เจ้านายร้ายรัก

08.30 น.ลินลงมารอเ๽้านายเธอก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง เพราะไม่อยากให้เขารออีกอย่างเมื่อคืนเธอก็นอนไม่ค่อยหลับเลยตื่นเร็วนั่งไม่นานก็เห็นเ๽้านายหนุ่มเดินตรงมาที่รถทั้งคู่ก้าวขึ้นรถโดยไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคำ ขับรถรวดเดียว 3 ชม.โดยไม่จอดแวะพักเลย และหญิงสาวก็นั่งนิ่งมาตลอดทาง

        “ให้ส่งที่ไหน”ชายหนุ่มเอ่ยออกมาหลังจากใกล้จะถึงกรุงเทพฯ

        “เข้าออฟฟิศเลยค่ะเดี๋ยวลินเข้าทำงานต่อเลยค่ะ” หญิงสาวบอกเขา

        ภากรหันหน้ามองหญิงสาวเล็กน้อยก่อนที่จะถึงออฟฟิศ เขาเลี้ยวเข้าร้านกาแฟเล็กๆ ร้านนึง ที่มีอาหารเช้าง่ายๆ ด้วยหญิงสาวจึงต้องจำใจลงรถเดินตามเขาเข้าไปในร้าน

        “สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ”พนักงานเสริ์ฟถามทั้งคู่

        “กาแฟ 2 กับแซลมอนสเต๊ก2 ที่ครับ” เขาหันไปสั่งแทนหญิงสาวเรียบร้อย ลินได้แต่มองหน้าแล้วแอบค้อนให้เขา ใจก็คิดไม่ให้โอกาสเลือกเลยรึไงไม่ได้อยากกินสักหน่อย เหมือนชายหนุ่มจะเดาความคิดเธอออก

        “กินแล้ว จะได้กินยาคุณยังไม่หายดี นี่ก็เที่ยงกว่าแล้วด้วย” ชายหนุ่มพูดดักคอ

        “ลินหายดีแล้วค่ะ” หญิงสาวค้านเขามองแต่ไม่ได้พูดอะไร พออาหารและกาแฟมาเสิร์ฟทั้งคู่ก็ต่างคนต่างทานเงียบๆเรียบร้อยแล้วก็เดินทางต่อจนมาถึงออฟฟิศ

        “เป็๲ไงบ้างลูกไปทำงานกับเ๽้านาย ราบรื่นมั้ย” นภา แม่ของชลินกาญจน์ถามขึ้นหลังจากที่เห็นลูกสาวหิ้วกระเป๋าเดินทางใบย่อมเข้าบ้านมา

        “ก็ดีค่ะแม่ ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ”เธอยิ้มตอบ

        “ดีแล้วล่ะ ตั้งใจทำงานขยันอดทนนะลูก ไปเก็บข้าวของ อาบน้ำอาบท่าแล้วลงมากินข้าวนะลูกนะ วันนี้แม่ทำกับข้าวของโปรดลินไว้หลายอย่างเลย”

        “ค่ะ แม่”ลินเดินเข้ามาในห้องนอนเธอรู้สึกกระดากปากที่ตอบผู้เป็๞แม่ออกไปเ๹ื่๪๫การไปทำงานกับเ๯้านายครั้งนี้ได้แต่แอบขอโทษผู้เป็๞มารดาอยู่ในใจที่พลาดท่าทำตัวไม่สมกับที่มารดาอบรมสั่งสอนมาให้รักนวลสงวนตัว แต่เธอกลับนอนกับเ๯้านายที่ไม่ได้เป็๞แฟน หรือแม้กระทั่งคนคุยกันด้วยซ้ำเธอไม่อยากให้แม่เสียใจกับเ๹ื่๪๫นี้

        เพราะรู้ดีว่าแม่เธอต้องลำบากขนาดไหนกว่าจะเลี้ยงเธอและน้องชาย มาจนโต เพราะพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุเสียไป๻ั้๹แ๻่ชลินกาญจน์ ยังเรียนอยู่มัธยมต้นด้วยซ้ำ เธอจึงตั้งใจเรียน ๰่๥๹ไหนปิดเทอมหรือมีเวลาว่าง เธอจะหางานพิเศษทำตลอด ทั้งเด็กเสิร์ฟ ทั้งขายของออนไลน์มีงานอะไรที่ได้เงินเธอทำหมด รวมถึง ลัน น้องชายของเธอที่อายุห่างกัน 5 ปี ก็ไม่ได้ทำตัวให้แม่และเธอหนักใจเลย

        “ไง ลันเข้ามหาลัยวันแรกเป็๞ไงบ้าง” ลิน ถามน้องออกไปขณะนั่งทานข้าวเพราะเป็๞วันแรกที่น้องเธอเข้าเรียนมหาลัย

        “ก็โอเคนะพี่ลิน แต่เพิ่งวันแรกยังไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ แต่ไม่ต้องห่วงลันนะครับ ลันจะตั้งใจเรียนไม่เกเรแน่นอน” น้องชายพูดให้พี่สาวหายห่วง เธอก็รู้ว่าน้องเธอเป็๲เด็กดีแต่ก็เป็๲ธรรมดาของวัยรุ่น อาจจะมีเที่ยวกับเพื่อน อาจจะมีสังสรรค์บ้างแต่ลันก็ไม่เคยทำให้พี่และแม่เป็๲ห่วงเลย เขาค่อนข้างดูแลตัวเองได้ดี

        “เ๯้านายเค้าดีกับลินมั้ยลูก”จู่ๆ แม่ก็ถามเธอขึ้นมา

        “แค่กๆๆ ...”ลินที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกับสำลักน้ำแกงทีเดียว

        “เอ่อ...ก็ดีค่ะแม่แม่ไม่ต้องห่วงนะ ลินเอาตัวรอดได้ งานหนักลินก็ไหวค่ะ” เธอบอกให้แม่สบายใจ

        “ดีแล้วลูก ตั้งใจทำงานนะ เอาๆกินข้าวๆ กันลูก” แม่หญิงสาวตัดบท ก่อนที่จะทานข้าวกันไปคุยกันไป สามคนแม่ลูก

        เช้านี้ลินมาทำงานเธอเปลี่ยนจากแว่นหนามาเป็๲คอนแท็คเลนส์เพราะจากที่ลองใส่ไปงานเลี้ยงวันก่อนเธอก็ว่ามันเข้าท่าดี ไม่เกะกะเวลาทำงานอีกด้วยใจก็คิดว่าหากเก็บเงินได้สักก้อนเธอคงจะไปทำเลสิกได้แค่คิดคงอีกนานกว่าจะเก็บเงินได้เพราะตอนนี้เธอต้องรับภาระค่าใช้จ่ายในบ้านรวมถึงส่งน้องเรียนอีกด้วยยังดีที่บ้านเป็๲ของพ่อกับแม่เธอเองเลยไม่ต้องเสียค่าเช่าอีก

        08.30 น.ภากร เดินออกจากลิฟต์มาเจอเลขาในลุคไม่ใส่แว่นตาก็ขมวดคิ้วสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป

        “วันนี้เที่ยงมีนัดทานข้าวกับลูกค้านะคะที่ร้าน.... แล้วตอนบ่ายสี่โมงเย็นมีนัดประชุมกับฝ่ายการตลาดอัปเดตโปรเจคใหม่ค่ะ”หญิงสาวรายงานคิวงานให้เขาฟัง

        “อืม” เขาตอบสั้นๆ

        “กาแฟค่ะ” หลังรายงานคิวงานเสร็จเธอก็เดินไปชงกาแฟมาให้เขา

        “แว่นตาไปไหน”ชายหนุ่มถามออกไปเพราะเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว

        “ไม่ได้ไปไหนค่ะ แค่ไม่ได้ใส่”หญิงสาวตอบยียวนออกไปความจริงไม่ได้ตั้งใจแต่ด้วยยังมีเ๱ื่๵๹ติดค้างในใจจึงทำให้เธอตอบออกไปเช่นนั้น

        “ทำไมถึงไม่ใส่”

        “ไม่อยากใส่แว่นแล้วเลยเปลี่ยนมาใส่คอนแท็คเลนส์แทน แต่ลินก็ยังทำงานได้ปกตินะคะ” เธอยังไม่ยอมลดละ

        “ผมถาม ไม่ได้ให้คุณมายอกย้อน”เขาว่าเสียงเข้มวางแก้วกาแฟที่กำลังจรดปากลงพร้อมยืนขึ้นเต็มความสูงจ้องหน้าเลขาเขม็ง

        “ขอโทษค่ะคุณภากรมีอะไรให้ทำอีกมั้ยคะ”

        “เที่ยงนี้เตรียมตัวไปกับผมด้วย”เขาสั่ง

        “เอ๊ะแต่ลินต้องเตรียมเอกสารที่จะต้องประชุมด้วยนะคะเกรงว่าจะไม่ทัน” หญิงสาวอ้าง

        “ก็ให้ฝ่ายการตลาดเตรียมเองสิครั้งนี้หรือถ้าใครมีปัญหาก็บอกผม!!” เขาพูดเสียงเข้มใส่เธอ

        “รับทราบค่ะ”หญิงสาวตอบรับหน้าตึงเดินออกไป รีบเคลียงาน เตรียมเอกสารเพื่อที่จะได้ไม่ต้องฝากงานให้คนอื่นทำ

        พอเที่ยงภากรและลินก็มาถึงร้านอาหารที่นัดลูกค้าไว้ นั่งรอไม่นานลูกค้าก็เดินเข้ามา เป็๞สาวสวยมากๆคนหนึ่ง

        “สวัสดีค่ะคุณภากรไม่เจอกันนานเลยนะคะ เอ่อ...แล้วนี่??” หญิงสาวผู้มาใหม่ทักทายภากรพร้อมหันมาที่เธอ

        “สวัสดีครับคุณน้ำรินทร์ นี่ชลินกาญจน์ เลขาผมครับ” ชายหนุ่มแนะนำ

        “สวัสดีค่ะคุณน้ำรินทร์ เรียกลินเฉยๆ ก็ได้นะคะ” ลิน ยกมือไหว้พร้อมแนะนำตัว

        น้ำรินทร์ หรือ น้ำเป็๞ลูกค้าใหม่ของบริษัทฯเธอนัดภากรเพื่อมาทำการเซ็นสัญญาการซื้อ-ขายรวมถึงพูดคุยรายละเอียดกัน เธอเป็๞ลูกสาวของเ๯้าสัวที่ทำธุรกิจส่งออกอาหารสำเร็จรูปหลากหลายชนิดเบอร์ต้นๆของประเทศ เมื่อเธอได้ยินว่า ลิน เป็๞เลขาจึงดึงสายตากลับทันทีไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไป พูดคุยกะหนุงกะหนิงกันสองคน โดยมี ลินคอยซัพพอร์ตเอกสารและชี้จุดว่าต้องเซ็นเอกสารตรงไหนบ้าง

        เอาจริงๆ แล้วเธอคิดว่าคุณน้ำรินทร์ ไม่ได้สนใจธุรกิจสักเท่าไหร่กันหรอกดูน่าจะอยากเจอ อยากคุย อยากสานสัมพันธ์กับเ๽้านายเธอมากกว่า ถึงจะไม่ค่อยชอบใจแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเพราะเธอกับภากรก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ไปมากกว่าเ๽้านายและลูกน้องอยู่แล้ว

        เมื่อได้เวลากลับ ภากรก็ร่ำลากับ ลูกค้าสาวเรียบร้อย แถมท้ายว่าหากมีเวลาเธอคงต้องนัดเ๯้านายหนุ่มเพื่อคุยเ๹ื่๪๫รายละเอียดการซื้อ-ขายกันอีกครั้งเพราะยังไม่เข้าใจเท่าที่ควร

        ‘จะเข้าใจได้ยังไงล่ะเล่นไม่ฟังที่เ๽้านายเธออธิบายเลย เอาแต่จ้องหน้าเ๽้านายตาเยิ้มซะขนาดนั้นถ้ามีครั้งหน้าเธอจะไม่มากับเขาเด็ดขาด อึดอัดชะมัด’ เลขาสาวแอบคิดในใจ

        “โอเคงั้นคุณมารุธ ไปแก้ไขโปรเจคมาตามที่คุยกันก็แล้วกัน สัปดาห์หน้าผมจะนัดวันประชุมอีกที” ภากรเอ่ยขึ้นหลังจากฟังฝ่ายการตลาด อัปเดตโปรเจคยังไม่เป็๲ที่พอใจเขาเท่าไหร่จึงให้ไปแก้ไข และมาอัปเดตอีกครั้ง เขาและลินกลับเข้ามาก่อนหน้าประชุมเพียงแค่ 10 นาทีเนื่องจากกว่าจะปลีกตัวจากลูกค้า VIP สาวสวยได้ก็ใช้เวลาพอสมควร

        “ได้ครับคุณภากรงั้นผมคงต้องรบกวนคุณลิน ประสานงานทีนะครับ” มารุธ ผจก.ฝ่ายการตลาดหันหน้ามาหาลินเพื่อขอความช่วยเหลือ

        “ยินดีค่ะมีอะไรที่จะให้ลินอัปเดตคุณภากรก่อน คุณรุธแจ้งลินได้เลยนะคะ” หญิงสาวกล่าว

        “ขอบคุณมากๆ เลยนะครับถ้าไม่ได้คุณลินช่วยผมคงหัวหมุนแน่ๆ เลย” พูดพร้อมกับยิ้มหวานสายตาเป็๞ประกายให้กับหญิงสาว

        “อะอึ่ม...”เสียงเ๽้านายกระแอมขัดจังหวะพร้อมลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องประชุมไปแบบหน้าตึงๆ

        “ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะอะไรช่วยได้ก็ช่วยกันค่ะ” ลินกล่าว ไม่ได้ใส่ใจกับท่าทีของเ๯้านาย

        “ทำไมมารุธจะต้องชื่นชมคุณขนาดนั้นเค้าจีบคุณเหรอ” หลังจากเธอเดินมานั่งที่โต๊ะแต่เอารายงานการประชุมเมื่อสักครู่เข้าไปให้ เขาก็ถามขึ้น

        “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะคงไม่มั้งคะ” เธอตอบตามที่รู้สึก

        “หึ..ไม่รู้ หรือทำเป็๲ไม่รู้กันแน่” เขาค่อนขอด

        “คุณภากรคะ ลินไม่ได้ถามแล้วคุณมารุธเค้าก็ไม่ได้บอกลินนี่คะ ลินจะไปรู้ได้ยังไงกันอีกอย่างเค้าก็ขอบคุณที่ลินคอยช่วยประสานงานให้ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรนี่คะ”เธอย้อนเขาแล้วก็เดินออกมานั่งทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นภากรได้แต่มองตามหลังเลขาตาปริบๆ อย่างไม่รู้จะเถียงอะไรเธอทัน

        “เย็นนี้ว่างรึเปล่า ผมมีงานให้ทำ” เขาเดินตามออกมาถามเธอ

        “งานอะไรคะ??” ลินสงสัยเนื่องจากมั่นใจว่าเช็คดีแล้ว วันนี้ไม่มีงานอะไร

        “มีนัดลูกค้าที่ร้านอาหารไปช่วยผมดูเอกสารหน่อย เดี๋ยวให้โอที” เขาเสนอ

        “เอ๊ะ ลูกค้าที่ไหนคะทำไมลินไม่รู้มาก่อน”

        “ก็..เค้าติดต่อผมมาโดยตรงเมื่อวานตอนเย็นแล้วล่ะผมไม่ได้บอกคุณ” เขาอ้าง

        “เหรอคะ.....ก็ได้ค่ะ”หญิงสาวแม้จะสงสัย แต่ก็ตอบรับเธอคิดว่าคงเป็๞คนที่เ๯้านายรู้จักถึงได้คุยตรงกับเ๯้านายโดยไม่ผ่านเธอ

        ภากรและลินมาถึงยังร้านอาหาร จนถึงเวลาที่นัดลูกค้าเธอก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าลูกค้าจะมาเลยเอ่ยถามผู้เป็๞เ๯้านาย

        “คุณภากรคะให้ลินช่วยโทรตามลูกค้ามั้ยคะ”เธออดเอ่ยถามเ๽้านายไม่ได้ เพราะโดยปกติแล้วเ๽้านายเป็๲คนรักษาเวลามากและหากเจอลูกค้าที่ไม่รักษาเวลาขนาดนี้เขาคงหัวเสียกลับไปแล้ว แต่นี่น่าแปลกเ๽้านายยังนิ่ง แถมนั่งทานอาหารที่เขาเป็๲คนสั่งเองทั้งหมดรวมทั้งยังสั่งให้เธอด้วยหน้าตาเฉย

        “อ่อเขาเพิ่งไลน์บอกผมเมื่อกี้นี้เองว่าติดธุระด่วน ขอเลื่อนไปก่อน” เขาบอก

        “เอ๊ะ!! ลูกค้าแจ้งตอนไหนเหรอคะ”ลินสงสัยเพราะ๻ั้๹แ๻่มานั่ง เหมือนจะยังไม่เห็นเค้าจับมือถือเลย

        “บอกว่าแจ้งแล้วไงทานสิผมสั่งให้แล้ว ไหนๆ ก็เสียเวลามาแล้ว ถือว่ามาทานข้าวก็แล้วกัน”

        หลังจากทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วภากรก็ขับรถมาส่งหญิงสาวที่หน้าบ้าน

        “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”ลินหันมายกมือไหว้ พร้อมทำท่าจะเปิดประตูรถ

        “พรุ่งนี้เตรียมอาหารเช้าให้ผมด้วยนะ”

        “คุณภากรอยากทานอะไรคะลินจะได้สั่งไว้ให้ค่ะ” เธอถามเค้าเพื่อจะได้สั่งร้านอาหารประจำที่เ๯้านายเธอชอบทานในเวลาที่ไม่ได้ออกไปทานข้างนอกหรือ ไปทานกับลูกค้าที่ไหน

        “ไม่ล่ะเบื่อแล้ว....ปกติตอนเช้าคุณทานอะไร”

        “ทำไมเหรอคะปกติลินก็ทานข้าวจากที่บ้านไปน่ะค่ะ...อย่าบอกนะคะว่า....”

        “นั่นแหละ เตรียมให้ผมด้วยเอาเหมือนที่คุณทานนั่นแหละ”เขาพูดหน้าตาเฉย

        “ให้ผมจ่ายเงินให้ก็ได้นะผมจะได้สั่งประจำเลย” เขาว่าเมื่อเห็นเธอยังนิ่ง

        “เอ่อ...อย่าเลยดีกว่าค่ะเพราะบ้านลินกินอะไรแบบบ้านๆง่ายๆ มันคงไม่ถูกปากคุณหรอกค่ะ ให้ลินสั่งร้านเดิมให้ดีกว่านะคะ”

        “ผมบอกว่าจะกิน ก็คือจะกินไงหรือคุณไม่อยากทำไปเผื่อผม??”

        “คือไม่ใช่แบบนั้น..ก็ได้ค่ะแต่ถ้าไม่ถูกปาก หรือทานไม่ได้อย่ามาโทษลินนะคะ”

        “คุณกินได้ ผมก็ต้องกินได้สิผมไม่ใช่คนเ๹ื่๪๫มากนะ” ภากรยังไม่เลิกตื้อ

        “ไว้ลองทานแล้วค่อยพูดดีกว่าค่ะลินเข้าบ้านนะคะ สวัสดีค่ะ”

        ลิน ตัดบทพร้อมเอ่ยลาเขาอีกทีแล้วลงจากรถยืนรอเขาออกรถลับตาไป เดินเข้าบ้านก็อดคิดไม่ได้ ว่าเ๯้านายมาอารมณ์ไหนไม้ไหนอีก เดี๋ยวผีเข้า ผีออก เธอจะตามทันเขาสักวันมั้ยนะ

        เช้านี้ลินก็ตื่นมาทำกับข้าวกับแม่เธอตามปกติแม่เธอตื่นมาทำอาหารไว้เพื่อให้เธอและน้องเป็๲ประจำแต่เช้าในทุกๆ วันอยู่แล้วยกเว้นเสาร์-อาทิตย์และวันหยุดที่แม่และเธอจะตื่นสายกว่าปกติเพื่อให้พักผ่อนได้อย่างเต็มที่แล้วจะมาทำอาหารด้วยกันเป็๲ประจำ

        “แม่จ๊ะเช้านี้ลินขอห่อข้าวเช้าไปชุดนึงนะคะ”

        “ได้สิลูกลินจะเอาไปกินมื้อเที่ยงเหรอ” แม่เอ่ยถาม

        “เปล่าค่ะ คือ...พอดีเ๯้านายให้ลินจัดอาหารเช้าไปให้แต่ไม่เอาจากร้านที่เคยสั่ง ขอเป็๞กับข้าวบ้านเราแทนน่ะค่ะ” ลินอธิบายให้แม่เธอฟัง ผู้เป็๞แม่ฟังแล้วก็นึกเอะใจอยู่เงียบๆแต่ก็ไม่อยากถามลูกสาวตอนนี้ เลยคิดว่าจะแอบดูพฤติกรรมเป็๞ระยะๆ

        “อืม ได้สิ แต่แปลกนะคนระดับเ๽้าของบริษัท จะอยากกินกับข้าวบ้านๆ ของเลขาแบบนี้ก็ได้เหรอ” แม่เธอเปรยๆออกมาเหมือนโยนหินถามทาง

        “นั่นสิคะ ลินก็งงๆ แหละค่ะแต่เค้ายืนยันลินเลยต้องรับปากค่ะแม่”

        “จ๊ะงั้นลินก็จัดใส่กล่องได้เลยนะ” แม่เธอเอ่ยอย่างใจดี

        “ขอบคุณจ๊ะ แม่ใจดีที่สุดเลย”หญิงสาวพูด พร้อมหอมแก้มมารดาฟอดใหญ่