หลังจากนึ่งหมั่นโถวเสร็จแล้วเธอก็จะทำหมูสามชั้นซอสน้ำแดงต่อ ไม่รู้ว่าแถวนี้กินรสชาติแบบไหนเธออยากลองทำ รสชาติที่เธอกินให้ลองกินดูกัน
หลิวอี้เอาเนื้อหมูสามชั้นหั่นส่วนที่เป็มันอย่างเดียวออกแยกไว้ก่อนแล้วก็หั่นหมูสามชั้นเป็ชิ้นๆ ไปต้มกับน้ำร้อนเดือด ประมาณ2 นาทีหลังจากเอาน้ำออกก็ตั้งกระทะเอามันหมูที่แยกไว้ลงไปเจียวให้มีน้ำมันพอได้น้ำมันก็ใส่ขิงกับกระเทียมลงไปผัดให้มีกลิ่นหอมเอาเนื้อหมูสามชั้นที่เหลือใส่ลงไปในกระทะ ค่อยๆผัดให้หมูสามชั้นเป็สีน้ำตาลเหลืองขั้นตอนนี้ต้องลดไฟเพราะหมูจะไหม้
พอได้สีตามที่เธอ้าแล้วเธอไม่มีเหล้าที่ใช้ปรุงอาหารก็เลยเอาเหล้าที่ลี่ิใส่ลงไปนิดหนึ่งเพื่อดับคาวเนื้อหมูใส่น้ำตาล ซอสปรุงอาหาร ขาดหัวหอมก็ไม่เป็ไรใส่เท่าที่มีแล้วก็เติมน้ำเพื่อตุ๋นเนื้อหมูสักพัก
“นี่คืออะไรอ่ะ” ลี่ิถามน้องสาว
“ก็หมูสามชั้นผัดซอสแดงยังไงเล่าทำเหมือนไม่เคยกินไปได้”
“มันก็ไม่ได้มีกลิ่นหอมขนาดนี้นะ ที่เคยกินมา”ลี่ิน้ำลายไหลก็ไม่ได้กินเป็ชาติแล้วจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไงแต่เขาไม่แสดงออกหรอกเดี๋ยวน้องสาวจะล้อเลียนเขา
“ยังไม่ได้ที่รอแป๊บนึง อย่าใจร้อนให้พี่กินคนแรกอยู่แล้ว” พี่เธอเป็จะกละั้แ่เมื่อไหร่
ผ่านไปประมาณ 2 เค่อ หลิวอี้ก็เอากระเทียมกับขิงออกเอาผักชีที่น้าหยวนให้มาซอยโรยหน้าหมูสามชั้นซอสแดง แล้วตักใส่ถ้วยเล็กเอาหมั่นโถวสามลูกใส่จานแล้วให้พี่ชายไปนั่งกินที่ห้องโถง
ลี่ิมองหมูสามชั้นสีน้ำตาลเหลืองออกแดงสีแวววาวกลิ่นหอมเตะจมูกตรงนี้ พลางเงยหน้าดูหน้าน้องสาวเขาใช้ตะเกียบคีบหมูสามชั้นตรงหน้าใส่ปาก หมูสามชั้นนุ่มๆมีกลิ่นหอมไม่มีกลิ่นคาวของหมู รสชาติไม่เหมือนที่เขาเคยกินเลย รสชาติกลมกล่อมเขากินหมูคำนึง กัดหมั่นโถวแป้งฟูนุ่มๆ คำนึงมันช่างเป็ความสุขสำหรับเขาจริงๆ
“ยังมีอีกเยอะพี่ไม่ต้องเอาหมั่นโถวกวาดถ้วยก็ได้”
“ก็มันอร่อยมาก ขอกินอีกได้ไหมยังไม่สะใจเลย”ลี่ิแก้มตุ่ยหมั่นโถวยังอยู่ในปาก
“ไม่กลับไปกินกับลุงใหญ่เหรอแล้วพี่ไม่กลับไปกินข้าวบ้าน เดี๋ยวพี่จะโดนว่าสิ้นเปลืองหรอก”
“เฮ้อ ยังไม่สะใจเลย ไม่ได้กินซะละ”
“ทำไมพี่จะไม่ได้กินล่ะ” หลิวอี้เอามือตบหน้าผากตัวเอง
“โอ้วว.. ฉันลืมบอกพี่ไปว่าที่ซื้อมาทำเนี้ยมีส่วนของบ้านพี่ด้วย ขอโทษทีพี่ลี่ิ เหอะๆ ”
“พี่จะเอากลับไปยังไงเถอะ”
“กลับไปตอนนี้ไม่ได้หรอก ตอนนี้เลิกงานแล้วคนเยอะ”
“งั้นพี่กลับบ้านไปกินข้าวก่อนเดี๋ยวฉันแอบใส่ตะกร้าเอาเข้าบ้านให้ แล้วมืดๆ ค่อยให้เฟยหลงเอาไปให้พี่ต้องให้ลุงใหญ่กินด้วยนะ แล้วพี่อย่ากินข้าวเยอะเล่า เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน”
ลี่ิพยักหน้าแล้วกำลังจะกลับบ้านเจอเจียงชิงหยวนกับเซียวจื่อหานนอกประตูพอดีทั้งสามคนพยักหน้าเล็กน้อยทักทายกัน
“พี่ชิงหยวนมาไวจัง” หลิวอี้ยิ้ม
“อยากรู้น่ะว่าของกินอะไรเหล้าดองก็ต้องรอเป็เดือนไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ใช่หรอกเดี๋ยวฉันตักให้พี่ไปกินที่บ้านก็แล้วกันนะพี่นั่งรอที่โต๊ะก่อน”
เจียงชิงหยวนนั่งรอที่โต๊ะเรียกเพื่อนรักมานั่งด้วยเซียวจื่อหานนั่งหน้าไร้อารมณ์ มองไปทางครัว หลิวอี้ตักหมูสามชั้นใส่ถ้วยใบใหญ่เอาหมั่นโถว 6 ลูก ซาลาเปาไส้หมูที่ 4 ลูกที่ซื้อมาใส่ถุงเดินมาให้
“น้องหลิวอี้ นี่อะไรเนี้ยย ทำไมมันหอมแบบนี้”เจียงชิงหยวนตื่นเต้น เซียวจื่อหานก็ได้กลิ่นเช่นกันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
“หมูสามชั้นผัดซอสน้ำแดงน่ะ แล้วก็หมั่นโถวฉันทำเองนะส่วนซาลาเปานี่ซื้อมาจากอำเภอ วันนี้ขายสมุนไพรได้เลยอยากตอบแทนพวกพี่”
“จริงๆ ฉันก็มีเื่รบกวนอีกเื่ปัญหามากะทันหันบ้านพวกพี่พอจะมีไหใช้ดองผักใบใหญ่สัก 2-3 ใบบ้างไหมฉันจะขอยืมหน่อยพอดีผักมันเยอะเกินไหที่ฉันมีถือว่าฉันทำให้พี่ลองชิมละกันนะว่ารสชาติเป็ยังไง”
“เื่เล็ก ไหมีเยอะแยะเมื่อก่อนคนเยอะดองผักไว้มากตอนนี้พวกพี่เหลือไม่กี่คนไม่ได้ทำผักดองเยอะขนาดนั้นแล้ว เดี๋ยวพี่เอามาให้”ปากพูดแต่ตาชิงหยวนมองแต่ถ้วยหมูสามชั้น
“ไปเอาตอนนี้เลยแล้วบอกพวกนั้นกินข้าวได้เลยวันนี้เราไม่กินไม่ต้องรอ” เซียวจื่อหานหันพูดกับเจียงชิงหยวน เขายังไม่เคยลองกินฝีมือเธอเลยคนอื่นจะมาแย่งกินได้ยังไง
“ได้ ๆ เดี๋ยวฉันไปเอาก่อน”ชิงหยวนงงแต่ก็กำลังจะลุกออกไป
“หื้ม พี่หมายความว่าไง” หลิวอี้ก็งง
“เราจะกินที่นี่” เซียวจื่อหานตอบเจียงชิงหยวนก็รีบออกไปเอาไห เพราะอยากกินเต็มที่แล้ว
“ค่ะ แล้วแต่พี่ก็แล้วกัน” หลิวอี้กล่าวแบบขอไปที
“นั่งคุยกันหน่อย”เซียวจื่อหานเรียกหลิวอี้มานั่งที่โต๊ะ
หลิวอี้นั่งลงอย่างไม่เต็มใจ เขาจะมาไม้ไหนกันนะ
“เื่สมุนไพรราบรื่นใช่ไหม”
“ค่ะ” หลิวอี้นั่งเล่นนิ้วตัวเองประหม่านิดหน่อยเพราะอยู่กันแค่สองคน
“ดองผักเยอะแยะไปทำไม อย่าบอกนะว่ากินเอง”
“กินเองค่ะ” หลิวอี้ี้เีตอบ
“พี่ว่าคนอย่างเราไม่ดองกินเองหรอกจะเอาไปขายหรือยังไง” เซียวจื่อหานประเมินสถานการณ์น่าจะเป็เช่นนั้นเลยเอ่ยถาม
“คนแบบฉันทำผักดองกินเองมันแปลกเหรอ ใครๆ ก็ทำกัน”หลิวอี้หน้ามุ่ยเบื่อพวกรู้ทัน
“ตกลงว่าไง หื้มม”
(เฮ้อ!!!ไม่ใช่เวลาจะทะเลาะด้วยซิยังต้องพึ่งเจียงชิงหยวนอยู่ ฉันจะใจดีกับนายก็แล้วกัน)
" ค่ะ จะเอาไปขายนั้นละค่ะแต่ต้องทำไปให้ผู้จัดการร้านสวัสดิการณ์ในอำเภอชิมก่อนถ้าเป็รสชาติที่เขา้าเขาก็รับซื้อ "
“ขายสมุนไพรรายได้มันไม่พอเหรอทำไมต้องทำหลายอย่างพร้อมกัน” น้ำเสียงที่ถามเริ่มอ่อนโยนขึ้นหน้าตาเริ่มผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว
“ฉันทำได้ ฉันไหว” หลิวอี้อมยิ้มบางๆคิดถึงเื่การทำธุรกิจที่เคยผ่านมาในชาติที่แล้ว มันหนักกว่านี้อีก
“ฉันเชื่อว่าเธอทำได้อยู่แล้วไม่ว่าเธอจะทำอะไรต่อให้มีอุปสรรคมันก็จะผ่านไปได้ทุกครั้ง”
“อาจเป็เพราะมีคนคอยช่วยลับหลังฉันมากกว่าค่ะและก็ช่วยฉันมาตลอดทำให้ฉันผ่านไปได้ด้วยดีมากกว่า“หลิวอี้ที่ก้มหน้าเล่นนิ้วกำลังเผลอตัวเลยพูดเื่ในอดีต
เซียวจื่อหานเม้มปากแน่น ใแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ทั้งสองพากันนั่งเงียบเป็จังหวะที่เจียงจื่อหานกลับมาพร้อมไหพอดี หลิวอี้เลยกลับมาสู้โลกความจริง
“พี่จะกินข้าวที่นี่จะอิ่มเหรอคะน้ำแกงก็ไม่มีเครื่องเคียงก็ไม่มี”
“ไม่ต้องห่วงพี่หรอก เดี๋ยวก็รู้เองล่ะว่าอิ่มไหมแต่ตอนนี้ขอพี่กินก่อนแล้วกัน” เจียงชิงหยวนอยากกินมากๆ แล้ว
หลิวอี้ตักหมูสามชั้นถ้วยใหม่มาให้เพราะอยากให้กินร้อนแล้วก็เอาถ้วยเก่าไปอุ่น หลังจากนั้นหยิบชาม ตะเกียบมาให้ทั้งคู่พร้อมซาลาเปากับหมั่นโถว
เจียงชิงหยวนมองดูหมั่นโถวสีขาวที่วางอยู่“น้องหลิวอี้ทำหมั่นโถวเองอย่างงั้นเหรอ”
“ใช่แล้วค่ะ ลองทำดูนะคะ อาจจะไม่ถูกปากพี่นะ”
“ได้ ๆ แล้วน้องหลิวอี้ไม่กินพร้อมกันกับพวกพี่เหรอ”
“ไม่ค่ะฉันจะกลับไปกินพร้อมพ่อแม่พี่กินกันได้เลยไม่ต้องเกรงใจ“หลิวอี้เลื่อนหมั่วโถวไปใกล้ ๆ ทั้งคู่
ทั้งสองคนตักหมูสามชั้นผัดซอสน้ำแดงขึ้นมากินเซียวจื่อหานตั้งใจกัดกินเนื้อหมูสามชั้น ค่อยๆ พิจารณารสชาติ เนื้อหมูเด้ง นุ่มซอสแทรกเข้าไปในเนื้อ รสชาติเค็มนิด มีหวานตัดบวกกับกลิ่นเครื่องเทศที่ใส่ทำให้ไม่เลี่ยน
เขาหยิบหมั่นโถวมากัด หมั่นโถวเนื้อนิ่มฟู ไม่หยาบ มีรสชาติหวานนิดๆกินคู่กับหมูสามชั้นน้ำแดงค่อนข้างเข้ากันเป็อย่างมากส่วนเจียงชิงหยวนก็คิดไม่ต่างกัน
ตอนนี้พวกเขากินไวมากแต่กิริยาท่าทางยังคงเรียบร้อยไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปทั้งสองตั้งใจกินไม่พูดไม่จาหลิวอี้เลยเอาหมั่นโถวใส่จานอีก2 ลูก
“ฉันตักน้ำให้พวกพี่แล้วนะคะ ถ้าไม่พอมีอยู่ในห้องครัวฉันขอทำงานต่อก่อน”
หลิวอี้เดินไปล้างไหที่เจียงชิงหยวนเอามาให้ปล่อยให้พวกเขากินกันต่อไปเสร็จเธอก็นำไปลวกน้ำร้อนอีกสองครั้ง แล้วนำผึ่งลมไว้ให้แห้ง
หลิวอี้เข้าไปตักหมูสามชั้นน้ำแดงใส่ถ้วยใบใหญ่ปิดฝาไว้อย่างดีเอาซาลาเปาและหมั่นโถวที่ทำใส่ถุงแล้วเอาวางไว้ในตะกร้าใช้ผ้าคลุมเอาใบผักกาดปิดทับไว้อีกชั้นกันสายตาเพื่อเอากลับไปที่บ้าน
“อร่อยมากเลย น้องหลิวอี้ทำอาการเก่งมากพี่เคยกินที่อื่นก็ไม่อร่อยขนาดนี้นะ”ชิงหยวนเห็นหลิวอี้เดินเข้ามาก็เลยกล่าวบอกเธอในขณะที่พูดก็กวาดซอสที่เหลือไปด้วย
“พี่ชิงหยวนชอบฉันก็ดีใจค่ะ” หลิวอี้ยิ้ม
“หมั่นโถวเธอทำได้ดีนะ หายากที่จะมีรสหวานนิดๆ ”ชิงหยวนกล่าวอย่างมีความสุข
“ขอบคุณมากสำหรับอาหาร”เซียวจื่อหานกล่าวด้วยหน้าตาพึงพอใจกับอาหารวันนี้
“ฉันแค่ลองทำหลังจากไม่ได้ทำนานไม่ต้องชมฉันหรอกก็แค่ของบ้านๆ ” หลิวอี้เริ่มเขินนิดหน่อย
จากที่เห็นพวกเขากินหลิวอี้ก็พึงพอใจกับผลลัพธ์ของมันการใส่เครื่องปรุงแบบไม่หวงเหมือนทุกวันนี้รสชาติหมูสามชั้นผัดซอสน้ำแดงเลยออกมาดีกว่าที่พวกเขาเคยกิน
ส่วนน้ำตาลราคาแพงและหายากสำหรับชาวบ้านถ้าไม่มีความจำเป็ก็จะไม่ใส่กัน นอกจากภัตตาคารใหญ่ ๆหมั่นโถวที่ใช้ทั้งแป้งดีและใส่น้ำตาลลงไปด้วยรสชาติเลยแตกต่าง
ไม่เสียแรงกับการที่เธอลงมือทำอาหารในครั้งนี้
387
![[E-Book] เพียงสลายกลายเป็นธุลี (วายจีนโบราณ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753889235_47058185.webp)