ยมทูตหมายเลข 0

   แว่นเป็๲ชายหนุ่มธรรมดาที่ทำงานในมหานครใหญ่แห่งหนึ่งของโลก  แต่๰่๥๹ 3 เดือนที่ผ่านมามีเ๱ื่๵๹แปลกๆเกิดขึ้นโดยไร้ต้นสายปลายเหตุ  ทำให้เขาไม่ค่อยเข้าใจ  แต่ก็บอกตัเองว่าคิดมากไป เย็นวันศุกร์นี้ก็เหมือนเดิมอย่างทุกวัน ป้ายรถเมล์เดิม เวลาเดิม ต่างกันแค่วันนี้เป็๲วันเงินเดือนออก แต่ที่แปลกไปก็คือมีชายตาบอดผู้หนึ่งมายืนรอที่ป้ายรถเมล์คนเดียว  ที่ป้ายรถเมล์มีคนยืนอยู่ 4 คนเพราะว่านี้เป็๲ป้ายที่ 2 จากต้นทาง คนอื่นๆมักไปยืนรอที่ป้ายแรกเพื่อที่จะได้มีที่นั่งบนรถเมล์

ชายตาบอด " พ่อหนุ่มถ้ารถเมล์หมายเลข 1 ผ่านมาที่ป้ายโบกรถให้น้าหน่อยนะ "

แว่่นคิดในใจ " คนตาบอดขึ้นรถเมล์แล้วจะลงป้ายยังไงวะ "

แว่นกล่าวกับคนตาบอด " เดี๋ยวผมไปเป็๞เพื่อนน้าละกัน "

ชายตาบอด " ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม " 

รออีกประมาณ 20 นาทีรถเมล์หมายเลข 1 ก็มาถึงป้าย " ไปกันไดแล้วน้า " ทั้ง 2 คนขึ้นรถเมล์ บนรถคนยืนเต็มนั่งเต็มทุกที่นั่ง  แต่ก็ไม่มีใครลุกให้ชายตาบอดผู้นี้นั่ง

แว่น " น้าลงที่ไหน "

ชายตาบอด " ท่ารถ " อีกประมาณ 45 นาทีรถเมล์ก็มาถึงท่ารถ

ชายตาบอด " น้องชายขอบคุณมากนะ ให้พี่เลี้ยงข้าวซักมื้อได้มั้ย มีห้างไกล้ๆแถวนี้ไปกินกันที่ศูนย์อาหารกัน

แว่น " ไม่เป็๞ไรครับ "

ชายตาบอด " งั้นรออยู่เป็๲เพื่อนพี่ได้มั้ย  รอแฟนพี่มารับแล้วค่อยไป "

แว่น " นานมั้ยพี่ "

ชายตาบอด " 15 นาทีแฟนพี่ก็มาถึงแล้ว "

แว่น " ได้ครับ "

ชายตาบอดโทรศัพท์หาแฟนบอกว่าให้มารับที่ศูนย์อาหารของห้าง  ทั้ง 2 คนก็ได้เข้าไปในห้างและตรงไปยังศูนย์อาหารและไปนั่งที่โต๊ะที่ว่าง

ชายตาบอด " พี่ดูไพ่ยิปซีแทนการเลี้ยงข้าวละกัน "

แว่นคิดในใจ " ตาบอดแล้วจะดูไพ่ได้ไงวะ มิจฉาชีพหรือป่าวเนี้ย  งั้นตามน้ำไปเลยละกัน " 

แว่น " ได้ครับ "จากนั้นก็เริ่มดูไพ่ยิปซีกัน โดยสรุปกับแว่นว่า

ชายตาบอด " ชีวิตหลังจากนี้ของน้องอยู่ที่ใจของน้องเองนะ จะผ่านหรือไม่ผ่าน  สำเร็จหรือล้มเหลว  ไพ่มันไม่ได้บอกนะ "

แว่นคิดในใจ " ทายแบบนี้กูก็ทายได้ ชีวิตไม่ขึ้นกับการกระทำของตัวเองแล้วมันจะไปขึ้นกับใครวะ  กฎชีวิตของกูคือกฎแห่งกรรม ทำอย่างไรได้อย่างนั้น "

แว่นตอบ " ขอบคุณครับพี่ " หลังจากพูดคุุยกันอีกซักพักแฟนชายตาบอดก็มารับพร้อมกล่าวขอบคุณเป็๲การใหญ่และต่างก็แยกย้ายกันไป

     แว่นเดินไปรอที่ป้ายรถเมล์ที่ไกล้ที่สุดเพราะมันเป็๞ทางผ่านกลับเข้าบ้านเขาด้วย  หลังจากรอซักพักก็มีรถเมล์วิ่งผ่านไปหลายคัน   แต่รถเมล์ที่จะนั่งกลับบ้านก็ยังไม่มา  อยู่ดีๆก็มีรถเมล์ทาสีชมพูทั้งคันวิ่งผ่านมาเป็๞รถหมายเลข 113 นี้นา

แว่นคิดในใจ " สาย 113 มันไม่มีสีชมพูนะ บ้าไปแล้วรถเมล์เหี้ยไรทาสีชมพูทั้งคัน กูตาฝาดป่าววะเนี้ย " แว่นหันไปถามคนนั่งรอรถเมล์ข้างๆ

แว่น " พี่ชายรถเมล์คันเมื่อกี้ที่วิ่งผ่านไปมีสีชมพูใช่มั้ยหรือผมตาฝาด "

ชายที่นั่งข้างๆ "สีชมพู โคตรแปลกเลย "

     สมองแว่นปั่นป่วนอย่างหนักและเ๹ื่๪๫ราวแปลกๆที่เกิดขึ้นตลอด 3 เดือนก็ผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง  มันทำให้แว่นปวดหัวอย่างรุนแรง หลังจากเหตุการณ์นี้ชีวิตแว่นก้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป