สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 38 ออกเรือน

ซ่งเส้าเส้าเห็นซ่งถิงถิงสวมกำไลหยกให้นางก็เบิกตากว้าง รีบส่ายหน้าปฏิเสธ

"พี่สาว นี่ ... ไม่เหมาะสมเจ้าค่ะ"

"เหมาะสมสิ"

ซ่งถิงถิงดันกำไลหยกให้ซ่งเส้าเส้า

"นี่คือของของเจ้าอยู่แล้ว"

คือของข้าอยู่แล้ว? หมายความว่าอย่างไร?

ซ่งเส้าเส้ามองซ่งถิงถิงด้วยแววตาสงสัย "พี่สาว ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ"

ซ่งถิงถิงไม่ได้พูดอะไร เพียงถอนหายใจยาว นางลุกขึ้นยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง

"เส้าเส้า เจ้าดูสิ"

ซ่งเส้าเส้ามองซ่งถิงถิง เห็นว่าซ่งถิงถิงรวบแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นข้อมือของนาง บนข้อมือของซ่งถิงถิงมีกำไลหยกที่เหมือนกันเปี๊ยบ

"นี่ ... กำไลหยกสองวงนี้ ...?"

"เหมือนกันใช่หรือไม่"

ซ่งเส้าเส้าพยักหน้า นี่มันหมายความว่าอย่างไร กำไลหยกสองวงนี้เหมือนกันเปี๊ยบคล้ายเป็นของคู่กัน เหตุใดซ่งถิงถิงถึงได้เอามาให้นาง

"กำไลหยกวงนี้เจ้าคงจะดูออกว่าเป็นคู่กัน"

ซ่งเส้าเส้าไม่ได้พูดอะไร แค่มองซ่งถิงถิง คิดในใจว่าหากกำไลหยกนี้เคยเป็นของนางจริง เช่นนั้นดูท่าครอบครัวท่านป้าใหญ่จะไม่ได้แค่รังแกตระกูลซ่งธรรมดาๆเสียแล้ว

"หลายสิบปีก่อน ตระกูลซ่งของพวกเราถือเป็นตระกูลใหญ่ พวกเราไม่ได้เติบโตที่หมู่บ้านแห่งนี้ ท่านปู่กับย่าของพวกเราเป็นขุนนางในเมือง ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น ชีวิตของพวกเราอาจไม่ลำบากเช่นนี้"

หา? ซ่งถิงถิงหมายความว่าอย่างไร ท่านกำลังจะบอกว่าเจ้าชองร่างนี้มีชาติกำเนิดที่พิเศษขนาดนั้นเลยหรือ ในนิยายเลยในนิยายไม่เห็นมีบอกเลย?

"พี่สาว นี่มันเรื่องอะไร..."

ซ่งเส้าเส้าอยากจะรู้ความจริงจากซ่งถิงถิงให้มากกว่านี้ แต่ซ่งถิงถิงกลับลังเลที่จะพูด

"เรื่องนี้ไม่สำคัญแล้ว เส้าเส้า กำไลวงนี้ท่านย่าให้พวกเราไว้ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ หลังจากที่ท่านย่าเสียชีวิต ท่านแม่ก็แอบเอาของเจ้าไป แต่เมื่อสองสามวันก่อนข้าไปขโมยมาจากท่านแม่ คิดว่าควรจะคืนให้เจ้าของที่แท้จริง"

ซ่งเส้าเส้าก้มหน้าลง ใช้นิ้วเรียวลูบกำไลหยกบนข้อมือ

"เส้าเส้า ข้ารู้ว่าท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ดีกับอาสองและท่านน้า แม้แต่เครื่องเรือนบางอย่างในบ้านหลังนี้ก็เป็นของพวกเจ้า แต่ว่านะเส้าเส้า ท่านแม่ใจร้ายก็จริง หากข้าจากไปแล้วท่านพ่อยังไม่กลับมาฝากเจ้าดูแลท่านแม่ด้วยนะ" ซ่งถิงถิงพูดทั้งน้ำตา

ตอนนี้ซ่งเส้าเส้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดซ่งถิงถิงถึงได้เอากำไลหยกมาคืนนาง ที่แท้ก็อยากไหว้วานกันนี่เอง 

ทว่าเรื่องนี้เข้าใจได้ หากเป็นตัวนางเอง เมื่อรู้ว่าท่านแม่อาจถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ย่อมเกิดความกังวล

"พี่สาววางใจเถอะเจ้าค่ะ ตราบใดที่ท่านป้าใหญ่ยินยอม ข้ายินดีให้ความช่วยเหลือ"

"ฟูเหริน ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ"

เซี่ยงเออร์เดินเข้ามาอย่างเงียบๆ ซ่งถิงถิงปาดน้ำตา

"เซี่ยงเออร์ ช่วยข้าแต่งหน้าใหม่หน่อยสิ"

เซี่ยงเออร์เห็นดวงตาแดงก่ำของซ่งถิงถิงก็เข้าใจจึงไม่ได้ถามอะไร

แขกที่มาร่วมงานมงคลก็มาถึงแล้ว ท่านป้าใหญ่เฉินเดินเข้ามาในตอนนั้น ซ่งเส้าเส้ารีบดึงแขนเสื้อลง ปิดกำไลหยกไว้แล้วก็มองซ่งถิงถิงแต่งหน้า

พอซ่งถิงถิงแต่งหน้าเสร็จ ป้าเฉินก็หยิบหวีไม้มาหวีผมให้นาง

"ท่านแม่ เหตุใดถึงต้องหวีซ้ำอีกเจ้าคะ?" ซ่งถิงถิงถามด้วยความสงสัย

" โบราณกล่าวไว้ หวีแรกมิต้องกังวลเรื่องทรัพย์สิน หวีที่สองไม่ป่วยไข้ หวีที่สามมีลูกหลานมากมายและอายุยืนยาว หวีสุดท้ายครองคู่อย่างมีความสุข..." ท่านป้าใหญ่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ท่านป้าใหญ่เฉินพูดได้ครึ่งทางก็เงียบไป 

ครองคู่อย่างมีความสุขรึ? มีอนุภรรยาคนใดกันที่สามารถครองคู่ได้อย่างมีความสุข?

"ท่านแม่ ข้ารับมือไหวเจ้าค่ะ"

ท่านป้าใหญ่เฉินเช็ดน้ำตา "ดี เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

"ฟูเหรินถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ"

ท่านป้าใหญ่เฉินหยิบผ้าคลุมหน้าสีแดงที่ประดับด้วยไข่มุกมาคลุมให้ซ่งถิงถิง

"ถิงถิง ต่อไปเจ้าก็ไม่ใช่เด็กสาวแล้ว แต่งงานเข้าตระกูลเหยียนต้องทำตามกฎระเบียบของตระกูลเหยียน เข้าใจไหม"

"เจ้าค่ะท่านแม่"

"..."

ท่านป้าใหญ่เฉินกำชับกับซ่งถิงถิง ส่วนซ่งเส้าเส้าก็เดินออกไปข้างนอก

เพิ่งจะเดินออกมาก็ได้ยินเสียงประทัดดังสนั่น ขบวนเจ้าบ่าวมาถึงแล้ว ขบวนขันหมากยิ่งใหญ่สมกับเป็นตระกูลใหญ่ แค่แต่งอนุภรรยายังจัดงานใหญ่โตขนาดนี้

แต่สิ่งที่แตกต่างจากขบวนขันหมากทั่วไปก็คือไม่มีเจ้าบ่าว แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยท่านป้าใหญ่ก็ยังมีหน้ามีตาในหมู่บ้าน ชาวบ้านก็ไม่สงสัยอะไร เพราะว่าสำหรับพวกเขาแล้ว ซ่งถิงถิงแต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ เจ้าบ่าวไม่ต้องมารับเองก็ได้

"เจ้าสาวออกมาแล้วเจ้าค่ะ!"

เซี่ยงเออร์พยุงซ่งถิงถิงออกมาขึ้นเสลี่ยง ผู้คนต่างก็ส่งเสียงโห่ร้อง

ซ่งถิงถิงนั่งอยู่ในรถม้าที่ลากด้วยม้าสามตัว ข้างหลังมีรถม้าอีกคัน มีคนเป่าปี่สองคน ชายชราสี่คน และแม่สื่อสองคน นอกจากนี้ที่บังเหียนและแส้ของคนขับรถม้าต่างก็ผูกผ้าสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์ของงานแต่งเอาไว้

"ซ่งถิงถิงได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่ นับเป็นพรของนาง"

"แน่นอนสิ ท่านป้าใหญ่เฉินบอกว่าเป็นตระกูลใหญ่ในเมือง แต่งงานเข้าไปก็เป็นฮูหยินเลยนะ"

"เช่นนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินแล้วสิ!"

"ใช่..."

"..."

ชาวบ้านที่ยืนอยู่ข้างหลังซ่งเส้าเส้าต่างพูดกันเซ็งแซ่ ซ่งเส้าเส้ายืนฟังพวกเขาพูดคุยกันก็รู้สึกเศร้าใจ

....

หลังจากที่ซ่งถิงถิงออกเรือนไปแล้ว ครอบครัวซ่งก็กลับบ้าน

ระหว่างทางกลับบ้านก็เห็นชายสองคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว

พ่อซ่งแม่ซ่งและพี่ชายซ่งลองเพ่งมอง

"เป็นพี่เหยียน!"

พี่ชายซ่งเห็นเหยียนหลีลั่วที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็รีบวิ่งเข้าไปหา

ซ่งเส้าเส้า "..."

เช่นนั้นไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆเหยียนหลีลั่วคือลู่เฉินโม่

"ท่านลุง ท่านป้า สองสามวันมานี้สบายดีหรือไม่ขอรับ"

ลู่เฉินโม่เดินแยกจากเหยียนหลี่ลั่ว เข้ามาทักทายพ่อซ่งแม่ซ่งโดยไม่สนใจนาง

ซ่งเส้าเส้า "..."

"ที่แท้ก็คือคุณชายลู่กับคุณชายเหยียน เชิญเข้ามาก่อนเถิด"

พ่อซ่งเชิญลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วเข้ามาในบ้าน เพิ่งจะเข้ามาก็เห็นวัตถุดิบที่ซ่งเส้าเส้ากับพี่ชายซ่งเก็บมาจากเขาหลังหมู่บ้าน

"นี่...นี่...นี่คือ...?"

"ท่านพ่อ ข้ากับพี่ใหญ่เก็บมาจากเขาหลังหมู่บ้านเจ้าค่ะ"

"อะไรนะ พวกเจ้าแอบไปที่นั่นกันเองหรือ!" 

"ท่านพ่อ เป็นข้าเองที่อยากไป ไม่เกี่ยวกับน้องหญิงขอรับ อีกอย่างพวกเราได้เจอกับคุณชายเหยียนที่นั่นด้วย"

พี่ชายซ่งรีบออกมารับผิดแทนซ่งเส้าเส้า

พ่อซ่งเห็นว่ามีแขกอยู่จึงไม่ได้ติดใจเอาความ