ยัยขี้อายกับนายใจร้าย

ตอนนี้เป็๲เวลาเที้ยงคืน ฉันทำลังล้างแก้วและจานต่างๆที่หลังร้านที่ค่อนข้างจะไม่มีผู้คน มีแต่พนักงาน เมื่อตอนเย็นลิปดามาส่งที่หอและรอฉันเตรียมตัวเสร็จก็พามาที่ร้านประมาณ 6 โมงเย็นเพื่อมาทำความรู้จักกับพี่ๆพนักงาน พวกเขารู้จักลิปดาเพราะลิปดามากัลเฮียของเธอบ่อย พี่ๆทุกคนใจดียิ้มตอนรับฉัน จากที่เกร็งๆก็โล่งใจ งานก็ไม่ได้หนัก หน้าทีฉันก็แค่ล้างจานล้างแก้วแต่มีพี่ๆเค้าล้างอยู่แล้วด้วย 3 คน ทำให้ล้างเสร็จไว ล้างเสร็จก็รอให้แก้วที่ลูกค้าใช้เยอะก่อนค่อยล้างอีกครั้ง 

“เหมยย” เสียงลิปดาเรียกฉัน ฉันหันไปก็เห็นลิปดากำลังเดินเขามาหาที่หลังร้าน

”ไปข้างบนกันเเียวค่อยลงมาตอนแก้วเยอะๆ” เธอบอกฉันพร้อมลากฉันเดินผ่านผู้คนมากมายย ฉันจับมือเธอแน่นจนมาถึงชั้นบน

”นั้งก่อนเหมยเค้าไปหาอะไรอร่อยๆไห้กิน”เหมยพามานั้งที่โต๊ะชั้นบนเหมือนจะเป็๞โซน vip ไม่ค่อยมีคนผลุกผล้าน แต่โต๊ะที่ลิปดาให้ฉันนั้งนั้นมีผู้ชายอยู่ 4 คน ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนคือเฮียลิปดาและเพื่อนๆของเขา ฉันจับมือลิปดาไว้ก่อนที่เธอจะไป พร้อมส่งสัญญาณว่าฉันไม่โอเค

”ไม่เป็๲ไรหรอกพวกเฮียเขาไม่น่ากลัว เฮียลิปฝากเหมยแปปนึงเดียวมา”ลิปดาหันมาพูดกับฉันพร้อมยิ้มให้ก่อนจะหันไปพูดกับเฮียของเธอที่นั้งอยู่ และเดินออกไป จะคว้าไว้ก็ไม่ทันแล้ว ฉันยืนตัวเกร็ง ทำอะไรไม่ถูก

”เชิญนั้งครับ เอ่อน้องอะไรแล้วนะครับ”คนที่ชื่อไททันถามฉัน ฉันเงยหน้าและยิ้มแห้งๆไห้เขาพร้อมตอบ

”ดอกเหมยค่ะ” และมองหาที่จะมีที่ว่างอยู่ที่นึง แต่มันใกล้กับเฮียองศา

“นั้งสิ”เสียงนิ่งๆที่บอกฉันด้วยหน้าตาที่นิ่งๆ

”ค่ะ”ฉันตอบเขาและเดินมานั้งใกล้เขา ตัวฉันเกร็งไปหมดทั้งตัว ได้แต่นั้งก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

”55555ไม่ต้องเกร็งครับพวกพี่ไม่ทำอะไรน้องเหมยหรอกครับ”คนที่ชื่อไททันหันมาบอกฉันด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ฉันผ่อนคลาย

”เอ่ออพี่ชื่อธามที่เจอกันตอนเย็นที่ตึก ส่วนนี้ชื่อไททัน ส่วนไอ้นั้นที่นั้งข้างน้องชื่อองศา และอีกคนชื่อไม้เอก “พี่ธามพยายามพูดคุยและส่งยิ้มให้ฉันผ่อนคลาย

”เอ่ออสวัสดีค่ะ”ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงได้แต่ยิ้มแห้งๆและพูดสวัสดี

”พูดอย่างอื่นไม่เป็๲”เสียงนิ่งๆจากคนที่นั้งข้างฉัน ทำฉันกลับมาเกร็งอีกครั้ง 

“อย่าไปฟังปากหมาๆของไอ้นั้นเลยครับ”พี่ไททันรีบหันมาพูดกับฉันเมื่อเห็นอาการไม่ค่อยดีของฉัน

”พูดกับน้องเค้าดีๆหน่อยดิว่ะ น้องมันกลัวมึงแล้วเนี่ย”พี่ธามพูด

ไม่นานลิปดาก็เดินมาพร้อมข้าวผัดกุ้งของโปรดฉัน เมื่อฉันเห็นก็ยิ้มกว้างให้ลิปดา

”เค้าเอามาให้เหมย เพราะรู้ว่าเป็๲ของโปรดเหมย เค้าน่ารักมั่ย”ลิปดายิ้มกวนๆแบบน่ารักให้ฉัน

”น่ารักที่สุด”ฉันตอบพร้อมเอามือไปบี้แก้มลิปดา

”อะแฮ่มๆๆ แล้วพวกพี่ไม่น่ารักหรอครับน้องเหมย”พี่ไททันเป็๲คนพูด

ฉันที่เอาข้าวใส่ปากแก้มตุ่ยหันไปยิ้มให้

”นี่ พี่ไททันหยุดเลยนะ อย่าแกล้งเพื่อนลิป”ลิปดาหันไปแหย่งเขี้ยวให้พี่ไททัน

”555คร้าบๆ ผมผิดไปแล้วครับคุณหนูลิป” พี่ไททันตอบพร้อมยิ้มกว้างให้ลิปดา

”รีบกินได้รีบทำงาน”เสียงนิ่งๆเอยออกมา

ฉันได้ยินก็นิ่งไม่กล้ากินต่อกินยังไม่ถึงครึ่งจานเลย ฉันวางช้อนทำท่าจะลุกขึ้น

”นั้งกินไห้หมด จะกินท้ิงกินขว้างที่ร้านฉันหรอ”ฉันได้ยิ้นประโยคนั้นนั้งนิ่งไม่กล้าเงยหน้า

”เฮียพูดดีๆกับเพื่อนลิปหน่อย”ลิปดาหันไปว่าเขา

”เออมึงนี้แม่ง”พี่ไททันเสริม

”ไม่เป็๞ไรครับน้องเหมยอีกนานกว่าร้านจะปิดค่อยไปล้างก็ได้ครับ”พี่ธามหันมาคุยและยิ้มปลอบฉัน ฉันก็ยังนั้งเกร็งไม่กล้ามองหน้าเขา ไม่กล้าขยับไปไหน

”กินเลยเหมย เฮียมันก็บ้าอย่างนี้แหละ”ลิปดาปลอบฉันเพราะรู้ว่าฉันเริ่มไม่โอเค

”เดียวเค้าป้อนดีกว่า อะอ้าปากกก อ้ำ” ฉันอ้าปากรับ และเอาช้อนมากินต่อจนหมดจาน

”555ตัวนิดเดียวกินเก่งเหมือนกันนะเนี่ยเรา”พี่ไททันหันมาพูดและยิ้ม ฉันยิ้มตอบ

“555เพื่อนลิปเลี้ยงง่ายพาไปกินของอร่อยๆ สักพักก็จะง่วง กินง่ายหลับง่ายค่ะ555 แอบหลับในคาบประจำ”ลิปดาตอบพี่ไททันแล้วหันมายิ้มกวนฉัน

”เค้าไม่ใช้คนแบบนั้นซะหน่อย”ฉันทำหน้างุ้ยใส่ลิปดา

”55555เค้าไม่แกล้งแล้ว “ ลิปดายิ้มตายี้พร้อมจับแก้มฉับบีมไปมา

”เดียวเค้าไปทำงานต่อดีกว่าจะได้เสร็จไวๆเค้าง่วงแล้ว”

”555เค้าพูดไม่ทันขาดคำว่าเหมยอิ่มแล้วก็จะง่วง ไปเค้าไปส่ง”ลิปดาบอกพร้อมจะพาฉันไป ฉันเหลือบมองพี่องศาเค้าจ้องมาที่ฉันแบบนิ่งๆพอฉันเห็นก็หลบตาและก้มหน้าไม่กล้าสู้หน้าเขา

หลังจากนั้นไม่นานร้านก็เลิก 

“เหมยไปเค้าไปส่ง”ลิปดาเดินมาหาฉันและพาฉันไปที่รถ

”นี้ไม่ใช้รถเหมยนิ”

“รถเฮียนะ รถเค้าไห้คนมาเอาไปแล้ว “ฉันยืนนิ่ง

ปี้นนน เสียงแตรดังขึ้น ฉันสะดุง

”ไอ้เฮียจะบีบแตรทำไมเนี่ย”ลิปดาหันไปว่าที่กระจกคนขับ เขาลดดระจก

”รีบๆขึ้นมา”เขาตอบ

ลิปดารีบเปิดประตูให้ฉันขึ้นด้านหน้า ฉันหันไปส่งสายตาให้ลิปดา

”ไม่เป็๲ไรจะได้คุ้นชินกับเฮีย เหมยต้องเจอคนแบบนี้ไปอีกนาน”ลิปดายิ้มปลอบ

ฉันเข้ามานั้งตัวเกร็ง ลิปดาปิดประตู และไปนั้งเบาะหลัง เขาเริ่มออกรถ ฉันนั้งก้มหน้าตัวเกร็งไม่กล้าขยับแอร์ในรถก็ดันเย็นมาก

“หออะไร”เสียงนิ่งๆของเขาเอยถามฉัน ฉันได้ยิน ก็สดุง ใจเต้นรั่ว

”เอ่ออ Tพลาส ค่ะ”ฉันตอบแบบไม่หันไปมองหน้าเขา

ไม่นานก็มาถึง

”บ๊ายยเจอกันพรุ้งนี้นะเหมย”ลิปดาพูดและโบกมือใก้ฉัน ฉันโบดมือตอบ

”เอ่ออขอบคุณค่ะ”และไม่ลืมหันไปยกมือไหว้เขา

ฉันลงจากรถขึ้นห้องรีบตรงไปอาบน้ำแหละรีบนอน พรุ้งนี้วันต้องทำงานต่อถึงจะเป็๞วันเสาร์ ฉันทำงาน 2 วัน วันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์หยุด ลิปดาเป็๞คนขอให้ฉันเพราะฉันจะได้พักยาวๆสักวัน วันปกติฉันต้องเรียนกลัวว่าจะไม่ไหว

~วันเสาร์~

ฉันตื่นมาก็จะเที่ยงแล้วกว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ปาไปบ่ายโมงครึ่งแล้ว ในตู้เย็นก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย ลงไปกินข้าวร้านหน้าหอดีกว่า ค่อยซื้อของเข้าหอพรุ่งนี้ 

ฉันไปซื้อข้าวกินเสร็จก็กลับมาเตรียมตัวจะไปทำงานต่อ พอ 3ทุ่มฉันก็ไปทำงาน งานของฉันล้างจาน เขาเลยให้เขามาเวลาประมาณ 3 ทุ่ม ฉันต่อรถไปที่ร้าน ลิปดาจะมารับแต่ฉันบอกว่าจะไปเองจะได้จำเส้นทางเพื่อไปกลับเองตอนลิปดาไม่ได้ไปร้าน

มาถึงลิปดาก็รออยู่หน้าร้าน ฉันก็เข้าไปทำงานอะไรเหมือนเมื่อวานวันนี้ไม่รู้สึกเกร็งเลย อาจจะเพราะทุกคนก็เริ่มวุ่นอยู่กับงานตัวเองไม่มีใครมาทำให้ฉันอึดอัด กับพี่ที่ล้างจานเขาก็คุยเล่นกันตามปกติ เขาอายุมากกว่าฉันน่าจะรุ่นน้า ทำให้ฉันไม่เกร็ง

ไม่นานก็ล้างหมด 

ตึ้ง~~~เสียงแจ้งเตือนLine

“ขึ้นมาชั้นบนเค้ารออยู่????????????