⚔️ บทที่ 15 : เศษฝันของเด็กน้อย
รุ่งอรุณมาเยือนด้วยหมอกหนา ไครอสสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้าย เหงื่อท่วมตัวจนเสื้อผ้าเปียกชื้น เขาหอบหายใจแรง ราวกับวิ่งหนีอะไรบางอย่างในความฝัน
ในฝันนั้น เขาเห็นตนเองยืนอยู่กลางทุ่งกว้าง แสงเงินจากร่างของเขาสว่างเจิดจ้าจนไร้เงา ผู้คนมากมายล้อมรอบ—มนุษย์ เอลฟ์ คนแคระ—ไม่มีใครยิ้มให้ ทุกดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บ้างะโสาปแช่ง บ้างขว้างก้อนหินเข้ามา เด็กชายรู้สึกหนาวเหน็บเหมือนถูกทิ้งกลางหิมะ
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ฝ่าความวุ่นวายนั้น—เสียงสตรีอ่อนโยน สั่นไหวด้วยความเศร้า
“ลูกของแม่…”
เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่ชัดเจนพอจะทำให้หัวใจเล็ก ๆ ของไครอสแทบแตกสลาย
เขากำเหรียญเงินที่ห้อยคอแน่นทันทีเมื่อสะดุ้งตื่น ดวงตาสีเงินสั่นระริก น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว “ท่านอัครอส…ข้าได้ยินเสียง…เป็เสียงของผู้หญิง เธอบอกว่า…เป็แม่ของข้า”
ผู้เฒ่าเงียบไปนาน แววตาชราไหววูบด้วยความจริงที่เก็บซ่อน เขาวางมือบนบ่าของเด็กชายแน่นกว่าเดิม “ความฝันบางอย่าง…อาจไม่ใช่เพียงฝัน มันอาจเป็สายใยที่ไม่เคยถูกตัดขาด”
ไครอสก้มหน้าลงอีกครั้ง น้ำตาหยดลงบนดินชื้น หมอกเช้าโอบล้อมเด็กเล็กผู้โหยหาความรักที่ไม่เคยได้ัั