ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

เมื่อชาติก่อนถังฮวนไม่เคยลงมือกับใครมาก่อน ทว่าหลังจากที่เกิดใหม่ในชาตินี้ เขาก็ยังไม่ทันที่จะฝึกฝนทักษะ การต่อสู้ ถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มถังฮวนจะเคยเรียนวิชาหมัดมา แต่ก็มิได้มีอานุภาพอะไรเท่าไหร่นัก ซึ่งมันไม่อาจนํามาใช้ประมือกับศัตรูได้ อีกทั้งยังไม่อาจใช้มือเปล่ามาปะทะกับกระบี่ที่แหลมคม
เมื่อเห็นถังหงยื่นกระบี่ยาวออกมาก็พลันทําให้ถังฮวนรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างอดมิได้
แต่เขาก็ไม่มีเวลาที่จะให้คิดอีกแล้ว เขาก้าวฝีเท้าถอยหลังไปข้างโต๊ะไม้ ทว่าในตอนนั้นถังหงก็ได้ก้าวฝีเท้าพุ่ง ทะยานเข้ามาพร้อมกับกระบี่ ถังฮวนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากกระบี่ยาวจนทําให้ขนทั่วร่างของเขาลุกชันขึ้น
ถังหงบันดาลโทสะยิ่ง เขาได้ใช้อาวุธและยังลงมืออย่างไม่ปรานี หากอีกฝ่ายถูกการโจมตีนี้ทะลวงเข้า หากไม่ตายก็ต้องเจ็บหนัก
ถังฮวนเหลือบมองดาบยาวที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนที่จะหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ลังเล แล้วใช้ดาบนั้นต้านกระบี่ยาวของถังหงที่พุ่งเข้ามา
"ฟิ้ว!"
ในขณะที่จับดาบเล่มนั้น ถังฮวนก็สัมผัสได้ว่าปราณแท้ที่อยู่ภายในชีพจรวิญญาณทั้งสามเส้นได้ถูกขับเคลื่อนหลั่งไหลไปรวบอยู่ภายในเตาสวรรค์เก้าสุริยันอย่างรวดเร็ว แล้วจากนั้นมันก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมาจากปากเตาสัมฤทธิ์ประหนึ่งภูเขาไฟ แล้วมันก็ได้ไหลผ่านทางแขนแทรกซึมเข้าไปในดาบยาว
ประกายไฟสว่างแล่บ ใบดาบได้ปะทะเข้าใส่กระบี่
"เคร้ง!"
เสียงใสของโลหะกระทบกันดังสะท้อนออกมา กระบี่ยาวถูกปะทะจนแฉล่บไปด้านข้างพร้อมกับร่างของถังหง
"ปราณแท้?"
หลังจากที่ทรงตัวกลับมาได้ ถังหงก็อ้าปากกว้างด้วยความตกตะลึง ในขณะที่กระบี่และดาบประสานกัน เขาสัมผัสได้ถึงแรงพลังที่หนักหน่วงกดทับเข้ามาจนทําให้แขนของเขาด้านชาเสียจนกระบี่แทบหลุดออกจากฝ่ามือ
อึ้งไปได้ครู่หนึ่ง สีหน้าของถังหงก็แปรเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์
"มิน่าละ เหตุใดถึงได้โอหังนัก ที่แท้ก็เพราะว่ามีปราณแท้นี่เอง! ดูเหมือนว่าเจ้าจะเปิดเส้นชีพจรวิญญาณได้แล้วอย่างนั้นสินะ ทว่าเจ้าคิดรึว่าปราณแท้เพียงแค่น้อยนิดจะทําให้เจ้าสามารถประมือกับข้าได้"
"เจ้าสวะ คุกเข่าลงให้ข้าเสีย!"
คําพูดอันจองหองเปล่งออกมาจากปากของถังหง จากนั้นข้อมือก็สั่นไหว กระบี่ยาวประกายสีเขียวอ่อนพุ่งออกไปยังเอวด้านซ้ายของถังฮวน กระบี่นั้นได้ใช้ทักษะการต่อสู้ระดับต่ำอย่างค้อนดาวตกออกมาอย่างเต็มกําลัง ไม่ใช่แค่มีพลังที่หนักอึ้งทั้งยังรวดเร็วยิ่งประหนึ่งสายฟ้า
การป้องกันที่สําเร็จเมื่อครู่นั้นทําให้ถังฮวนตกตะลึงยิ่ง
ยังไม่ทันที่จะได้สติกลับคืนมา เมื่อเห็นว่าถังหงพุ่งกระบี่ออกมาอีกครั้ง หัวใจของถังฮวนก็พลันสั่นไหว เพราะกระบี่นั้นเร็วมากเกินไป ลมกระบี่ที่คมกริบพวยพุ่งออกมาที่เอวจนทําให้เสื้อผ้าของเขานั้นขาดออกจากกัน
ในตอนนั้น ถังฮวนไม่มีเวลาที่จะคิดมากอีกต่อไป เสียงคํารามเปล่งดังออกมาสนั่นลั่น เขามิได้หลบคมกระบี่ของถังหง ทว่ากลับยกดาบยาวที่อยู่ในมือขึ้นมา ใบดาบที่ยาวหมี่ครึ่งฟันลงไปที่กลางกะโหลกของถังหง ในช่วงเวลาน่าสิ่วน่าขวานนั้น ถังฮวนได้ตัดสินใจเลือกที่จะบาดเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย
"บัดซบ!"
ถังหงที่เห็นดังนั้นเขาก็แผดเสียงออกมา
กระบี่ของเขาที่พุ่งออกไปนั้นต้องทําให้เอวของถังฮวนเกิดรอยแผลขนาดใหญ่เป็นแน่ ทว่าดาบของถังฮวนที่ฟาดฟันลงมาหมายที่จะผ่ากะโหลกของเขาให้ผ่าเป็นสองส่วน เขาอายุยังเยาว์วัยนัก ทั้งยังมีอนาคตไกลในภายภาคหน้า เขาจะยอมมาจบชีวิตลงเช่นนี้หรือ?
ถังหงรีบถอยหลังไปอย่างไม่ลังเลพลางเปลี่ยนทิศทางกระบี่พุ่งเข้าไปหาดาบยาว
"เคร้ง!"
ดาบและกระบี่ได้เข้าปะทะกันอีกครั้งหนึ่ง
พลังที่แข็งแกร่งยิ่งส่งสะท้อนออกมา ถังหงแผดเสียงร้อง 'อั่ก' ออกมาด้วยความตกตะลึง ภายในมือของเขาทั้งเจ็บทั้งชาจนจับกระบี่ยาวเอาไว้ไม่อยู่ กระบี่ก็พลันร่วงหล่นลงสู่พื้น จากนั้นถังฮวนก็พุ่งเข้ามาแล้วโจมตีออกไป ในครั้งนี้ เหมือนกับเขาได้ใช้พลังทั้งหมดที่มีระดับพลังนั้นแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
ภาพที่ปรากฏขึ้นนั้นทําให้ถังเจียงและถังจวิ้นเจี๋ยถึงกับอ้าปากค้าง
"เจ้า... เจ้า... ปราณแท้ของเจ้า..."
ถังหงไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง เขาทั้งโกรธทั้งเบิกตามองถังฮวนด้วยความตกตะลึง เมื่อครู่ในตอนที่ดาบกระทบกับกระบี่ เขาสัมผัสได้ถึงปราณแท้ของถังฮวนอีกครั้ง
อีกทั้งยังรู้สึกชัดเจนยิ่งกว่าครั้งก่อนเสียอีก
ที่ทําให้ถังหงไม่อยากจะเชื่อนั่นก็คือ ความแข็งแกร่งแห่งปราณแท้ของถังฮวนที่ราวกับว่าได้อยู่ในขีดจํากัดสูงสุดของระดับยุทธ์ฝึกหัดขั้นที่หนึ่ง
แผ่นดินหรงเหย้า ระดับยุทธ์ฝึกหัดขั้นที่หนึ่งอายุสิบหกปีนั้นมีให้พบเห็นกันอยู่ทั่วไป แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือถังฮวน เป็นแค่คนสามัญทั่วไป แล้วจู่ ๆ เขาบรรลุระดับยุทธ์ฝึกหัดขั้นที่หนึ่งที่เก่งกาจเช่นนี้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งวันได้อย่างไร?
ถังฮวนฝึกฝนมาตั้งหลายปี แต่วันนี้เปิดชีพจรวิญญาณได้หนึ่งเส้นก็มิใช่เรื่องแปลก แต่เขาสามารถเปิดชีพจร วิญญาณสามเส้นในวันเดียว หรืออาจจะเป็นสี่เส้นหรือห้าเส้นก็เป็นได้
เพียงระยะเวลาสั้น ๆ หนึ่งวัน ปราณแท้ของถังฮวนก็ได้แข็งแกร่งขึ้นยิ่งกว่าเขาที่ฝึกมานานนับหลายปี! เมื่อครั้งแรกนั้นยังไม่แปลกใจเท่าไหร่ ทว่าครั้งที่สองนี้ เมื่อลองมาประเมินคุณสมบัติของปราณ เขาไม่ใช่แค่ไม่สามารถทําให้อาวุธของอีกฝ่ายหลุดออกจากมือ ทว่ากลับเป็นกระบี่ของตัวเองที่ถูกโจมตีจนหลุดลอยออกไป!
"นี่มันอะไรกัน?"
ถังหงอ้าปากค้าง ความคิดที่อยู่ในหัวสมองประจักษ์ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
สีหน้าของถังฮวนกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความปีติ เท้าของเขาย่างออกไป ก่อนที่จะกระชับฝ่ามือแน่นแล้วปล่อยหมัดออกไปใส่อกของถังหง
ในเวลานั้นถังหงพึ่งจะได้สติกลับคืนมา ทว่าเขาจะหลบก็ไม่ทันกาลเสียแล้ว
"พลั่ก!"
ปราณแท้พรั่งพรูออกมาจากกําปั้นของถังฮวนอีกครั้งหนึ่ง ถังหงได้ถูกหมัดนั้นซัดเข้าใส่จนร่างกระเด็นลอยออกไป ประหนึ่งว่าวที่ขาดออกจากสายป่าน ซึ่งในครั้งนี้เขาไม่สามารถที่จะลุกยืนขึ้นมาได้ เขาเอามือทาบอกพลางแผดเสียงร้องออกมาอย่างไม่หยุด- โปรดติดตามตอนต่อไป -

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ค้อนดาวตก (2)

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ค้อนดาวตก (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้