ย้อนกลับไปเเสนนาน ตั้งเเต่ยังมีราชวงศ์จิ้งอยู่บนหน้าประวัติศาสตร์ พระราชวังต้าฮว๋าตระหง่านกลางเมืองหลวงฉางเฟิ่ง ประชาชนเเต่งกายดีดูมั่งคั่งไปเเล้วเจ็ดส่วน
หลี่อวี้ฝูนั่งอ่านตำราในตำหนักเจ๋ย์กง สีหน้าเรียบเฉยคล้ายสตรีไร้อารมณ์ จะเรียกเช่นนี้ก็ไม่ผิดทีเดียว หากนางเป็หญิงเ้าอารมณ์ อาจตายตั้งเเต่ก้าวเข้าวังก็เป็ได้
ทุกอย่างเงียบสงบจนกระทั่งสวี่ว่านหลินก้าวเข้าตำหนักมา สีหน้าบอกบุญไม่รับขององค์หญิงว่านหลินทำนางกำนัลใจหาย จะเดินออกไปให้พื้นที่ส่วนตัวเเก่เ้านายก็ทำไม่ได้ เพราะเ้าของตำหนักส่งสายตาเเฝงความหมายมาว่า 'ข้าสั่งให้พวกเ้าออกไปหรือ?'
"ได้ยินว่าเสด็จพ่อให้เ้าสมรสกับองค์ชายเเคว้นโฮ่วเซี่ย"สวี่ว่านหลินเอ่ย สายตาเพ่งหลี่อวี้ฝูเหมือนจะกินเืกินเนื้อ
"องค์หญิงว่านหลินได้ยินมาไม่ผิด"หลี่อวี้ฝูตอบเสียงเรียบ เมื่อไม่นานมานี้ฝ่าาเรียกนางไปคุยเื่เเต่งงานสานไมตรีกับเเคว้นโฮ่วเซี่ย คิดมิถึงเลยว่าเื่จะไวจนทำให้องค์หญิงว่านหลินผู้เย่อหยิ่งร้อนรนถึงเพียงนี้
"เ้าปฏิเสธสมรสหรือ?"สวี่ว่านหลินพูดเสียงคุกรุ่น
หลี่อวี้ฝูสั่นศีรษะเเทนคำตอบ มือขาวพลิกหน้าตำรา สายตาจดจ้องเพียงตัวอักษร นั่นยิ่งทำให้สวี่ว่านหลินยิ่งโมโห คว้าตำราออกจากมืออีกฝ่ายเพื่อบังคับให้ยอมตอบสิ่งที่อยากทราบ
"ไม่้าสมรสกับชายที่อยู่นอกเมืองหลวง...เหตุผลนี้น่าจะเพียงพอ"
"องค์หญิงผิงอัน! เ้าคิดจะทำอันใดกันเเน่!"สวี่ว่านหลินเขวี้ยงตำราไปโดนเเจกันหินอ่อนตก ไม่คำนึงว่ากำลังทำสิ่งใดกับองค์หญิงผิงอันที่ฮ่องเต้เอ็นดูที่สุดในหมู่องค์หญิง
"ไม่ทราบว่าองค์หญิงว่านหลิน้าคำตอบเช่นไร"หลี่อวี้ฝูลุกขึ้นจ้องตาสวี่ว่านหลินโดยไร้ความเกรงกลัว ใช้ชีวิตเป็องค์หญิงผิงอันมาสิบปี ทราบอยู่ว่าสวี่ว่านหลินเป็พวกองค์หญิงจอมเอาเเต่ใจ เเต่อาละวาดเช่นนี้ คงกลัวถูกจับเเต่งกับองค์ชายโฮ่วเซี่ยเเทนนางจนตัวสั่นเลยสินะ
"เ้าปฏิเสธสมรสกับเเคว้นโฮ่วเซี่ยทำไม!?!"สวี่ว่านหลินตะคอกเสียงดัง เหล่านางกำนัลในตำหนักต่างรีบหันหลังหนี
"องค์หญิงลองตรองดูเถอะ ข้าเคยตอบท่านครั้งหนึ่งเเล้ว"หลี่อวี้ฝูกระตุกยิ้มพลางส่ายหน้า เดินไปเก็บตำราที่ถูกขว้าง สวี่ว่านหลินได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี เรียนอ่านเขียนไม่น้อยหน้าเหล่าองค์ชาย เสียดายที่ทำตัวน่าขันเช่นนี้
"ข้าไม่ใช่เพื่อนเล่นเ้า! หลี่อวี้ฝู!"องค์หญิงว่านหลินกำมือเเน่น เสียงเรียกชื่อทำให้หลี่อวี้ฝูนิ่งไป
"บิดาเ้าตายเพื่อให้เ้ามาเป็องค์หญิงเฉยๆรึ?! สุขสบายเป็สิบปี ไม่คิดจะตอบเเทนเสด็จพ่อเลยหรือ?! ใช้ชีวิตให้คนอื่นเดือดร้อนเช่นนี้ ไม่สู้ผูกคอตายตามพ่อเเม่..."
สวี่ว่านหลินยังพูดไม่จบ ตำราเล่มหนาถูกปาใส่ชั้นวางด้านหลังอย่างเเรงจนตำราหลายเล่มตกลงมา ตำราเล่มนั้นเฉียดขมับนางไปเพียงนิดเดียว ดวงตาสวี่ว่านหลินเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวราวจะหลุดออกมา คิดไม่ถึงว่าหลี่อวี้ฝูจะกล้า
องค์หญิงว่านหลินมือสั่น ชี้หน้าเ้าของตำหนักที่ทำหน้าเรียบเฉยคล้ายเื่เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
"กลัวต้องสมรสกับองค์ชายเเคว้นโฮ่วเซี่ยเเทนข้าขนาดนี้เชียวหรือ?"หลี่อวี้ฝูยิ้มตาหยี ไพล่หลังย่างสามขุมไปหาสวี่ว่านหลิน นานทีเข้าวังหลวงมาเปลี่ยนบรรยากาศเตียงนอน กลับต้องมาเจอเื่น่าปวดหัวเช่นนี้ อยู่เล่นหมากล้อมกับเสี่ยวเหวยที่สำนักจะดีเสียกว่า "ข้ารู้นะ เื่ขององค์หญิงว่านหลินน่ะ"
"เ้ารู้สิ่งใด!?!"
"พูดได้รึ?"หลี่อวี้ฝูส่ายหน้าหัวเราะเล็กๆ สีหน้าหวาดหวั่นของสวี่ว่านหลินทำให้ทุกอย่างน่าสนุก เื่องค์หญิงผู้สูงศักดิ์กับพลทหารหนุ่ม ลองให้นางเอ่ยสักหน่อยสิ ตำหนักไต้จินของพระสนมจางหลิวลี่ลุกเป็ไฟเเน่
หลี่อวี้ฝูกอดอกมองหญิงสาววัยไล่เลี่ยตรงหน้า นางลองอ้าปากพูดหยั่งเชิง พลันถูกสวี่ว่านหลินกระชากข้อมือออกมานอกตำหนัก
"พูดสิ! เ้ารู้สิ่งใด! ข้าบอกให้พูด!"สวี่ว่านหลินโวยวาย
หลี่อวี้ฝูจรดตามองตั้งเเต่ศีรษะถึงรองเท้าไหมทอง เค้นคิดในใจว่าคงใช้กลยุทธ์ข่มใจสู้สินะ เสียดายหูฉลามที่นางบำรุงสมองไปเสียจริง
เหล่าธารกำนัลขันทีต่างใกับสิ่งที่เกิดขึ้น 'องค์หญิงว่านหลินอาละวาดใส่องค์หญิงผิงอันกลางถนน' เื่เช่นนี้ดูจะปลอบชีวิตในวังหลังที่น่าเบื่อหน่ายได้ดี
"คืนพระจันทร์เต็มดวง..."
หลี่อวี้ฝูไม่ทันสนองความ้าของสวี่ว่านหลิน สวี่เหวินเฉิงดันเข้ามาห้ามความพินาศเสียก่อน เหล่าธารกำนัลรีบหลีกทางให้เขาเดินผ่าน
"พี่หก!"สวี่ว่านหลินได้ทีรีบเดินไปหลบข้างหลังพี่ชาย
"เกิดเื่อะไรขึ้นรึ...อวี้ฝู?"สวี่เหวินเฉิงกวาดตามองสถานการณ์ ก่อนยิ้มพลางลูบหัวหลี่อวี้ฝูด้วยความอ่อนโยน
องค์ชายหก สวี่เหวินเฉิงเป็องค์ชายเเสนอบอุ่น ใบหน้าชวนฝันทำหญิงสาวเคลิ้ม เฉลียวฉลาดสมเป็ราชนิกูลสูงศักดิ์ ใครต่างก็บอกว่าเป็เทพบุตร ไม่เเปลกเลยที่สวี่ว่านหลินสามารถวิ่งไปหลบหลังเขาได้
"องค์ชายหกมาได้ถูกเวลา ข้าขอตัวก่อน"หลี่อวี้ฝูย่อกายเคารพเเละเดินออกมา สวี่เหวินเฉิงมาก็เข้าท่าดี อย่างไรเสียหนึ่งวันเขาก็ดูสบายใจตลอด เอาน้องสาวตัวดีไปหนักใจสักหน่อยคงไม่เหนือบ่ากว่าเเรงนัก
เเต่หลี่อวี้ฝูคะเนเหตุการณ์ผิดเล็กน้อย สวี่เหวินเฉิงปล่อยสวี่ว่านหลินทิ้งไว้เเล้วตามมาส่งนางกลับสำนัก ซึ่งนางไม่ได้ขอน้ำใจตรงนี้เลยเเม้เเต่น้อย ไม่ทราบว่าเหตุใดคนในวังถึงน่ารำคาญนัก
321
