Dangerous love สืบลับอันตรายนายแวมไพร์เจ้าเสน่ห์

สองเดือนต่อมา

ณ มหาวิทยาลัยAเกรนดอน

“ยินดีต้อนรับนักศึกษาสาวสวย แคทเธอรีนและนักศึกษาสาวที่สวยกว่า มิณทิราเข้าสู่มหาวิทยาลัยเกรนดอนค่า”

“เว่อไปปะ” ฉันอดขำไม่ได้กับท่าทีของยัยมินต์

“มันก็ต้องให้เหมาะสมกับความหรูหราอลังการของที่นี่ไงแก ดูซิ ยังกับหลุดมาอยู่ในโลกแฮรี่พอตเตอร์ยังไงยังงั้น”

น่าจะเป็๞เหมือนที่ยัยมินต์พูดนะ เพียงแค่ได้ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่ ฉันก็๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความรู้สึกแปลกๆ จะว่าสวยก็สวยนะ แต่ดูลึกลับปนน่ากลัวมากกว่า

“เอ่อ ขอโทษนะ ใช่น้องแคทเธอรีนนิเทศศาสตร์ปีหนึ่ง กับน้องมิณทิราคณะศิลปศาสตร์ปีหนึ่งหรือเปล่าจ๊ะ”

“ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันตอบรับไปเพราะเห็นป้ายที่ห้อยคออยู่ มันบ่งบอกว่าเขาคือคณะกรรมการนักศึกษา

“พี่เป็๲คณะกรรมการนักศึกษาของที่นี่นะ พี่จะมาพาน้องสองคนไปที่หอพัก เราสองคนนี่โชคดีมากเลยนะเนี่ยที่ได้อยู่หอพักวีไอพี ปกติหอนี้มีไว้สำหรับพวกเซเลป ไฮโซ หรือคนดังของมหาลัยเท่านั้น”

“วีไอพี” ฉันกับยัยมินต์พูดออกมาพร้อมกันแล้วมองหน้ากันอย่างงงๆ

“เราจองหอพักธรรมดานะคะพี่”

“ใช่จ้ะ แต่คุณอาเรซ จัดสั่งให้พี่จัดหอวีไอพีให้น้องทั้งสอง แถมยังอยู่ฟรีตลอดจนจบการศึกษาเลยนะ”

“แล้วหอพักวีไอพีมันเป็๲ยังไงอ่ะคะ" ยัยมินต์เอ่ยถาม

“ก็เป็๞หอพักที่มีห้องพักหรูหรา มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบ แล้วยังเป็๞ที่ทำงานของพวกคณะกรรมการนักศึกษาด้วย บุคคลภายนอกไม่มีสิทธ์เข้าไป พี่เองเป็๞คณะกรรมการก็จริง จะเข้าไปได้ก็ต้องขออนุญาติคุณอาเรซก่อน”

“แล้วพวกเราเกี่ยวอะไรด้วยคะ” ตอนนี้ฉันเริ่มสับสนไปหมดแล้ว

“อันนี้ต้องไปถามคุณอาเรซเองนะ”

หลังจากฉันกับมินต์ย้ายของเข้าหอพักเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ถูกเรียกตัวเข้าไปพบประธานนักศึกษา ใช่ เขาคือนายอาเรซนั่นเอง

ณ ประตูหน้าห้องประธานนักศึกษา

ฉันยืนหยุดนิ่งอยู่หน้าห้อง ชักจะเริ่มกลัวแล้วสิ ดูเหมือนว่าทุกอย่างมันจะง่ายเกินไป แต่คิดอีกที มันก็ดีไม่ใช่เหรอยัยแคท เธอจะมาล้มเลิกความตั้งใจตอนนี้ไม่ได้นะ ฉันสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ ให้กำลังใจตัวเอง ขากำลังจะก้าวไปแล้วเชียว แต่ต้องชะงักเพราะเสียงเข้มที่ดังมาจากด้านในห้อง

“เข้ามาสิ จะยืนอยู่ตรงนั้นทำไม”

เอ๊ะ เขารู้ได้ไงว่ามีคนยืนอยู่หน้าห้อง อ๋อ สงสัยจะมีกล้อง ฉันค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ เบื้องหน้ามีผู้ชายหน้าตาคมเข้ม กำลังจับจ้องทุกอิริยาบถของฉัน

“มานั่งนี่ซิ”

ฉันเดินเข้าไปนั่งตรงหน้าเขา นี่ฉันต้องนั่งสบตากับหมอนี่จริงๆ เหรอ แล้วดูสายตาเขาสิไม่ต้องมองขนาดนั้นก็ได้ อย่างกับจะกลืนฉันลงไปทั้งตัว

“หมายความว่าไง” ฉันเป็๲ฝ่ายเริ่มบทสนทนา

“เ๹ื่๪๫”

“เ๱ื่๵๹หอพัก นายรู้ได้ไงว่าฉันจะมาที่นี่ มากับใคร เรียนคณะอะไร บอกมานะนายรู้เ๱ื่๵๹พวกนี้ได้ยังไง”

“ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้ ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้ ส่วนเ๹ื่๪๫หอพักนั่นมันเป็๞สิทธิ์ของเธอ”

“สิทธิ์อะไรไม่ทราบ”

“สิทธิ์ที่เธอเป็๞ผู้หญิงของฉันไง”

“ผู้หญิงของนาย”

“ถูกต้อง อยากได้อะไรบ้างล่ะ บ้านส่วนตัว รถ เงิน ฉันมีให้เธอหมดทุกอย่างเลยนะ ขอแค่เธอมาเป็๞ผู้หญิงของฉัน ทำให้ฉันมีความสุขก็พอ” นี่ฉันกำลังเจอกับอะไรเนี่ย หมอนั่นมองฉันเป็๞ผู้หญิงขายตัวเหรอ แต่เพื่อแผน ฉันต้องดูท่าทีไปก่อน

“แล้วฉันสามารถไปไหนมาไหนได้ทุกที่ในมหาวิทยาลัยนี้หรือเปล่า”

“ก็ตามใจ แม้แต่ในห้องนอนฉันเธอก็สามารถเข้าได้" หมอนั่นพูดพร้อมกับโน้มตัวเข้ามาใกล้ นี่เขากำลังจะจูบฉันใช่ไหม ไม่นะจูบแรกของฉัน!

ปัง ปัง ปัง

เสียงเคาะประตูดังขึ้น รอดแล้วยัยแคท

“ใครวะ ถามว่าใคร!