัก เมื่อมือว่าง เขาจึงดึงบุหลันรังสรรค์ให้เข้ามาแนบร่างกายมากขึ้น มือใหญ่ยกจับสะโพกขนาดเหมาะมือก่อนจะยกเธอขึ้น บุหลันรังสรรค์เกี่ยวขาขึ้นระดับเอวของชายหนุ่ม ยังคงประทับใจกับความแข็งแรงของอีกฝ่ายไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่

        อันธกานต์วางเธอลงบนโซฟาภายในห้องนั่งเล่น มือบางแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่าย ขณะที่อันธกานต์ปลดกระดุมกางเกงสแล็คของเขา.. ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลเข้มวาววับไม่เผยอารมณ์ ขณะที่การกระทำนั้นช่างแตกต่างกับใบหน้านิ่งขรึมของเขาโดยสิ้นเชิง

        ในชั่วแวบความคิด.. ใบหน้าของตะวันวาดผ่านเข้ามาในระบบการรับรู้.. ความอ่อนหวานจากริมฝีปากนิ่มบางนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขามาจนถึงที่นี่.. เธอ.. ทำให้เขารู้สึกเร่าร้อน.. ชายหนุ่มตอบตัวเองไม่ได้ ถ้าหากเขาจูบเธอนานกว่านั้น.. อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง..

        อันธกานต์กลืนน้ำลายอึก จ้องมองบุหลันรังสรรค์.. ใบหน้าหวานส่งรอยยิ้มหวานให้เขาอย่างที่เธอมักทำเป็๲ประจำ.. ชายหนุ่มเปิดกระเป๋าสตางค์ก่อนจะหยิบถุงยางอนามัยขึ้นมา

        บุหลันรังสรรค์ยกมือขึ้นมาจับมัน ก่อนจะส่ายหน้า

        “พรุ่งนี้เราก็แต่งงานกันแล้วนะคะ”

        อันธกานต์ไม่สนใจสิ่งที่เธอพูด.. เขาฉีกซองและสวมมัน

        บุหลันรังสรรค์ทำท่าจะท้วง แต่เขาลุกล้ำเข้ามาในร่างกายของเธออย่างรวดเร็ว จนเธอพูดอะไรไม่ออก

        “อื้อออ” บุหลันรังสรรค์ร่ำร้องอย่างเป็๞ธรรมชาติ ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าน้อย ๆ ร่างอวบแน่นโก่งตัวตอบรับอย่างพึงพอใจ เธอขยับพร้อมอันธกานต์ มือบางยกขึ้นลูบไล้แผงหน้าอกกว้างอันคุ้นเคย

        กิจกรรมรักดำเนินไปอย่างที่เคยเป็๲มา..

        “แฮ่ก ๆ ..” เสียงหอบเล็กน้อยดังขึ้นจากชายหนุ่ม ขณะที่เ๯้าตัวไม่ได้สนใจเพราะห้วงความคิดนั้นถูกรบกวนด้วยใบหน้าของตะวันวาด.. อันธกานต์หงุดหงิดจนแทบจะเป็๞บ้า

        “อ๊า...” เสียงของบุหลันรังสรรค์ดังขึ้นมาเป็๲ระลอก.. แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามสะบัดให้ตะวันวาดหลุดออกไปเท่าไหร่..

        ความอ่อนหวานของริมฝีปาก...

        รอยยิ้มละมุน…

        “ออกไป!” เสียงทุ้มคำรามต่ำ พร้อมกับความรู้สึกที่พุ่งถึงจุดสูงสุด ร่างกำยำเกร็งไปชั่ววินาทีก่อนจะผ่อนคลายลง

        บุหลันรังสรรค์มีสีหน้างุนงงเล็กน้อย.. ก่อนจะคลี่ยิ้มขำ

        “ออกไป.. เหรอคะ” เธอถามน้ำเสียงล้อเลียน

        อันธกานต์กะพริบตาราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป.. เขาไม่ตอบเธอ แต่ผลักร่างกายขึ้นนั่งบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน

        บุหลันรังสรรค์พยุงตัวเองขึ้นนั่ง ก่อนจะเข้าไปโอบกอดอีกฝ่ายอย่างที่ทำเป็๞ประจำ

        “รีบพักผ่อนกันดีกว่านะคะ พรุ่งนี้งานสำคัญของเรา” เธอเอ่ย ชะโงกตัวขึ้นไปหอมแก้มอันธกานต์

        ชายหนุ่มไม่ตอบ.. เขามองเธอด้วยใบหน้านิ่งเรียบเฉย ก่อนถอนสายตามองกลับไปยังว่างเปล่าภายในห้อง..

        พรุ่งนี้แล้วสินะ..

        เวลาเดียวกัน.. ตะวันวาดนั่งลงบนเตียงนอนขนาดพอดีตัว หลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ คนตัวเล็กเช็ดผมพลางกดโทรศัพท์มือถืออย่างเคยชิน นิ้วเรียวกดอ่านข้อความจากมารดาที่ส่งมาให้เธอ๻ั้๫แ๻่เมื่อตอนเย็น รูปสิบกว่ารูปเรียงยาวเหยียด ตะวันวาดไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าคงเป็๞งานแต่งของพี่สาว

        -แม่-

        ‘แม่พรุ่งนี้หนูไปงานแต่งพร้อมกับพี่จินพี่ภูนะ’

        ตะวันวาดพิมพ์บอกอีกฝ่าย ก่อนจะค่อย ๆ ไล่กดดูรูปภาพ ส่วนใหญ่เป็๲รูปสถานที่ และของชำร่วย ขณะที่รูปสุดท้ายเป็๲รูปชายหญิง 4 คน 3 คนแรกคือพ่อแม่และพี่สาวเธออย่างแน่นอน.. ขณะที่รูปชายหนุ่มอีกคนทำให้หัวใจตะวันวาดบีบตัวแรงขึ้นภายในเสี้ยววินาที

        “ไม่ใช่มั้ง” คนตัวเล็กพึมพำกับตัวเอง

        ตะวันวาดกดปิดรูปภาพ เพื่ออ่านข้อความที่มารดาพิมพ์ทิ้งไว้

        ‘ถ่ายรูปกับลูกเขยจ้ะ’

        เธอกดกลับไปดูรูปภาพอีกครั้ง.. มือเล็กกดซูมเข้าไปที่ใบหน้า ‘ว่าที่ลูกเขย’ ของมารดาเธอ