ตอนที่ 9ไปงานแต่งฉัน
ผู้หญิงคนนั้นคือหลี่เยวี่ยเธอกอดแขนเขาแน่นขึ้นและแน่นขึ้น ราวกับกำลังสั่งห้าม เธอมองเซิ่งอั้นหรานด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและพูด”อั้นหราน ดูเธอสิ ทำไมไม่บอกฉันกับอาเจ๋อละว่าเธอกลับมาตอนไหน?”
“ฉันไม่เห็นว่ามันจะจำเป็”
“ฉันได้ยินว่าเธอตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเซิ่งแล้วเพื่อเดินทางไปต่างประเทศ”
หลี่เยวี่ยดูเหมือนจะกังวลแต่จริง ๆ แล้วเธอได้ลอบแทงเข็มจี้ใจ”เธออยากกลับไปตระกูลเซิ่งหน่อยไหมละ?”
เมื่อเห็นว่าเซิ่งอั้นหรานดูอับอายเล็กน้อยเฉียวเจ๋อก็พูด”หลี่เยวี่ยไปกันเถอะ”
“จะรีบไปไหนล่ะ ฉันไม่ได้เจออั้นหรานตั้งนานฉันยังอยากคุยกับเธออีก!’
หลี่เยวี่ยพูดโดยไม่ให้โอกาสเธอได้ปฏิเสธ เธอออกแรงดึงเซิ่งอั้นหรานไปที่ลิฟต์
ริมฝีปากของเซิ่งอั้นหรานแห้งเล็กน้อยน้ำตาของเธอเอ่อล้น
หลังประตูลิฟต์เปิดหลี่เยวี่ยก็ดึงเธอเข้าไป เซิ่งอั้นหรานก้มหังลง เห็นแค่แขกที่เข้าลิฟต์และก็ยืนชิดมุม
แขกเดินผ่านเธอไปเสื้อสูทของเขาโดนปลายจมูกเธออย่างไม่ตั้งใจความหนาวเย็นที่ส่งผ่านมาทำให้ตัวของเธอสั่น เธอรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ
เซิ่งอั้นหรานแหงนหน้ามองแต่หลี่เยวี่ยผู้สวมส้นสูงได้ก้าวมาขวางตรงหน้าเธอแล้ว
“อั้นหรานงั้นเธอจะมาไหม?”
“ไปไหน?”เซิ่งอั้นหรานไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรเธอจึงถามและดวงตาก็ยังชำเลืองมองด้านหลังหลี่เยวี่ย
“งานแต่งของฉันกับอาเจ๋อ”
หลี่เยวี่ยยกมือเรียวขึ้นอวดแหวนเพชรระยิบระยับบนนิ้วของเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยชัยชนะริมฝีปากสีแดงของเธอเผยอขึ้น”วันที่18 เดือนหน้านะ หวังว่าเธอจะมา”
แหวนเพชรราคาแพงคุ้นตานั่นทำให้เซิ่งอั้นหรานเจ็บตา
เธอจำได้ว่าตอนเธอกับเฉียวเจ๋อไปร้านเพชรด้วยกันเธอชี้แหวนวงหนึ่งและบอกว่าเธอจะใช้แหวนวงนี้เพื่องานแต่งในอนาคต อย่างไม่คาดคิดแหวนเพชรวงนี้กลับถูกสวมโดยหลี่เยวี่ยไปแล้ว
“ฉันต้องทำงาน ฉันอาจไม่ว่าง”เซิ่งอั้นหรานไม่มองแหวนอีก กลัวว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจกว่าเดิม
“อั้นหรานมาเถอะหน่า!”หลี่เยวี่ยจับมือของเซิ่งอั้นหรานและฉีกยิ้มกว้าง”ฉันใฝ่ฝันมานานแล้วว่าสักวันหนึ่งฉันอยากให้เธอมาเป็เพื่อนเ้าสาวของฉัน”
หัวใจของเซิ่งอั้นหรานแทบกรีดร้องออกมา
หมายความว่าั้แ่เมื่อก่อน เธอก็คิดที่จะแทงข้างหลังฉันมาตลอด?
เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดหลี่เยวี่ยก็ยิ่งได้ใจ เธอยิ้ม”ฉันรู้ว่าเธอกลัวที่จะไปโดยไม่มีเพื่อนผู้ชายไม่เป็ไร ฉันมีเพื่อนเยอะแยะ ฉันสามารถแนะนำพวกเขาให้เธอได้นะ”
“ฉันมีแฟนแต่มันไม่สะดวกที่จะไป”
เซิ่งอั้นหรานสะบัดมือหลี่เยวี่ยออกเบาๆ”แถม งานแต่งระหว่างแฟนเก่าของฉันกับเพื่อนสนิทของฉันฉันกลัวว่าเขาจะไม่ยอมให้ฉันไปนะสิ”
ใบหน้าของเฉียวเจ๋อเปลี่ยนไปเล็กน้อย
หลี่เยวี่ยเองก็ตัวแข็งทื่อและคว้ามือของเซิ่งอั้นหรานอย่างกระตือรือร้น”อั้นหราน ทำไมเธอไม่เรียกแฟนเธอมาเจอเราหน่อยล่ะฉันอยากขอบคุณเขาที่คอยดูแลเธอเป็อย่างดีมาตลอด”
“อย่าลำบากเลยเขาเป็คนยุ่งมาก”
ขณะที่ทั้งคู่ดึงมือกันไปดึงมือกันมาเซิ่งอั้นหรานก็สะดุดเท้าพลิก และเซไปข้างหน้าหลี่เยวี่ยไม่ดูเหมือนจะช่วยพยุงเธอเลย เธอกลับลอบเขยิบไปข้าง ๆ
เซิ่งอั้นหรานถลาไปข้างหน้าชนเข้ากับอกแข็งจนหน้าผากเจ็บ
“หึ!”
มีเสียงพ่นลมหายใจเหนือหัวเธอซึ่งเป็เสียงที่คุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้
3K
