สาวบ้านไร่กับมารร้ายจอมป่วน (锦绣农家女)

        “เพิ่งกลับมาไม่นานเจ้าทำอะไรมากมายเลยนะ” เฉียวซงเอ่ยอย่างอ่อนโยน

        “แหะๆเรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้นี่นา ฝูหรง เอ่อ ฝูงหรงก็คืออาไหลนางต้องการมาอยู่ที่นี่ ข้าทำได้เพียงแต่รับพวกนางเอาไว้ท่านก็รู้ว่าบ้านของพวกเรามีห้องที่พอจะอาศัยอยู่ได้แค่สองห้องหากมีฝูหรงเพียงคนเดียวก็พอจะอยู่ได้ แต่นางยังพาคนมาด้วยอีกสี่คนหากท่านไม่อยู่เราก็พอจะพออยู่แก้ขัดไปก่อนได้ แต่หากท่านกลับมาก็คงจะอยู่ไม่ได้ข้าจึงตัดสินใจสร้างบ้าน ท่านไม่ว่าอะไรข้าใช่ไหม”เฉียวซีมาที่ข้างกายพี่ชายใหญ่ของตน จับแขนเสื้อของเขาไว้พร้อมแกว่งไปแกว่งมาและเอ่ยด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู

        เมื่อต้องเผชิญหน้ากับน้องสาวที่แสดงท่าทีน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้เฉียวซงจะโกรธลงได้อย่างไร เขารู้สึกเพียงเอ็นดูนางมากเท่านั้น “ไม่หรอกอย่าทำให้ตนต้องเหนื่อยเกินไปก็พอ” เขาลูบหัวน้องสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

        “ข้าไม่ทำให้ตัวเองต้องเหนื่อยหรอกข้ามีความสุขมาก ไว้ท่านกลับมาครั้งหน้า พวกเราก็จะได้อยู่บ้านใหม่แล้ว”เมื่อลองคำนวณเวลาดูก็พอประมาณแล้ว ถึงเวลานั้นพวกเขาก็จะมีห้องคนละห้องทั้งยังมีห้องหนังสือห้องใหญ่ให้พี่ใหญ่กับน้องสามได้ใช้งานซึ่งที่นั้นจะสามารถจัดวางหนังสือได้มากมาย

        “อื้ม ได้อยู่บ้านใหม่แล้วสินะ”

        “ใช่แล้ว พี่ใหญ่ข้าซื้อที่ดินเพิ่มเยอะมาก ตอนนี้ให้คนไปปรับไถที่ดินแล้ว เราจะสามารถปลูกผักได้เยอะขึ้นอีกอย่างยังมีแตงโมนะ ท่านยังไม่ได้กินเลย” เมื่อพูดถึงแตงโม เฉียวซีก็ชะงักไปก่อนจะหันไปหาไป่เหอ “ไป่เหอ ประเดี๋ยวตอนเจ้ากลับไปเจ้าเก็บแตงโมไปด้วยสองลูกนะ”

        “เจ้าค่ะ”

        “แตงโมหรือ” เขาจากบ้านไปครึ่งเดือนเกิดอะไรขึ้นในบ้านบ้าง เขาล้วนไม่รู้ทั้งสิ้น เหตุใดจึงรู้สึกจำไม่ค่อยได้รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่น้องรองกล่าวเล่า

        “ผลไม้ เนื้อสีแดง ทั้งหวานทั้งอร่อยข้าขายพวกมันให้จวี้เซียนโหลว ได้ราคาชั่งละ 300 อีแปะเชียว” เฉียวซีเดินไปด้วยเล่าเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นในบ้านให้พี่ชายของตนฟังไปด้วย เมื่อพูดถึงสิ่งที่ทำให้มีความสุขนางก็ยิ้มอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ

        “แพงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”เป็นผลไม้แบบใดกันจึงสามารถขายได้ราคาชั่งละ 300 อีแปะ เฉียวซงสงสัย

        “ไม่แพงเลยเห็นท่านอาหยางบอกว่าแตงโมเหล่านี้เป็นถึงเครื่องบรรณาการเชียว มีเพียงคนในวังเท่านั้นจึงจะสามารถกินได้ของมีน้อยย่อมมีราคาแพง ข้าขายไปเกือบจะหมดแล้ว ตอนนี้กำลังจะเตรียมปลูกอีกรอบ”ฤดูร้อนต้องได้กินแตงโมจึงจะชื่นใจ หากมีน้ำแข็งแล้วนำไปแช่ให้มันเย็นสักหน่อยแล้วนำมากินเย็นๆ คงจะชื่นใจไม่น้อย จะสามารถดับร้อนได้มากทีเดียว นี่ถือเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับการลดอุณหภูมิในฤดูร้อน

        ส่วนเรื่องน้ำแข็งนางคงไม่จำเป็นต้องหวังอะไรแล้วดินประสิวถูกทางการผูกขาดไว้หมดแล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงทำน้ำแข็งเองแล้ว

        แต่การใส่แตงโมลงในบ่อน้ำถึงแม้ว่าจะไม่ทำให้เย็นเท่าน้ำแข็งแต่ก็เป็นวิธีที่ดีมากเช่นกัน

        “เครื่องบรรณาการหรือเช่นนั้นหากปลูกเองจะไม่เกิดปัญหาหรือ” เครื่องบรรณาการเช่นนั้นก็มีเพียงในวังเท่านั้นจึงจะกินได้ พวกเขาเป็นเพียงประชาชนธรรมดาจะไม่ขัดเคืองพระทัยหรอกหรือ

        “พี่ใหญ่ วางใจเถิด ไม่มีปัญหาหรอกหากพวกเราสามารถปลูกออกมาได้ ข้าว่าพระองค์ท่านยิ่งจะยินดีพระองค์ท่านต้องหวังให้ประชากรของพระองค์อยู่ดีกินดีเป็นแน่”นี่เป็นสิ่งที่ดินแดนอื่นส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการหากดินแดนของตนสามารถปลูกสิ่งที่เป็นของดินแดนอื่นได้ เหตุใดจะไม่ดีใจหากเป็นเช่นนี้รัฐบรรณาการเหล่านั้นต่างหากที่ต้องเปลี่ยนสิ่งของที่ส่งบรรณาการเป็นสิ่งอื่น

        “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”เขาไม่อาจคาดเดาความคิดของผู้ที่อยู่เบื้องบนได้ทางที่ดีก็ขอให้เป็นไปดังที่น้องรองกล่าวเถิด

        “พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้คิดมากเกินไปเลยท่านเรียนอย่างสบายใจเถิด”

        “อืม ข้าจะฟังเจ้า”

        “คุณหนู หั่นแตงโมเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะสามารถกินได้เลย” ฝูหรงเดินเข้ามาและกล่าวขึ้น

        “พี่ใหญ่ ไปกันเถอะไปล้างมือแล้วกินแตงโมกัน” เมื่อพวกเขามาถึงอ่างน้ำจึงตักน้ำจำนวนหนึ่งเทลงในกะละมังไม้ แล้วทั้งสองก็รีบล้างมือ

        “พี่ใหญ่ลองชิมดูว่าหวานหรือไม่” เฉียวซียื่นแตงโมที่ถูกหั่นเอาไว้ดีแล้วหนึ่งชิ้นยื่นให้กับพี่ใหญ่หลังจากนั้นนางก็หยิบหนึ่งชิ้นขึ้นมากินเอง หวานมากจริงๆ นี่สิจึงจะเป็นแตงโมแตงโมจากธรรมชาติ ที่เทียนเฉายังหาแตงโมที่หวานอร่อยถึงเพียงนี้ไม่ได้เลย

        เฉียวซงหยิบแตงโมขึ้นมาดูอยู่ครู่หนึ่งและกัดมันเข้าไปรู้สึกเย็นๆ หวานๆ ช่างชื่นใจอะไรเช่นนี้ “น้องรอง แตงโมนี้ช่างอร่อยยิ่งนักอร่อยกว่าส้มเป็นไหนๆ ข้ารู้สึกว่าหากกินมันในฤดูร้อนต้องชื่นใจมากเป็นแน่”หลังจากที่เฉียวซงได้กินแตงโม เขาก็พูดความรู้สึกของตนออกมา

        “พี่ใหญ่ฉลาดจริงๆแตงโมเป็นสิ่งที่เหมาะจะกินในฤดูร้อน เพราะสามารถขับความร้อนในร่างกายออกไปได้ทำให้รู้สึกเย็นสบายเป็นอย่างยิ่ง” พี่ใหญ่กินครั้งแรกก็รู้สึกได้แล้วช่างเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมเป็นที่สุด

        “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ไม่ใช่จะทำให้ขายดียิ่งขึ้นหรือ”

        “เจ้าค่ะอีกอย่างมีเพียงพวกเราเท่านั้นที่มี” ที่อื่นไม่มีมีเพียงบ้านของนางเท่านั้น

        “ใช่ เพราะเจ้าเก่งมากอย่างไรเล่า”หากไม่เก่งจริงๆ คนอื่นปลูกไม่ได้ นางจะปลูกได้อย่างไรหากไม่ใช่เพราะสวรรค์เมตตานาง จะเป็นเพราะอะไร

        คำพูดของเฉียวซงไม่ผิดเลยแม้แต่น้อยเป็นเพราะสวรรค์เมตตาจริงๆ ตายไปแล้วยังเกิดใหม่ได้อีกครั้งทั้งยังให้นางเกิดมาพร้อมพลังวิเศษ และยังให้นางได้ใช้แหวนเก็บของอีกด้วย

        “พี่ใหญ่ท่านชมข้ามากเกินไปแล้วประเดี๋ยวข้าจะภูมิใจในตัวเองจนทะนงตนหรอก”

        “ข้าว่าเจ้าก็มีทุนพอจะทะนงตนนะ”

        “พี่ใหญ่ หากสร้างบ้านเสร็จแล้วข้าอยากไปเปิดร้านอาหารว่างเล็กๆ ในเมืองระดับอำเภอ” เวลานี้นางมีคนอยู่ในมือนางจึงอยากสร้างธุรกิจขึ้นมา ไม่จำเป็นต้องใหญ่ ขอเพียงยืนขึ้นมาให้ได้อย่างมั่นคงแล้วจึงค่อยๆ ขยับขยาย นางยังมีเวลา

        “เปิดร้านหรือ เจ้าจะจัดการได้หรือ”ทั้งปลูกผัก ทั้งปักผ้า นางคนเดียวคงต้องลำบากมากเป็นแน่

        “ได้สิ เรื่องผักในบ้านมีคนคอยดูแลช่วยเราแล้วข้าไปดูเพียงครั้งคราวก็พอ ส่วนงานปักผ้า มีสัญญางานที่ตกลงกันไว้เป็นเวลาหนึ่งปีแต่งานปักที่จะส่งให้ในแต่ละเดือนข้าเป็นผู้ตัดสินใจเองทั้งสิ้นขอเพียงส่งให้หลิงเฉี่ยวเก๋อตรงเวลาก็พอ หากเปิดร้านอาหารว่างเล็กๆ ข้าก็จะสอนงานให้กับสุ่ยเซียนให้นางพาคนไปดูแลร้านก็พอแล้ว สุ่ยเซียนเป็นกังฟูหากมีใครคิดจะหาเรื่องคนผู้นั้นคงไม่ได้พบจุดจบที่ดีแน่”การเปิดร้านไม่ได้แปลว่าคิดจะเปิดก็เปิดได้ ต้องเตรียมของอีกมากขั้นตอนการวางแผนต้องเสร็จก่อน จึงจะไม่ชุลมุนวุ่นวาย

        “ในเมื่อเจ้าคิดไว้ไกลถึงเพียงนี้พี่ใหญ่ผู้นี้ย่อมสนับสนุนเจ้าอยู่แล้ว ข้าเคยพูดไว้แล้วไม่ใช่หรือหากเจ้าอยากทำสิ่งใดก็ลงมือเสีย แต่เงินสำหรับเปิดร้านมีพอหรือไม่การเปิดร้านใช้เงินไม่น้อยทีเดียว” ร้านที่อยู่ไกลจากเมืองยังพอสู้ราคาไหวแต่หากเป็นที่ดีๆ ย่อมมีราคาแพง หากอยากมีร้านเป็นของตนเองต้องมีเงินจึงจะได้

        “เรื่องเงินท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าขายงานปักผ้า ขายผัก ขายแตงโมได้เงินมาไม่น้อยทีเดียว”นางมีเงินในมือนับพันตำลึงเชียว ย่อมซื้อร้านสักห้องได้อยู่แล้ว แต่นางจะพูดถึงเรื่องเงินเหล่านี้กับพี่ใหญ่ไม่ได้ประเดี๋ยวจะทำให้เขาไม่สบายใจ

        “น้องรองเรื่องเปิดร้านเอาไว้ค่อยว่ากันอีกทีก็ได้กระมังไว้ให้เงินในมือเจ้ามีพอใช้แล้วค่อยว่ากันใหม่อีกที” เพิ่งจะซื้อที่ดินไปเพิ่มทั้งยังสร้างบ้านอีก ต้องใช้เงินไปไม่น้อยเป็นแน่เงินที่หามาได้จะมากถึงเพียงใดกัน รายรับของนางเขาก็พอจะประมาณได้อยู่

        หากสร้างบ้านเสร็จแล้วก็จำเป็นต้องมีการเลี้ยงฉลองนี่ถือเป็นประเพณี จำเป็นต้องเชิญคนมาสังสรรค์ที่บ้านหลังจากนี้สถานการณ์ในบ้านน่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ แต่เมื่อเป็นเช่นนั้นหากคิดคำนวณดูดีๆ แล้ว ทุกอย่างล้วนต้องใช้เงินแทบทั้งสิ้น

        เฉียวซีพอจะคาดเดาได้บ้างพี่ชายคนโตของนางอาจคิดว่าครอบครัวเพิ่งจะใช้เงินเป็นจำนวนมากต่อให้นางยังมีเงินเหลืออยู่ในมือก็คงไม่ได้มากมายสักเท่าไรคิดเช่นนี้เขาถึงกล่าวออกมาเช่นนั้นเป็นแน่ “เจ้าค่ะ ทำตามที่ท่านกล่าวก็แล้วกันเรื่องนี้จะชะลอออกไปก่อน”

        เฉียวซงกลับมาไม่นานเขาก็จากไปอีกครั้งซึ่งเฉียวซีเคยชิดเสียแล้ว

         หลังจากส่งเฉียวซงเฉียวซีก็เริ่มจัดเตรียมให้ทุกคนหว่านเมล็ดพันธุ์ผักในแปลงตามที่นางวางแผนเอาไว้และส่งมอบงานกำจัดวัชพืชและดูแลแปลงให้กับเฉียวยุ่น เฉียวเจิน และฮัวเจ๋อหมิงค่าจ้างรายวันของทุกคนเท่ากับค่าจ้างไถพลิกที่ดินเมื่อครั้งก่อนคือวันละ 30 อีแปะและให้วันหยุดพักผ่อน 4 วันต่อเดือนแต่วันหยุดของพวกเขาสามารถสลับเปลี่ยนกันได้เพียงแค่พวกเขาต้องรับประกันว่าจะมีคนมาทำงานในแปลงทุกวัน

        งานที่ดีถึงเพียงนี้พวกเขาจะไม่ตอบตกลงได้อย่างไรนอกจากนั้นยังเป็นงานในหมู่บ้าน ทั้งยังอยู่ใกล้บ้านของตนมากอีกด้วยหากมีเรื่องอะไรที่บ้านก็สามารถช่วยเหลือได้

        วันละ 30 อีแปะ 1 เดือนมี30 วัน หักวันหยุดออกไป 4 วันยังมีวันทำงานเหลืออยู่ 26 วันหากคำนวณดูแล้วหนึ่งเดือนจะได้เงินถึง 780 อีแปะนั่นคือเงินเกือบหนึ่งตำลึงทีเดียวมากกว่าเงินที่พวกเขาหาได้จากการไปขายแรงงานรายวันในเมืองมากไม่รู้กี่เท่าทั้งยังไม่ต้องกลัวว่าจะโดนหักเงินโดยไม่มีเหตุผล

        หากเป็นเช่นนี้พวกเขาก็สามารถส่งลูกๆไปเรียนหนังสือได้แล้ว

        แสงแดดสดใส ลมอุ่นๆ พัดโชยมา เวลานี้เฉียวซียืนอยู่ตรงหน้าบ้านใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จของนางด้านบนมีตัวอักษรเขียนว่า “บ้านเฉียว” แขวนอยู่ตัวอักษรบนป้ายสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายระยิบระยับ ใกล้ประตูใหญ่มีห้องหลายห้องซึ่งสร้างไว้สำหรับผู้ดูแลบ้านโดยเฉพาะ ด้านในมีเครื่องเรือนครบครัน ไม่ได้มีของน้อยกว่าเพียงเพราะเป็นห้องของผู้ที่มีฐานะต่ำกว่าแต่อย่างใด

        เดินเข้าไปตามทางเดินที่ปูด้วยอิฐสองข้างทางปลูกดอกไม้หลากสีที่นางซื้อมาจากเมืองใหญ่ ด้วยพลังวิเศษของนางดอกไม้ที่เดิมมีสภาพไม่ค่อยดีเท่าไร ยามนี้กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมามีดอกตูมที่รอจะผลิบานมากมาย บนใบของพวกมันยังสามารถมองเห็นหยาดน้ำค้างเล็กๆได้ราง ๆ

         ถนนแยกออกไปเป็นสองทางซึ่งนำไปสู่ตัวอาคารทางด้านซ้ายและด้านขวาตามลำดับในตัวอาคารทั้งสองฝั่งนั้นมีห้อง 5 ห้อง สุดทางเดินของแต่ละฝั่งยังมีห้องน้ำในห้องน้ำแบ่งออกเป็น 2 ห้อง นั่นคือห้องอาบน้ำหนึ่งห้องและห้องส้วมอีกหนึ่งห้องห้องส้วมที่นี่ถูกออกแบบมาอย่างดี จะไม่มีทางส่งกลิ่นเหม็นเป็นอันขาดทั้งยังมีรางสำหรับราดน้ำโดยเฉพาะ หากดึงเชือก น้ำในรางก็จะไหลไปยังส้วมแล้วจะขจัดสิ่งสกปรกเหล่านั้นออกไป

        เฉียวซีพาน้องสามและพวกฝูหรงไปดูห้องทีละห้องๆ การตกแต่งในแต่ละห้องไม่เหมือนกันเสียทั้งหมดแต่แม้จะตกแต่งต่างกัน แต่ทุกห้องล้วนสวยงามเหมือนกันทั้งสิ้น

        ทว่ายังมีของแปลกๆโดยเฉพาะของที่เป็นเก้าอี้ ที่ดูไม่เหมือนเก้าอี้ ไม่รู้ว่ามีไว้เพื่ออะไร

        “พี่รอง นี่คืออะไรหรือ เก้าอี้ยาวๆ แปลกๆนี่” เฉียวไป่เบิกตาโตและเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “อันนี้เรียกว่าโซฟาเจ้าลองนั่งดูซิว่ามันสบายหรือไม่” เมื่อได้เห็นโซฟาและโต๊ะน้ำชาที่นางเคยเห็นจนชินตา นางก็รู้สึกคิดถึงเทียนเฉาดวงตาของนางเริ่มเปียกเล็กน้อย นางจึงกระพริบตาแรงๆ อย่าไปคิดถึงอดีตเชื่อว่าพ่อแม่และพี่น้องของนางจะต้องอยู่ดีมีสุข

        “แล้วนั่งอย่างไรหรือ”เฉียวไป่มองซ้ายมองขวา ไม่รู้ว่านั่งอย่างไร

        “ดูนะ ว่าพี่รองของเจ้าจะนั่งอย่างไรแล้วเจ้าก็นั่งตาม” เฉียวซีนั่งลงไป แล้วขยับตัวพิงพนักพิงหลังและทิ้งตัวให้ผ่อนคลาย

        เฉียวไป่เห็นดังนั้น เขาจึงเลียนแบบท่านั่งของเฉียวซี“ว้าว พี่รอง สบายมากเลย ดีจริงๆ”

        “ห้องของเจ้าก็มีหากวันใดเจ้ารู้สึกเหนื่อยจากการเรียน เจ้าก็ทิ้งตัวลงพักผ่อนบนโซฟาเสียถือเป็นการผ่อนคลายตนเอง”

        “อื้ม เจ้าโซฟานี่ช่างดีจริงๆ”เฉียวไป่ชอบใจเป็นอย่างมาก