หมอกหรอ? นี้คือที่ไหนกัน คนพวกนี้เขาจะเดินไปไหนกันแน่ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอากาศมันเย็นแบบนี้ ในขนะที่เด็กชายกำลังตั้งคำถามต่างๆนาๆอยู่นั้นภาพที่เขาเห็นคือ ผู้คนมากมาย เดินเรียงรายข้ามสะพานสีขาว ด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงหลุดลอดออกมาจากปากของใครเลย เด็กชายได้แต่ยืนมองพร้อมความสงสัย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ด้วยความสงสัยทำให้เขาเดินขยับเข้าไปใกล้ที่ขอบสะพานมากขึ้นโดยไม่รู้ตัวจนเขามาหยุดอยู่ที่ขอบสะพานและมองลงไปด้านล่างของสะพาน สิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมาก่อน หรือถ้าจะเคยเห็นก็คงเป็แค่ฉากสัตว์ประหลาดจากในหนังเท่านั้น สัตว์ที่มีหนวดยื่นยาวมากขนาดของหนวดก็ใหญ่โตดูคลายปลาหมึกยัก แต่เขาแน่ใจมากว่าหนวดนั้นมีเยอะกว่าของปลาหมึกแน่นอนมันเยอะจนเขารุสึกเหมือนมีหนอนมากกว่าหนวดปลาหมึกสะด้วยซ้ำ และยังไม่ได่มีแค่เ้าหนวดประหลาด แต่ยังมี ปลาขนาดใหญ่ลักษณะแปลกๆที่เหลือแค่โครงกระดูด ลอยไปมาช้าๆอยู่ใต้สะพาน ระหวางที่เด็กชายกำลังใกับภาพที่เห็นอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “สายันสวัสดิ์ ไอ้หนู” พร้อมกับความรุสึกที่เหมือนถูกัับ่า เขาสะดุงและรีบหันตามเสียงไปทันที่ ซึ่งมีชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทสีดำ ยืนยิ้มอยู่ด้านหลังเขา เด็กชายเริ่มงงกับสิ่งที่เขาเห็นแลัรุสึกสับสนกับสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวของเขาในตอนนี้ แต่ในใจของเขาก็รุสึกโล่งอกที่อย่างน้อยก็ยังพอมีคนคุยด้วย เด็กชายกำลังจะเอ่ยปากตอบกลับไป แต่เขาก็ต้องอ้าปากค้าตาเบิกโล่ เพราะด้านหลังของชายหนุ่มหน้าตาดีที่ทักทายเขาด้วยน้ำเสีงเป็กันเองนั้นกำลังมีเงาตะคุ่มขนาดใหญ่เกาะกลุ่มกันจนพอจะมองเห็นรูปร่างเป็รูปหมาสีดำขนาดที่ยืนสี่ขาก็สูงเกือบๆจะสองเมตรแล้ว เด็กชายใในสิ่งที่เห็นเผลอถอยหลังจนไปชนเข้ากับขอบของสะพานทำให้เขาสะดุงและเริ่มเรียกสติของตัวเองกลับมา พอเ้าเงาสีดำรวมตัวกันจนกลายเป็หมาสำดำขนาดใหญ่เสร็จแล้วนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเอ่ยทักทายจากหมาตัวนั้น “ไงหายไปนานเลยนะไหนว่าจะไปนานไง ไหนได้กลับมาก่อนละ” เ้าหมาพูดทักทายด้วยความเป็กันเอง แต่เด็กหนุ่มที่ได้ยินไม่ได้คิดถึงเื่นั้นเลย ภาพที่เห็น เสียงที่ได้ยิน กลิ่นที่ได้รับ มันคือความฝันแน่ๆ เราต้องฝันไปแน่ๆ เด็กหนุ่มพูดพึมพัมกับตัวเอง “ฮ้าๆ เราว่าเราสองตนคงทักทายเขาผิดเวลาแล้วละมั้ง เพราะถ้าว่ากันจริงๆ ก็เหลือเวลาอีกตั้งหลายปีกว่าจะถึงเวลาที่นัดกันไว้ แล้วดูนี้สิ เขายังตัวเล็กอยู่เลย” ชายหนุ่มหันไปคุยกับหมาตัวใหญ่ ซึ่งเ้าหมาก็ทำสีหน้าเหมือนจะเข้าใจ ทางด้านเด็กชายก็ได้แต่พยามจิกแขนตัวเองเพื่อให้เกิดความรุสึก เพราะถ้านี้คือความฝันเขาก็จะได้ตื่นสะที “เราอยู่ไหนกันแน่ แล้วผู้ชายคนนี้เป็ใคร ทำไมหมาถึงมีขนาดตัวใหญ่ขนาดนี้แถมยังพูดได้อีก นี้มันเื่บ้าอะไรกันแน่” เหมือนกับสิ่งที่เด็กชายพืมพัมออกไปนั้นชายหนุ่มจะได้ยิน เขามองที่เด็กชายพร้อมกับเอื้อมมือมาััที่บ่าของเด็กชาย “ไม่ต้องใหรอ ที่นี้คือบ้านของเรา นายแค่ต้องไปทำสิ่งที่ควรทำก็เท่านั้นเอง แต่วันนี้ ยังไม่ถึงเวลาที่นายต้องมาอยู่ตรงนี้หรอก เรืองแบบนี้ มันไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับนายหรอกยังมีพี่น้องเราอีกหลายคนที่ต้องไปทำหน้าที่เช่นเดียวกันกับนาย แต่ไหนๆก็ได้เจอกันแล้ว เราจะคืนของที่นายฝากไว้ให้เลยก็แล้วกัน” ชายหนุ่มพูดเสร็จเขาก็เอื้อมมือผ่านอากาศขึ้นไป ไม่นานเขาก็ดึงเอาหนังสือเล่มหนึ่งออกมา มันเป็หนังสือสีดำมีลวดลายสีแดงพาดไปมาขนาดเล่มไม่ใหญ่มากพอๆกันครึ่งหนึ่งของกระดาษ a4 ชายหนุ่มยื่นหนังสือเล่มนั้นให้กับเด็กชาย “กลับไปหาเ้าของแกเหอะ” เด็กชายยืนงงไม่กล้ารับเอาหนังสือเล่มนั้นเพราะเขายังงงกับเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นอยู่ “เห่ย...ไอ้หนู ยิบไปได้แล้วเว้ย พวกเราจะไปกันแล้ว”เ้าหมาพูดขึ้นดึงให้สติของเด็กชายกับมายังคู่สนทนาที่อยู่ตรงหน้าของเขา “ครับๆ” เด็กหนุ่มเอ่ยพร้อมกับรีบยื่นมือไปดึงเอาสมุดจากมือของชายหนุ่ม ทันทีที่เขาััสมุดเขาก็เห็นภาพต่างๆนาๆที่เขาเองก็ๆไม่เข้าใจว่าภาพเหล่านนั้นมันคืออะไร “เอาละงั้นเราไปก่อนนะอีกไม่นานเราคงได้เจอกัน นายเองก็มาอยู่นี้นานแล้วกลับไปเหอะ” พอตายหนุ่มพูดเสร็จทุกอย่างก็เหมือนจะเงียบไปและภาพต่างๆก็ดูเหมือนจะเริ่มลางเลือนหายไป....
”สิงห์... สิงห์ลูก... ไอ้สิงห์... ตืนสะทีสิ นี้สายจนพระอาทิตย์โด่แล้ว แกจะนอนถึงไหน แกหัดรู้จักลุกแต่เช้าแล้วทำการทำงานช่วยพ่อแม่หน่อยจะได้ใหม#%^*+^#}#%^^#}{{]}#%^*$><#%*^<##%%%%^*^^***%<<#}} “
คำพูดร่ายยาวมาเป็ชุดทำให้เด็กชายค่อยๆลืมตาตื่นด้วยความี้เีหันหน้าไปมองตามเสียงซึ่งเ้าของเสียงนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือเสียงของมนุษย์แม่ผู้มากด้วยคำบ่นต่างๆนาๆ ”เห่อ...........” สิงห์ ถอนหายใจยาวๆก่อนจะบิดตัวไปมาบนที่นอนพร้องกับคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมือคืน “ก็แค่ฝันไปละนะ ฝันบ้าฝันบออีกวันแล้วสิเรา...เอ๊ะ” ในขนะที่สินบิดตัวไปมามือเ้ากำดันไปััเขากับวัตถุชิ้นหนึ่งเข้า สิงห์ค่อยๆหันไปมองด้วยความสงสัยว่าใครเอาอะไรมาวางบนที่นอนของเขา “อ้าวเฮ้ย......................” สิงห์อุทานด้วยความใเมือเห็นสิ่งที่มือเขาััโดน