เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第 二十七 章

        เสียงด้านนอกดังสับสนวุ่นวายปลุกให้จื่อหลงลืมตาขึ้นช้าๆ ปรับสายตาให้หายขุ่นมัวแขนด้านซ้ายชาหนึบเพราะกลุ่มผมสีดำนุ่มราวกับแพรไหมหนุนนอนอยู่ เขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงแขนออกช้าๆ พลิกตัวเองนอนตะแคงใช้ศอกเท้ามือหนุนหัวตัวเองมองใบหน้างามหลับสนิทด้วยสายตารักใคร่ มือข้างที่ว่างเกลี่ยเส้นผมที่ระใบหน้าขาวออกให้หายเกะกะไล่มองตั้งแต่หน้าผากมนลงมาถึงจมูกโด่งเลยถึงปากรูปกระจับสีชมพูเรื่อ เขาอดใจไม่ไหวโน้มใบหน้าลงจุมพิตปากหยักได้รูปเบาๆ ค่อยเล็มริมฝีปากก่อนจะสอดปลายลิ้นเข้าไปกวาดไล่แนวฟันที่เรียงตัวกันสวยเป็นแนว

        "อื้อ"ฟ่านเสวียนสะดุ้งตื่นเพราะแรงบดที่ริมฝีปากด้วยความตกใจจึงอ้าปาก ปล่อยให้ลิ้นสอดเข้าไปในโพรงปากเขาได้ทีพลิกตัวขึ้นทาบทับร่างอุ่นที่ยังห่มผ้าอยู่ สองมือสอดเข้าประสานกับฝ่ามืออีกฝ่ายดึงไปตรึงไว้เหนือศีรษะ ฟ่านเสวียนส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอพยายามดิ้นออกจากคนด้านบนทว่าทานแรงไม่ไหวจึงต้องปล่อยให้อีกฝ่ายรังแกได้ง่าย จื่อหลงเห็นฟ่านเสวียนไม่ดิ้นหนีแล้วจึงผ่อนแรงกดรั้ง ปากยังบดเคล้าริมฝีปากอิ่มราวกับหิวกระหายกระทั่งเห็นคนรักเริ่มหายใจไม่ออกจึงปล่อยปากช้าๆ ใยสีใสยืดตามริมฝีปากที่ยกออก ดวงตาคมเข้มขึ้นด้วยอารมณ์กฤษณาอีกฝ่ายก็ไม่ต่าง ฟ่านเสวียนดวงตาเหม่อคล้ายสติหลุดลอย เขาจึงก้มลงจูบลึกซึ้งอีกครั้ง มือที่รั้งเอาไว้เหนือหัวคลายออกแล้วยามนี้กลับซุกซนไม่หยุดเลื่อนลงมาลูบตรงสาบเสื้อสีขาวที่อ้ากว้างจนเห็นไหปลาร้าบอบบางชัดเจน มือสากแตะเบาๆ ทะนุถนอมราวกับหยกเนื้อดีจะแตกหักง่าย เขาไล่ปลายนิ้วไปตามแนวไหปลาร้าช้าๆ ด้วยความหลงใหล ฟ่านเสวียนปั่นป่วนในช่องท้องบอกไม่ถูกเผลอแอ่นอกขึ้นตอบรับสัมผัสรุกเร้านั่นทำให้เขาสอดแขนข้างหนึ่งเข้าไปคลึงแผ่นหลังขาวสะอาด อุ่นไอร้อนจากเบาะรองนอนทำให้แผ่นหลังร้อนผ่าวนุ่มนิ่ม เขาจงใจใช้ปลายนิ้วของอีกข้างลากตามแนวเส้นหลังไปจนจุดแยกของก้อนเนื้อตึงหนั่นแน่นสองก้อน ฟ่านเสวียนส่งเสียงครางเครือในลำคอจูบตอบคนด้านบนด้วยความไม่ประสา

        "อืมม เด็กดี เจ้าร้อนหรือไม่"จื่อหลงถามด้วยเสียงแหบแห้ง ฟ่านเสวียนยังตั้งสติไม่ได้จึงไม่ตอบคำ เขาได้ทีก้มลงจูบดูดดื่มอีกครั้งเสียงริมฝีปากบดเบียดจนเกิดเสียง รวมทั้งมือหนาที่ซุกซนไม่หยุดทำให้ฟ่านเสวียนยิ่งดำดิ่ง เขาดึงเชือกผูกเสื้อของคนใต้ร่างออกตอนไหนเจ้าตัวเองยังไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีเพราะริมฝีปากร้อนชื้นอ้าอมกับปลายยอดของจุกสีแดงเข้มดูดกลืนใช้ปลายลิ้นดุนดันราวกับทารกหิวน้ำนมมารดา มือบางไม่รู้จะเอาวางไว้ที่ใดจึงสอดรั้งในกลุ่มผมสีดำสนิทที่เกล้าสูงขยำมันจนยุ่งเหยิงหลุดลุ่ย ใบหน้างดงามหงายเงยเพื่อสูดเอาอากาศเข้าปอดและบรรเทาความรู้สึกอัดอั้นในอก ริมฝีปากที่มีน้ำใสๆ เลอะตรงมุมปากส่งเสียงครางราวกับแมวที่อิ่มเอมจากน้ำนมที่มนุษย์นำมาให้ดื่มกิน

        "อ่าาา"เสียงหวานครางแผ่วยามปลายลิ้นแตะต้องมันจื่อหลงเปลี่ยนจุดหมายมาอีกข้าง มือหนาละจากด้านหลังมาคลึงขยำเบาๆ ตรงเนินอกเล็กๆ ด้านซ้าย เล็บสะกิดปลายยอดสีเข้มจนมันแข็งขึงสู้มือ

        "อื้อออ อืมม"เขาดึงผ้าห่มเกะกะออก จับตัวฟ่านเสวียนพลิกลงนอนคว่ำเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียน มีรอยสีน้ำตาลจางๆ แต้มอยู่ประปราย ขึ้นคล่อมใช้หัวเข่ายันตัวเอาไว้ไม่ให้นั่งทับบั้นท้ายกลมงอน มือหนาสองมือนวดเฟ้นเบาๆ ราวกับจะให้อีกฝ่ายผ่อนคลายกล้ามเนื้อไหล่ที่ตึงเขม็งบัดนี้อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาไล่ฝ่ามือนวดไล่ลงมาเรื่อยๆ จนถึงบั้นเอวคอดจงใจนวดเฟ้นนานขึ้น ฝ่ามือหนาสากเพราะฝึกปรือจับอาวุธยิ่งทำให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนผ่าวเลยมาถึงหน้าท้องแบนราบขับดันให้ตรงกลางเริ่มแข็งขึงขึ้นด้วยความปรารถนา จื่อหลงรับรู้ถึงความรู้สึกนี้ได้แต่ยิ้มในหน้า เขาสัญญาเอาไว้แล้วว่าจะไม่บังคับดึงดันให้อีกฝ่ายต้องหนักใจได้แต่ค่อยๆ ปลุกเร้าให้อีกฝ่ายเริ่มรู้สึกคล้อยตามโดยไม่โต้แย้ง เสียงครางแผ่วผ่านริมฝีปากที่บวมขึ้นเล็กน้อยยิ่งทำให้จิตใจของเขาฮึกเหิม มือหนาปัดถูกแกนกลางที่กำลังแข็งขึงผ่านกางเกงสีขาวบางๆ ไปมาคล้ายไม่ตั้งใจ

        "เจ้า.."ฟ่านเสวียนรีบจับข้อมือหนาเอาไว้แน่นไม่ยอมให้สัมผัสโดน จื่อหลงไม่ฝืนใจเลื่อนมือขึ้นไปด้านบนแทนเขาจงใจรุกเร้าจนอารมณ์ของฟ่านเสวียนกระเจิงยั้งใจไม่อยู่ยินยอมให้จื่อหลงทำตามอำเภอใจ ยามที่มือหนาดึงกางเกงออกไปโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว ขาเรียวก็ถูกจับให้คุกเข่าในท่าคลานโชว์สะโพกขาวกลมกลึงเด่นหรา ฟ่านเสวียนพยายามจะพลิกตัวกลับมานอนหงายแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเขากดแผ่นหลังขาวด้วยมือเดียวออกแรงเพียงไม่ถึงส่วนเพื่อให้อีกฝ่ายพลิกหงาย ฝ่ามือร้อนที่ว่างเลื่อนลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบใช้ปลายนิ้วเกลี่ยวนรอบรอยบุ๋มตรงกลาง สะโพกกลมส่ายไปมาเพื่อเบี่ยงหนีแต่ดูเหมือนยิ่งหลีกยิ่งไม่พ้น จื่อหลงถอดเสื้อผ้าออกรวดเร็วจนตามไม่ทันจงใจใช้หน้าท้องเป็นลอนหนาเบียดชิดกับรอยแยกแกนกลางร้อนผ่าวแข็งขึงแนบชิดกับลูกกลมสองลูกเขาเลียนแบบท่ารักช้าๆ ปล่อยให้ของรักของตัวเองบดเบียดกระแทกไปมากับรอยจีบกลีบเบญมาศสีเรื่อ

        "จื่อหลง อย่า ..อย่าพึ่งตอนนี้ขุนพลฉั่ว..อ๊ะ! "จื่อหลงไม่ฟังเสียงเลื่อนมือร้อนๆ ลงไปยังแท่งหยกเนียนชูชันแข็งขึงกำรวบมันแล้วรูดขึ้นลงช้าๆ เขาจนใจจะขัดขืนได้แต่ส่งเสียงอื้ออ้าในลำคอ มือสองข้างเท้าลงกับเบาะนอนเพื่อพยุงตัวเอง น้ำสีใสเริ่มปริ่มปรี่อยู่ตรงปลายยอด จื่อหลงรูดรั้งฟ่านเสวียนน้อยในมือขึ้นลงจากช้าไปหาเร็ว ร่างบางบิดเร่าเกือบจะทรงตัวไม่อยู่เขาไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น มือข้างหนึ่งจึงสอดเข้าไปตรงหน้าท้องเพื่อพยุงให้อีกฝ่ายทรงตัว

        "อ๊าา อือออ จื่อหลง เจ้า ..เร็วอีก เร็วอีกหน่อย ข้าไม่ไหวแล้ว"จื่อหลงไม่ทำตามกลับหยุดมือเอาไว้แค่นั้นฟ่านเสวียนคล้ายกำลังไต่ขึ้นสวรรค์แล้วดิ่งตกลงมาในทันใด

        "อื้อ เจ้าทำอะไร"เขาหันหน้ามาถามจื่อหลงไม่ตอบได้แต่ยกยิ้มมุมปาก

        "อยากให้ข้าทำต่อหรือ"ฟ่านเสวียนหน้าแดงกับคำถามนั้น

        "ข้า..ข้า "น้ำเสียงคล้ายคนถูกรังแกให้เจ็บช้ำทำให้จื่อหลงเอ็นดู พลิกตัวเขากลับมาเข่าแข็งแรงสองข้างแทรกอยู่ตรงกลางหว่างขาเรียว

        "จูบข้าก่อน"

        "ถ้าไม่จูบข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเสร็จสม"จื่อหลงขู่เบาๆ ฟ่านเสวียนเม้มปากบวมแดงแน่นสายตาวาววับด้วยความโมโห ตอนนี้อารมณ์ของเขากรุ่นเต็มที่มือบางสอดผ่านหน้าท้องหนาเป็นลอนลงไปยังมังกรน้อยของตัวเอง จื่อหลงรีบคว้าข้อมือขาวเอาไว้ทันที

        "คิดจะไปก่อนข้างั้นหรือ"

        "ปล่อยข้านะ"

        "เรียกข้าก่อน"

        "เรียกหรือเรียกอันใด"ฟ่านเสวียนทำหน้าสงสัย

        "ท่านพี่"

        "ไม่..เจ้าคิดอะไรน่าเกลียดที่สุด ข้าไม่เรียกเด็ดขาด"

        "อ้อ อย่างนั้นหรือ"จื่อหลงยิ้มปากไม่ยิ้มตารวบกำแท่งหยกของฟ่านเสวียนอีกครั้งคราวนี้เขาจงใจปลุกอารมณ์ที่ค้างคาให้พุ่งสูงขึ้นออกแรงขยับข้อมือให้มากและเร็วจนเจ้าตัวหอบกระเส่า ร่างบางบิดไปมา สองมือขยี้ขยำผมยุ่งหลุดลุ่ยจนกระจายไปทั่วแผ่นหลังหนา

        "จื่อหลง อืออ จือหลง เร็วเข้า เร็วอีก"อีกครั้งที่เขาจงใจหยุดมือ ฟ่านเสวียนโมโหจนดวงตาแดงก่ำน้ำตาใสๆ คลออยู่เต็มดวงตา

        "เจ้า..เจ้ามัน"

        "เรียกข้าท่านพี่แล้วข้าจะช่วยเจ้า"

        "ปล่อยข้า ข้าจัดการเองได้"ฟ่านเสวียนตวาดลั่น"คราวนี้จื่อหลงรู้ว่ารังแกอีกฝ่ายมากไป จึงก้มลงจูบปลอบแนบแผ่นอกหนาลงกับแผ่นอกบางปล่อยให้ยอดอกของเขาเสียดสีกับยอดอกอีกฝ่ายไปมาส่ายสะโพกกดหน้าท้องแข็งของตัวเองทาบลงกับหน้าท้องแบนราบนุ่มนิ่ม ฟ่านเสวียนคล้ายถูกมอมเมาด้วยสุราเลิศรสได้แต่ส่งเสียงครางอยู่ในลำคอ ใบหน้าแดงเรื่อสะบัดคล้ายยินยอมคล้ายไม่ยินยอมยากจะแยกออกได้ จื่อหลงกำรวบแท่งหยกทั้งของเขาและฟ่านเสวียนเอาไว้ขยับข้อมือขึ้นลงออกแรงบีบรัดให้เหมือนกับยามที่ตนเองสอดเข้าไปในโพรงรักอันอุ่นชื้นของฟ่านเสวียน เขาคำรามอยู่ในอกเพราะความสุขที่กำลังเอ่อล้น ก้มลงบดปากจูบดูดดื่มขบกัดริมฝีปากอิ่มจนเลือดซึม เสียงครางปนเสียงหอบดังไปท้องห้องทำให้ปู้เฉินชะงักมือที่กำลังจะเคาะรายงานเรื่องขุนพลฉั่วขอเข้าพบ ดูท่าเขาคงต้องหาทางให้ขุนพลฉั่วไปทำอย่างอื่นเสียก่อน ครั้งนี้เขาหวังว่านายท่านของเขาคงใช้เวลาไม่นานเกินไปนักให้คนที่รอผิดสังเกต

        "ฮ่าาห์ อือออ เร็วเข้า ข้าจะถึงแล้ว จื่อหลงเร็วอีก"จื่อหลงทั้งรักทั้งตามใจจึงเร่งส่งให้อีกฝ่ายถึงจุดหมายน้ำอุ่นขาวขุ่นพุ่งขึ้นมาถึงแผ่นอกเลอะมือหนาจนชุ่มโชกกลิ่นคาวรักหอมหวานกระจายฟุ้ง หน้าอกขาวกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความเหนื่อย เขาผละจูบเลื่อนลงมาถึงลำคอไล่ไปยังกลางอกใช้ปลายลิ้นแลบตวัดชิมน้ำสีขาวน้ำนมด้วยความหลงใหลก่อนจะเลื่อนมาถึงแอ่งสะดือปลายลิ้นห่อจนแหลมแหย่วนอยู่ตรงนั้น

        "อื้อออ ข้า..ข้า"

        "บอกข้ามาภรรยาที่รัก เจ้าต้องการสิ่งใด"จื่อหลงบังคับให้อีกฝ่ายเอ่ยปากตามที่ตนปรารถนาจะได้ยิน

        "ข้า..ข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าด้วย"

        "ช่วยหรือ ช่วยเรื่องใด ช่วยอันใด"ฟ่านเสวียนเหนื่อยจนหน้าชื้นเหงื่อแดงก่ำเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาพูดสิ่งใด

        "ช่วยข้าที"

        "ให้ใครช่วยเจ้ากันล่ะภรรยาที่รัก"

        "ให้เจ้าช่วยข้า"

        "เรียกข้าท่านพี่สิ ข้าจะปลดปล่อยเจ้าเอง"อีกครั้งที่จื่อหลงบีบอีกฝ่ายให้เอ่ยเป็นคำพูด ฟ่านเสวียนกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่รู้ตัวเองสักนิดว่าสภาพที่เป็นอยู่ยั่วยวนอีกฝ่ายมากแค่ไหน ใบหน้าแดงเรื่อชื้นเหงื่อดวงตาอ่อนเชื่อมผมเผ้าสยายออกราวกับแพรไหมสีดำมันวาวกระจายเต็มหมอนเลยมาถึงเบาะนอน ริมฝีปากบวมช้ำมีรอยขบกัดแตกเห็นเลือดซิบมุมปากมีน้ำสีใสย้อยมาเกือบถึงปลายคาง ไหล่ลาดมีรอยประทับตราสีกุหลาบประปรายไล่มาจนถึง แผ่นอกสองข้างมีจุกสีแดงเข้มบวมช้ำเป็นรอยฟันเห็นได้ชัดตั้งแข็งคล้ายรอรับสัมผัสจากฝ่ามือร้อนๆ กลางอกเปลอะเปื้อนไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นกระจายไปทั่วเลยไปจนถึงหน้าท้องที่ขยับขึ้นลงตามแรงหายใจ แท่งหยกอ่อนตัวลงเล็กน้อยชื้นแฉะจากน้ำรักของตนเอง เขาคำรามเสียงต่ำรวบขาเรียวสองข้างเข้าหากันแล้วยกขึ้นสูง เผยให้เห็นด้านล่างที่หนีบรัดสองลูกกลมจนเต่งตึง ดวงตาคมเปล่งประกายเมื่อมองเห็นมัน

        #TBC