ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        "น้องรอง" ฮ่องเต้ฉินไม่คาดคิดว่ารุ่ยอ๋องจะเอ่ยปากจึงตรัสถาม "เจ้าจะกล่าวกันสิ่งใดแน่?"

        อันที่จริงเมื่อเขาเห็นรุ่ยอ๋องปรากฏตัวอย่างปลอดภัยก็ประหลาดใจยิ่งนักและยังมีรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง

        "กระหม่อมเพียงอยากจะชี้ให้เห็นว่าผู้ที่มอบแผนที่ให้เขาคือคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไรคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ยามนี้ก็มีพิรุธที่สุด ก่อนที่จะสืบสวนให้กระจ่างนางก็ควรถูกคุมขังไว้ในคุกหลวงต้าหลี่ซื่อพ่ะย่ะค่ะ" รุ่ยอ๋องผู้ซื่อตรงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาไม่มีการอ้อมค้อม

        คำกล่าวนี้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องในวันนี้ที่นั่งนิ่งมาตลอด ผงกศีรษะขึ้นมาทันทีดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น หากนางพูดได้ นางคงจะลุกขึ้นยืนเป็นพยานแล้วยามนี้นางกลายเป็นคนใบ้ ทั้งหมดเป็นเพราะกู้ตงหลิง แน่นอนว่านางก็เกลียดกู้ชิงเฉิงด้วยเช่นกัน

        ยามนี้นางกำหมัดแน่นหายใจถี่ขึ้นหลายส่วน แต่ก็ได้แต่กระวนกระวายใจ พูดไม่ออก นางอ่านหนังสือไม่มากนักแม้จะอยากเขียนก็ทำไม่ได้

        กู้หยวนเจี๋ยยิ่งร้อนใจ"ท่านอ๋อง ตงหลิงนางไม่เคยออกจากเรือนเลยแม้แต่ก้าวเดียวกระหม่อมเองก็ซื่อสัตย์ภักดีต่อฝ่าบาทมาตลอด จะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรนี่มันเป็นการกุเรื่องสร้างความวุ่นวายและปรักปรำกันชัดๆ"

        เขารู้ว่าเมื่อใดที่ก้าวเท้าเข้าไปในคุกหลวงต้าหลี่ซื่อไม่ตายก็ต้องถูกลอกหนัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกู้ตงหลิงเป็นเพียงสตรี 

        แม้กู้หยวนเจี๋ยจะเป็นหัวหน้าสามเสนาบดีก็ยังเกรงว่าจะไม่สามารถปกป้องกู้ตงหลิงไว้ได้ ดังนั้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องขัดขวางไว้ให้ได้

        ทว่ารุ่ยอ๋องกลับหัวเราะเยาะ"ราชครูกู้หมายความว่าอย่างไรคิดว่าข้ากำลังปรักปรำคุณหนูใหญ่กู้เช่นนั้นหรือ"

        "กระหม่อมไม่กล้า กระหม่อมเพียงรู้สึกว่าการตัดสินโทษตงหลิงด้วยเพียงอันธพาลข้างถนนที่ถูกจับมาคนเดียวกระหม่อมไม่อาจยอมรับได้" น้ำเสียงของกู้หยวนเจี๋ยก็แข็งกร้าวเช่นกัน

        "ราชครูกู้กล่าวผิดไปแล้ว เพียงแค่การสอบสวนเท่านั้นยังไม่ได้ตัดสินโทษคุณหนูใหญ่กู้เลย" โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างแผ่วเบาเขาก็รู้ดีว่าเรื่องราวคงไม่ราบรื่นนัก

        "ขอฝ่าบาทโปรดเมตตา ตงหลิงร่างกายอ่อนแอ นั่งบนรถเข็นมาห้าปีเพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้ หากต้องเข้าไปยังคุกหลวงต้าหลี่ซื่อเช่นนั้นกระหม่อมเกรงว่าขาของนาง…คงจะพิการไปตลอด แม้แต่หมอเทวดากู้ก็ไม่อาจรักษาได้กระหม่อมขอรับรองด้วยชีวิตว่าจะให้ความร่วมมือกับการสอบสวนของต้าหลี่ซื่อและจะไม่ให้ตงหลิงก้าวออกไปจากจวนแม้แต่ครึ่งก้าว ขอฝ่าบาทโปรดเมตตาให้ตงหลิงพำนักอยู่ในจวนเถิดพ่ะย่ะค่ะ" กู้หยวนเจี๋ยก็ทุ่มสุดตัวแล้ว

        ตราบใดที่คนยังอยู่ในจวนก็ยังมีโอกาส ด้วยวิธีการของเขา เรื่องเพียงเท่านี้สามารถจัดการได้เพียงพลิกฝ่ามือแต่มีข้อแม้ว่า ต้องไม่ให้กู้ตงหลิงถูกนำตัวไปคุกหลวงต้าหลี่ซื่อ

        กู้ตงหลิงรู้สึกขุ่นเคืองใจนางเป็นคนหยิ่งทะนง ถือตัว ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาในเมืองหลวงนี้ไม่ว่านางจะไปที่ใด ผู้คนก็ต่างประจบประแจงนางยามนี้นางรู้สึกราวกับตกลงจากสรวงสวรรค์ไม่เพียงแต่องค์รัชทายาทจะมุ่งเป้ามาที่นางโดยตรงแม้แต่รุ่ยอ๋องก็ยังลุกขึ้นมาต่อต้านนาง นางไม่อาจยอมรับได้จริงๆ

        นางรู้ว่ารุ่ยอ๋องผู้นี้มีนิสัยขี้โมโหถือดี และไม่เห็นใครอยู่ในสายตามาตลอด ไม่อาจใช้เหตุผลกับเขาได้เลยและเขาก็ไม่ค่อยยุ่งเรื่องของผู้อื่นนัก ต่อทุกสิ่งทุกอย่างเขามักจะยืนดูอยู่ห่างๆ

        ยามนี้กู้ตงหลิงอดไม่ได้ที่จะมองรุ่ยอ๋องอีกครั้งดวงตาฉายแววความเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง รุ่ยอ๋องย่อมไม่พลาดที่จะสังเกตเห็นเช่นกันดวงตาของเขาก็เย็นชาลงหลายส่วน

        เมื่อก่อนที่อวี๋ชิงฮวาจะวางยาเขาแล้วพาไปที่อันหยวนถังก็เป็นกู้ตงหลิงที่ออกอุบาย กล้าที่จะลงมือกับเขา ช่างหาที่ตายจริงๆ

        อันที่จริงด้วยนิสัยของเขาทันทีที่เขากลับถึงเมืองหลวง เขาจะต้องฉีกกระชากสตรีสารเลวผู้นี้แต่กู้ชิงเฉิงกลับยับยั้งไว้ เพราะไม่มีหลักฐาน อีกทั้งอวี๋ชิงฮวาถูกจัดการไปแล้วจึงไร้ซึ่งพยาน การฆ่ากู้ตงหลิงนั้นเป็นเรื่องเล็กแต่จะนำพาภัยพิบัติมาสู่รุ่ยอ๋อง ย่อมไม่คุ้มค่าเลย

        แม้กู้ชิงเฉิงจะยังไม่ยอมรับที่จะเป็นบุตรบุญธรรมของรุ่ยอ๋องแต่ก็มีเจตนาเช่นนั้น การมีผู้สนับสนุนเช่นรุ่ยอ๋อง หากไม่รับไว้ก็คงเป็นคนโง่นางเพียงแค่รอโอกาสเท่านั้น

        นางเป็นหมอการช่วยชีวิตผู้คนเป็นสิ่งที่ถูกต้องชอบธรรมหากรับความเอื้อเฟื้อของรุ่ยอ๋องไปเช่นนี้ นางจะรู้สึกผิดในใจ ดังนั้นนางจึงรอโอกาสอื่นที่จะมาถึง

        ภายในห้องโถงเงียบสงัดทุกคนไม่พูดอะไร เพียงแต่รอคำตัดสินจากฮ่องเต้ฉิน

        กู้ชิงเฉิงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีกรุ่ยอ๋องกล่าวออกไปแล้ว ฮ่องเต้ฉินย่อมต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อนตัดสินใจ

        ยามนั้นเองนอกประตูพลันมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น ไม่ทันไรก็มีผู้บุกรุกเข้ามาเหล่าองครักษ์ข้างกายฮ่องเต้ฉินต่างชักกระบี่ออกพร้อมเพรียง แผ่รังสีสังหารคุกคามกู้หยวนเจี๋ยเองก็ตกใจไม่น้อย ตะโกนสั่ง “ทหารจับตัวพวกมัน!”

        แต่กู้ตงหลิงที่นั่งเงียบงันอยู่ตลอดครั้นเห็นผู้บุกรุก ก็พลันตื่นตระหนกสุดขีด นางร้องตะโกน“เร็วเข้า! มีมือสังหาร! คุ้มครองฝ่าบาท คุ้มครองฮองเฮา” นางคว้ากระบี่จากองครักษ์ข้างกาย วิ่งพล่านดุจคนเสียสติพุ่งเข้าใส่ผู้บุกรุกเบื้องล่าง หมายจะแทงสังหารทว่ากระบี่ในมือนางกลับเอียงเฉียงไปเล็กน้อย พุ่งเข้าใส่ชาวซีหลินที่ถูกมัดอยู่แทน

        เฟิงเจ๋อซึ่งมีสายตาอันว่องไวได้ฉุดกระชากชาวซีหลินคนนั้นหลบเลี่ยงไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับยกเท้าถีบผู้ที่บุกรุกเข้ามาจนกระเด็นออกไปพลันหลบหลีกคมกระบี่ของกู้ตงหลิงได้อย่างหวุดหวิด

        “คุ้มครองฝ่าบาท! คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้คลุ้มคลั่งแล้ว!อย่าให้นางทำร้ายฝ่าบาทและฮองเฮา” เฟิงเจ๋อตะโกนก้องครั้นกล่าวจบก็ถีบกู้ตงหลิงอีกครา ผู้ซึ่งพุ่งเข้าจะสังหารชาวแคว้นหลินผู้นั้นแต่กู้ตงหลิงกลับพลิกกายหลบเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย ฝีมือนางไม่ได้ยอดเยี่ยมทว่าก็ไม่ได้อ่อนด้อย การจะสังหารชาวซีหลินผู้นี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

        “ตงหลิง” ถังเชี่ยวผู้ซึ่งอ้างว่าตนเองไม่สบายไม่ได้ปรากฏตัว ก็เดินเข้ามา “วางกระบี่ลงเสีย” นางเองก็คาดไม่ถึงว่างานเลี้ยงฉลองวันเกิดจะกลายเป็นเช่นนี้นางจึงจำต้องปรากฏตัว ทว่าสีหน้าของนางซีดเผือด ยามก้าวเดินก็ยากลำบากทุกย่างก้าวล้วนดึงรั้งบาดแผล เจ็บปวดราวหัวใจฉีกขาด

        หลายปีมานี้กู้ตงหลิงมีชื่อเสียงเลื่องลือ ผู้คนล้วนให้ความเคารพนับถือและให้การสนับสนุนอย่างยกย่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะมารดาอย่างถังเชี่ยวเป็นผู้จัดแจงถังเชี่ยวเป็นผู้ที่วางแผนทุกสิ่ง หากปราศจากถังเชี่ยวกู้ตงหลิงก็เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์เท่านั้น

        ครั้นเห็นถังเชี่ยวกู้ตงหลิงก็พลันเห็นดุจดั่งแสงสว่าง ‘เพล้ง!’กระบี่ในมือตกลงพื้น นางทรุดตัวลงกับพื้น ร่ำไห้สะอึกสะอื้น“ฝ่าบาทโปรดไต่สวนด้วยเพคะ หม่อมฉันถูกใส่ร้ายหม่อมฉันไม่ได้ทำสิ่งใดเลยเพคะ” 

        นางหวาดกลัวอย่างยิ่งมองสถานการณ์เช่นนี้แล้วไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจแก้ไขได้นางเกรงว่าเรื่องราวเหล่านั้นจะถูกเปิดโปง และนางจะต้องพินาศสิ้นอย่างแท้จริงเพราะคนทำผิดย่อมมีใจตุ้มๆ ต่อมๆ

        ถังเชี่ยวเดินเข้าไปคุกเข่าข้างกาย“ฝ่าบาท วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของแม่สามีผู้คนเหล่านี้ล้วนตั้งใจจะมาสร้างความวุ่นวายและยังทำให้ฝ่าบาทหมดสิ้นซึ่งความสำราญ ถือเป็นบาปมหันต์เพคะหม่อมฉันเป็นผู้จัดแจงได้ไม่ดีพอ ขอฝ่าบาทโปรดอภัยด้วยเพคะ!” บาดแผลของนางเจ็บปวดรวดร้าว การกระทำเช่นนี้ทำให้นางถึงกับเหงื่อไหลซึม

        ถังเชี่ยวผู้นี้เป็นคนมีไหวพริบมีความกล้าหาญเสมอมา ด้วยกำเนิดที่ต่ำต้อยทว่าสามารถก้าวขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งปัจจุบันได้นับเป็นสิ่งที่คนทั่วไปยากจะเทียบเคียงได้

        “ฮึ” ฮ่องเต้ฉินเองก็ตกใจไม่น้อยคาดไม่ถึงว่ากู้ตงหลิงจะกล้าชักกระบี่ออกมา ที่แห่งนี้อันตรายเกินไปแล้ว

        ถังเชี่ยวคุกเข่าอยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับ“โปรดให้ฝ่าบาทลงโทษด้วยเพคะ หม่อมฉันสั่งสอนบุตรสาวได้ไม่ดีพอทำให้ตงหลิงเอ่ยวาจาไม่เหมาะสม และยังชักกระบี่ในสถานที่เช่นนี้นับเป็นความผิดที่สมควรตาย”

        “สมควรตายจริงๆ!” ฮ่องเต้ฉินเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างยิ่งก่อนหน้านี้ เขายืนอยู่ข้างกู้หยวนเจี๋ยเห็นว่ากู้หยวนเจี๋ยยังมีประโยชน์ต่อบ้านเมืองของเขา แต่ในยามนี้กู้ตงหลิงกลับกล้าชักกระบี่ต่อหน้าเขา นับเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาทำให้เขาเกิดความรู้สึกอยากสังหาร

        ฮองเฮาที่อยู่ข้างกายพลันแตะแขนฮ่องเต้ฉินเบาๆ“ฝ่าบาทโปรดไตร่ตรองให้ดี รุ่ยอ๋องกำลังพุ่งเป้าไปที่ตระกูลกู้เพคะ!”หากลงโทษตระกูลกู้ทั้งหมด ก็จะเป็นการสมใจรุ่ยอ๋องฮองเฮาอยู่เคียงข้างฮ่องเต้ฉินมาหลายปี ย่อมเข้าใจเขาเป็นอย่างดีทราบว่าเขาห่วงสิ่งใด

        และแน่นอนคำพูดนี้ทำให้ความคิดของฮ่องเต้ฉินเปลี่ยนไปอีกครา เขาจ้องมองถังเชี่ยว“เรื่องแผนที่ยังไม่ได้กระจ่างชัดบัดนี้เจ้ายังกล้าชักกระบี่ต่อหน้าเราอีก ความผิดหลายกระทงนี้ จะถูกรวมเข้าด้วยกันลงโทษเฆี่ยนห้าสิบไม้ และกักบริเวณเป็นเวลาหนึ่งเดือน!” นี่เป็นการกลบเกลื่อนเรื่องแผนที่อย่างโจ่งแจ้ง

        กู้ชิงเฉิงได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาเผยแววสังหาร โม่อวี้เฉินยกมือขึ้นกุมข้อมือของนางพลางส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไรแก้แค้นสิบปีก็ไม่สาย!”

        ถูกต้องแล้ว!กู้ชิงเฉิงเองก็เข้าใจสัจธรรมนี้ ดังนั้น นางจึงระงับความโกรธในใจพลางเงยหน้ามองไปยังผู้ที่บุกรุกเข้ามาเมื่อครู่นี้...