ร่างชายชราที่ค่อยๆ เริ่มเร่งความเร็วเคลื่อนที่พุ่งตัวขึ้นตามลังคา ลัดเลาะจุดต่างๆ พร้อมปล่อยกระแสจิตของตนขยายครอบคลุมพื้นที่ทีละนิดๆ เพื่อตรวจสอบสัตว์อสูรมายาหรือตัวตนที่มีลำดับขั้นที่สูงกว่านั้นว่าซ่อนตัวจากจุดใด ทว่ายังไม่ทันได้ปลดปล่อยกระแสจิตออกไปอย่างเต็มที่เสียงร้องระงมของ หญิงชราก็ดังออกมานอกโรงเตี้ยม
ความวิตกเริ่มถาโถมแก่ชายชราและเหล่าบรรดาศิษย์และกลุ่มคนมาใหม่ที่เป็กองกำลังที่จัดตั้งขึ้นมาเพื่อขับไล่สังหารเหล่าสัตว์อสูรรวมถึงชายหนุ่มตาเหยี่ยวที่ต่างนึกว่าพอเจอสัตว์อสูรลำดับขั้นที่สูงยิ่งกว่าระดับสัตว์อสูรหัวหน้าที่ผ่านมา รีบพุ่งตัวโอบล้อมโรงเตี้ยมด้วยใบหน้าที่ต่างจริงจังบางก็กระชับอาวุธ บางก็เตรียมตั้งท่าใช้พลังบางอย่าง ทว่าเมื่อพวกเค้ามาถึงก็สำผัสได้ถึงกระแสปราณที่คุ้นเคยมีอยู่เพียงจุดเดียวหากแต่ตกตลึงกลับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปพร้อมออร่าปราณที่พุ่งโพรยออกมาไม่หยุดหย่อนที่กระจายออกไปดันเศษปรักหักพังอาคารให้ชันตัวขึ้นรองรับตึกอาคารที่ใกล้จะพลังแหลไม่พังแหลของหญิงชรา ให้ทรงตัวขึ้นรอการก่อสร้างรื้อฟื่นใหม่อีกครั้ง
"เ้าพวกเดรัจฉาน!! บังอาจสังหารคนของข้า ข้าจะไม่ปล่อยให้มันผู้ใดรอดออกไปจากหมู่บ้านแม้แต่ตัวเดียว! หญิงชราะโออกไปพร้อมสะบัดมือเกิดม่านพลังบางอย่างกระจายดันเศษเหล็ก โลหะที่แตกละเอียดจากการต่อสู้มากมาย ฟุ่นผงและสิ่งปฏิกุลที่หลงเหลือตามจุดต่างๆ ทิ้งหายไปเหลือเพียงร่างไร้วิญวาณของชาวยุทธเท่านั้น ร่างแล้วร่างแล้ว พลิกตัวหงายหน้าล่องลอยมาเรียง 2 แถวยาวไล่จากขันบรรไดจนออกไปด้านนอกโรงเตี้ยม ก่อนจะปรากฏเงาร่างชาวยุทธมากมายที่ระดมพลเข้ามาอีกด้านรอฟังคำสั่ง แม้จะอดไม่ได้ที่จะต้องมองสภาพร่างไร้ิญญามากมายที่เสียหายไม่เหมือนกันอย่างสยดสยอง
"ฝากจัดการร่างคนของข้าด้วย ส่วนเื่สัตว์อสูรข้าจะลงมือด้วยตัวเอง พวกเ้ากระจายกำลังออกไป 3 กลุ่มใหญ่คัดสรรหน้าที่ตามเห็นสมควร หากพบเจอสัตว์อสูรมายาใดหลงเหลือไม่ต้องปล่อยไว้ สังหารมันเสียใครฆ่าได้หลังจากที่ข้าประกาศให้มารับรางวัลเพิ่มเติมจากข้าภายหลัง"
"รับคำสั่ง!! บรรดาเหล่าจอมยุทธทั้งหมดรวมถึงกองกำลังที่เร่งมาถึงจุดรวมพลต่างได้ยินเสียง ออกคำสั่งที่ตะเบ่งออกมาด้วยลักษณะพิเศษสร้างความฮึกเหิมยิ่งไม่ต้องพูดถึงรางวัลที่แยกต่างหากนี้อีกมีหรือที่พวกเค้าจะไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ ก่อนที่พวกเค้าจะเริ่มกระจายตัวออกไปราวกับผึ้งแตกรังแวกเส้นทางมากมายปูทางทั้งทางบกและอากาศเต็มไปด้วยชาวยุทธที่เปิดทักษะกระแสจิต คอยดักจับสัตว์มายาอย่างใจจดใจจ่อเต็มทุกพื้นที่
ร่างหญิงชราที่เดินโอนเอนเหมือนคนเมาเล็กน้อยพยายามทรงตัวลงบรรไดลงมาทีละก้าวๆ เหม่อมองใบหน้าบรรดาคนที่รู้จัก เหล่าเสี่ยวเอ๋อคนงาน คนใช้ที่ร่วมกันใช้ชีวิตั้แ่ก่อตั้งโรงเตี้ยมรวมไปถึงเด็กที่รับมาพิจารณาพิเศษจากบรรดาเหล่าชาวบ้าน เ้าหน้าที่ระดับสูง หรือคนรู้จักเป็พิเศษฝากฝังนางเพื่อฝึกสอนปูพื้นฐานเด็กเหล่านี้เข้าสถาบัน ทว่าพอนึกถึงเด็กขึ้นมา ใบหน้าที่ยิ้มแย้มใฝ่เรียนที่สะดุดตาร่างนึงก็เข้าสู่โสดประสาทของนาง ดวงตาพร้อมกระแสจิตเริ่มกระจายตัวอีกครั้ง ร่างกายเริ่มไหวเอนอย่างกระตือรือร้นมากขึ้นทุกครั้งที่ไม่อาจััถึงร่างที่คุ้นเคยที่พึ่งพร่ำสอนไปล่าสุด
"ไม่มี....ไม่มี.....เ้าหนูอยู่ไหน.....หรือว่าเ้าหนูนั้นยังมีชีวิตอยู่...มีชีวิต...หมางต้าเ้ายังอยู่หรือไม่!!!
ร่างชายชราที่อยู่ไม่ไกลปรากฏร่างสู่สายตาของนางพร้อมชายตาเหยี่ยวเช่นกัน "เ้าอยากให้ข้าทำอะไรให้อย่างนั้นหรือ? ชายชราเอ๋ยถาม
ชายหนุ่มก็มีท่าทีกระตือรือร้นไม่แพ้กันกรอกตาไปมาระหว่างชายชรากับหญิงชราไป๋ที่ดูเหมือนว่านางจะมีความหวังบางอย่าง
"ข้าััถึงเ้าหนู่ไป๋ ไม่ได้ร่างก็ไม่เห็นไม่แน่เ้าหนูนั้นอาจยังมีชีวิต เด็กคนโปรดที่เ้าจับตาอยู่อาจมีชีวิต ข้าฝากเ้าตามหาเค้าทีหากหลานและศิษย์ข้ารู้เื่เด็กนี้เข้าคงพลีพลามออกตามหาจนไม่เป็อันทำงานที่มอบหมายได้เป็แน่ บริเวณที่ตรวจสอบทั้งตัวหมู่บ้านห่างออกไปอีกครึ่งลี้ที่ััไม่พบเจอสัตว์อสูร ข้าเกรงว่าอาจเป็ ฝีมือสัตว์อสูรประเภทลักลอบ.....
ทันใดนั้นภาพของสัตว์อสูรมายา ร่างจิ้งเหลนที่ตัวแรกที่เข้าหาตนในลานฝึกสอนก็เข้ามาในโสดประสาททันที นางจำได้ว่าเพียงแค่อัดกระแทกมันออกไปด้วยพลังที่ค่อนข้างมั่นใจว่าระดับเพียงสัตว์มายาคงมิอาจรอดชีวิตจากการอัดกระแทกเสริมปราณของนางเป็แน่ หากแต่ถ้ามันมีมากกว่า 1 ก็อีกเื่
"ผู้เยาว์จะจัดการเื่นี้อีกแรง วี๊ดด!!! ชายหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมนำปล่องบางอย่างขนาดเท่าก้านใหม่ดูเหมือนเป็วัสดุพิเศษที่ทำออกมาคล้ายขลุยทว่าไม่มีรู สำหรับปรับเสียงตัวโน๊ตแต่อย่างใดก่อนจะเปาหวีดยาวออกมา พร้อมร่างที่พุ่งเข้ามาเกาะไหล่ข้อมือทั้งสอง ขานรับเปร่งเสียงออกมา หญิงชราไม่รอช้าส่งปราณกระแสจิตแบบพิเศษเพ่งเข้าไปที่บรรดาสัตว์เลี้ยงชายหนุ่ม ก่อนภาพเด็กหนุ่มไป๋ลู่จะสลักเข้าไปในหัวของเหล่าเหยี่ยวสัตว์เลี้ยงอย่างรู้ความพวกมันกระพือปีกบินออกไปตามพื้นที่ต่างๆ ตามคำสั่งทันที
"เ้าหนูนี้เป็ทั้งศิษย์ที่ข้าฝึกสอนได้ไม่นาน และเป็คนสนิทของไป๋เอ๋อหลานของข้า ชื่อแส่ข้ามอบให้มันเนื่องจากอยู่กินที่นี้ก็เป็ดังครอบครัวคนนึงทว่าโชคชะตาของมันยังดีมิได้ขาดสะบั้นเยี่ยงคนอื่น เห็นทีคงได้รับการปกป้องเป็อย่างดีเื่นี้ข้าจะตรวจสอบด้วยตัวเองเช่นกัน ฝากเ้าด้วย ฝุบ! "ผู้เยาว์รับคำสั่งผู้าุโ ขอรับ....ท่านลุงท่านจะเอายังไงต่อดี ชายหนุ่มที่รับคำหันมาถามความเห็นชายชราที่ตาเป็ประกาย ยืนแข็งนิ่งดั่งหิน
"เด็กผู้รอดชีวิตจากหายนะโลหิตมีหรือจะมาตายเพราะสัตว์อสูร แค่นี้อืม!! ไม่ผิดที่เพ่งเล็งมานาน...ตามหาดูกันก็แล้วกัน เหอะยายเฒ่า ศิษย์งั้นเรอะข้าสอนหนังสือการพูด วิชาศาสตร์ตำรายาพื้นฐานก็ถ่ายทอดให้อย่าคิดหาชุบมือเปิบคนของข้า ไร้พร์แล้วอย่างไรใช้พลังปราณไม่ได้แล้วอย่างไร หากมัน้าเป็ชาวยุทธข้าให้คำแล้วไม่เคยคืน ไป!!
58
