เช้านี้วาโยตื่นแต่เช้า ซึ่งดูเหมือนจะเช้ากว่าอีกคน บ้านยังคงเงียบสนิท เธอมองนาฬิกาข้างฝาผนังบอกเวลาหกโมงตรง วาโยเปิดประตูห้องเดินออกมาเพื่อไปยังห้องครัว วันนี้เธอจะเป็คนทำมื้อเช้าให้อีกคนบ้าง แม้จะไม่ถนัดนัก แต่เมนูมื้อเช้าง่ายๆ ก็พอจะทำได้
วาโยเอาขนมปังสี่แผ่นใส่เครื่องปิ้ง จากนั้นเดินมายังหน้าเตาเพื่อทำไข่ดาวและตามด้วยทอดไส้กรอก จานสีขาวสองใบเตรียมพร้อมอยู่ด้านข้าง เธอค่อยๆ หั่นมะเขือเทศลูกใหญ่เป็แผ่นบางๆ วางมันลงไปบนผักใบเขียวที่รองจานไว้แล้ว จากนั้นนำไส้กรอกที่ทอดด้วยไฟอ่อนๆ มาวางลงขอบจาน เว้นพื้นที่ตรงกลางเพื่อวางขนมปัง เธอหยิบขนมปังออกจากเครื่องปิ้งวางในจานแล้วตักไข่ดาวจากในกระทะวาง้า จานของศิขรินมีซอสมะเขือเทศที่วาโยตั้งใจบีบให้เป็รูปยิ้ม เธอจดจ่อกับการทำอาหาร เลยไม่รู้ว่า ทุก ๆ การกระทำของเธอ มีอีกคนยืนมองอยู่หน้าประตูพลางยิ้มอยู่คนเดียวเงียบ ๆ การได้ตื่นมาพร้อมกับมีใครสักคนทำมื้อเช้าให้ทาน มันดีอย่างนี้นี่เอง
วาโยหันหลังเตรียมจะยกจานอาหารเช้าไปวางบนโต๊ะอาหาร ก็เห็นร่างของอีกคนยืนอยู่หน้าประตูแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้น
“คุณรินมาั้แ่เมื่อไหร่คะเนี่ย โยกำลังจะไปตามพอดี”
“เพิ่งมา”
“ดีเลยค่ะ มาทานมื้อเช้ากันค่ะ โยตั้งใจทำมากเลยน๊า”
“ทำเป็ด้วยเหรอ” คนร่างสูงถามในขณะที่เดินก้าวเข้ามา แล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหารฝั่งตรงข้าม
“ทำเป็แค่เมนูง่ายๆ ค่ะ แต่กินได้รึเปล่าไม่แน่ใจนะคะ”
“งั้นไม่กิน” อีกฝ่ายแกล้งแซว
“ไม่ได้นะคะ โยตื่นั้แ่เช้า นอนคิดเมนูทั้งคืนเลย พิถีพิถันจัดจานสวยงาม ใส่ใจในทุกขั้นตอน ไม่ละสายตาแม้แต่เสี้ยวนาที ตั้งใจทำทุกอย่างให้คุณรินเลยน๊า คุณรินจะไม่กินไม่ได้นะคะ” วาโยร่ายยาวจนศิขรินนึกขำในใจ
“ฉันแซวเล่นหนะ ไม่กินได้ไงละ ไม่เคยมีใครมาทำอะไรแบบนี้ให้หรอก”
วาโยมองใบหน้าสวยของคนตรงข้าม ทำไมประโยคเมื่อกี้มันดูเศร้า เหงา เปล่าเปลี่ยวจังนะ ไม่เคยมีใครทำอะไรแบบนี้ให้งั้นเหรอ แปลว่าที่ผ่านมา คุณต้องเป็คนดูแลคนอื่นมาตลอดสินะ วาโยคิดในใจ เธอมองดูศิขรินทานมื้อเช้าอย่างตั้งใจ อีกคนก็ดูจะมีความสุข แปลว่าฝีมือของเธอก็ไม่เลวร้ายนัก
“พรุ่งนี้เราจะไปกรุงเทพกัน” ศิขรินเอ่ยหลังจากเธอจัดการกับอาหารตรงหน้าหมดเกลี้ยง
“รับทราบค่ะคุณริน คืนนี้โยจะเก็บกระเป๋า เราจะไปหลายวันมั้ยคะ”
“สองวันเท่านั้น ฉันอยากให้เธอไปถ่ายรูปที่กาสิโน ถ่ายให้ได้มากที่สุดในทุกมุม อย่างที่บอกว่าฉันสงสัยอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับที่นี่”
“ได้ค่ะคุณริน”
“มีอีกอย่างที่เธอต้องรับทราบ”
“อะไรคะ”
“หากมีใครถามเธอ ว่าเธอเป็ใคร ก็ให้บอกเค้าไปว่าเป็คนของคุณริน”
“ทำไมต้องบอกแบบนั้นด้วยคะ ก็บอกว่าเป็ลูกน้องคุณรินไงคะ”
“ตำแหน่งนั้นมันไม่ปลอดภัยกับเธอเท่าไหร่”
“แล้วไอตำแหน่ง คนของคุณรินนี่มันปลอดภัยเหรอคะ ทุกคนที่ทำงานให้คุณก็คือคนของคุณรินทุกคนไม่ใช่เหรอคะ”
“แต่เธอไม่ใช่คนอื่น ไม่เหมือนคนเ่าั้”
“โยต่างจากคนอื่นยังไงเหรอคะ”
“..........”
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ หนึ่งคนกำลังหาเหตุผล อีกคนก็กำลังสงสัย มีคำถามมากมาย รอฟังคำตอบจากอีกฝ่าย
“วาโย เธอแค่เชื่อฉัน และทำตามที่ฉันบอกได้ไหม”
น้ำเสียงอีกฝ่ายอ่อนนุ่มในแบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน รู้สึกแปลกผิดหูเลยทีเดียว และน้ำเสียงนี้ก็ทำให้ใจเธอสั่นไหวเช่นกัน
“ได้ค่ะคุณริน ฉันจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่าง”
วาโยเลือกจะตัดปัญหาและตัดความสงสัยต่างๆ จึงพูดตัดบท แม้ว่าลึกๆ ก็ยังอยากได้คำตอบของความหมายคำที่ว่า คนของคุณริน แต่ก็ช่างมันเถอะ ในเมื่อไม่มีคำตอบก็ี้เีจะคิดอะไรให้มันปวดหัว
"เธอเคยรักใครไหม" จู่ๆศิขรินก็ถามคำถามที่อีกฝ่ายไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากเธอ
"เคยสิคะ ฉันก็เคยมีแฟนนะ แม้ว่าจะเลิกรากันไปหมดทุกรายก็ตาม"
"แล้วเธอเคยกลัวการเสียใครไปรึเปล่า"
หญิงสาวที่ถูกถามคำถาม นั่งเงียบพลางใช้ความคิด ความรู้สึกกลัวเหรอ ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอหรอกนะ เพราะไม่ทันจะได้กลัว อีกฝ่ายก็มักจะบอกลากันไปเสียก่อน
"ฉันไม่เคยรู้สึกกลัวการเสียใครไปเลยค่ะคุณริน เพราะปกติฉันก็รักษาใครไว้ไม่ค่อยได้อยู่แล้ว"
"การรักษาใครสักคนไว้ มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ"
"คงงั้นเมิ้งคะ แต่ฉันคิดว่าฉันเป็แฟนที่ดีได้นะคะ แค่ไม่มีโอกาสได้เป็"
ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ศิขรินหน้านิ่ง สายตาจับจ้องไปยังดวงตาของคนตรงข้าม อีกฝ่ายก็ไม่ได้หลบสายตา เหมือนเธอเองก็กำลังรอฟังว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยอะไรออกมา บรรยากาศมันชวนตึงเครียดเอาซะดื้อๆ ความเงียบยังคงอยู่ อีกฝ่ายยังคงนิ่งจนคนตัวเล็กเริ่มอึดอัด
"คุณรินเป็อะไรรึเปล่าคะ เล่าให้ฉันฟังได้นะคะ"
"เป็แฟนกับฉันนะ วาโย"
วาโยเหมือนสติหายไปชั่วขณะ รู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวหยุดหมุน ฟังผิดรึเปล่า เมื่อกี้หูเพี้ยนรึเปล่า คงไม่ใช่หรอก ตั้งสติ สูดลมหายใจ ถามออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"เมื่อกี้ เอ่อ คุณรินว่าไงนะคะ"
ศิขรินลุกจากเก้าอี้ของตัวเอง เดินอ้อมไปยังอีกฝั่งที่คนร่างเล็กนั่งอยู่ เธอก้มลงกระซิบข้างหูด้วยเสียงนุ่ม
"ฟังไม่ผิดหรอก อย่าปฏิเสธฉัน ได้โปรด"
-------------------------------------------------------
1K
