เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        ชั้นประถมสามก็แบบนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการคูณเลขหารเลข นั่งไปก็ไม่มีอะไรทำ ฮั่วเสี่ยวเหวินจึงนั่งทำโจทย์ที่เขียนบนกระดานดำเล่นๆ

        ชายหนุ่มเดินลงจากแท่นเวที “วันนี้พวกเราจะมาเรียนการคูณเลขในแนวตั้ง พวกเธอลองคำนวณแบบแนวตั้งด้วยตัวเองก่อน อีกเดี๋ยวครูจะสอนให้ฟัง”

        จากนั้นเขาก็เดินไปดูนักเรียนที่นั่งอยู่สองข้างฝั่ง มองไปเห็นฮั่วเสี่ยวเหวินนั่งนิ่งก็รู้สึกไม่ดี เขาเดินไปหยิบสมุดกับดินสอที่แท่นเวทีมาให้ พร้อมกันนั้นยังนำหนังสือเรียนมาให้เธอด้วย “เธอลองอ่านดูก่อน เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟัง”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินเห็นนักเรียนหลายคนแอบมองมาที่ตัวเองจึงลุกขึ้นยืน “คุณครู ฉันอ่านโจทย์พวกนี้แค่ครั้งเดียวก็ทำเป็นแล้วค่ะ ไม่จำเป็นต้องเรียน”

        เกิดความโกลาหลในห้องเรียนขึ้นทันที “เธอบอกว่าอ่านแค่ครั้งเดียวก็ทำเป็น ขี้โม้ชะมัด”

        มีคนถากถางว่า “ถ้าเธอทำได้จริง ฉันยินดีวิ่งชนกำแพงตายเดี๋ยวนี้เลย”

        ชายหนุ่มรู้ว่าเธอพูดแบบนี้เพราะรู้สึกน้อยใจจึงไม่ได้พูดอะไร เขายื่นชอล์กให้เธอ และพูดให้กำลังใจว่า “ความกล้าที่ลองลงมือทำเป็นสิ่งล้ำค่านัก คู่ควรให้นักเรียนทุกคนเอาเป็นแบบอย่าง”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินเดินไปขีดๆ เขียนๆ แค่ครู่เดียวก็ทำโจทย์เสร็จ หากไม่นับเรื่องที่ลายมือขยุกขยิกเล็กน้อยที่เหลือนับว่าสมบูรณ์แบบมาก

        ชายหนุ่มยืนเบิกตาโพลงอยู่ที่เดิม เขาได้ยินที่นักเรียนคนอื่นคุยกันเมื่อครู่ ตัวฮั่วเสี่ยวเหวินมีข่าวลือไปทั่วหมู่บ้าน เขาย่อมเคยได้ยินมาบ้าง

        เธอไม่เคยเรียนหนังสือมาตั้งแต่เด็กแต่กลับทำโจทย์ของชั้นประถมสามได้ เรื่องนี้ทำเอาเขาตอบสนองไม่ถูก กระทั่งเมื่อฮั่วเสี่ยวเหวินยื่นชอล์กคืนให้จึงเป็นคนนำทุกคนปรบมือ

        ฮั่วเสี่ยวเหวินทำโจทย์พวกนี้ได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร ชายหนุ่มไม่รู้ นักเรียนคนอื่นยิ่งไม่รู้

        หลังเลิกชั้นเรียน เด็กนักเรียนเปลี่ยนจากการคุยเรื่องกินล่าเถียวมาเป็นการคุยว่าฮั่วเสี่ยวเหวินเก่งขนาดนี้ได้อย่างไร จากนั้นไม่รู้ว่ากลายเป็นฮั่วเสี่ยวเหวินมีฉายาว่า ‘อัจฉริยะ’ ตั้งแต่เมื่อไร

        หลังเลิกชั้นเรียนชายหนุ่มเดินมาหาฮั่วเสี่ยวเหวิน “เธอลองเรียนไปก่อน เลิกเรียนแล้วฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

        “ให้อยู่เรียนทั้งวันเลยหรือคะ?” ฮั่วเสี่ยวเหวินจำใจต้องส่ายหน้า “ฉันยังมีธุระค่ะ”

        “ธุระอะไร?”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินอยากตอบว่าต้องโทรศัพท์หาคุณลุง แต่เธอคิดได้ว่าไม่ควรบอกทุกอย่างกับคนนอก จึงหาข้ออ้างมาตอบไม่ถูก

        ชายหนุ่มรู้สึกโกรธแล้ว “อายุแค่นี้แต่รู้จักโกหกแล้วหรือ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินจนปัญญา ในที่สุดก็หาข้ออ้างได้ “ฉันหิวแล้ว”

        ชายหนุ่มพาเธอไปหาของกินเป็นหมั่นโถวสองลูกทั้งยังเย็นชืดแล้ว ฮั่วเสี่ยวเหวินหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ แต่เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองหิวจริงๆ เธอต้องกินหมั่นโถวให้หมด

        หลังเลิกเรียนกลุ่มเด็กนักเรียนวิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็วประหนึ่งสายลม โต๊ะเก้าอี้ถูกทิ้งระเกะระกะ กลุ่มเด็กนักเรียนไม่ได้ฟังที่ชายหนุ่มเพิ่งพูดว่า “เลิกเรียนเก็บเก้าอี้ให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยกลับ” แม้แต่น้อย

        ชายหน้าส่ายหน้ายิ้มอย่างขมขื่น “อย่างไรก็ยังเป็นเด็ก” แววตาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและเอ็นดูต่อเด็กๆ

        ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกแปลกมาก ‘คุณครูยังหนุ่มมากขนาดนี้ หรือว่าโรงเรียนครูในยุคนี้จะรับสมัครตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น?’

        ชายหนุ่มจัดโต๊ะเก้าอี้ให้เรียบร้อยด้วยตัวเอง จากนั้นจึงพาฮั่วเสี่ยวเหวินไปทำอาหารกิน

        ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกตื้นตันใจ หากไม่มาที่นี่เธอคงต้องทนหิวแน่แล้ว

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน” เขาเรียกชื่อเธอ ตามด้วยบอกชื่อของตัวเอง “ฉันชื่อจางอิ่นเซิง เป็นครูที่นี่”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินตอบเพียงแค่ “อ้อ” จากนั้นไม่พูดอะไรต่อ

        “เมื่อครู่เธอทำโจทย์พวกนั้นได้อย่างไร?” เขาโน้มตัวถาม ตัวของทั้งสองอยู่ห่างกันแค่หนึ่งช่วงตัว ทำให้เธอได้กลิ่นสบู่จากตัวเขา

        ฮั่วเสี่ยวเหวินยิ้มหวาน “ไม่บอกค่ะ” เห็นจางอิ่นเซิงเบิกตากว้างก็ยิ่งได้ใจ “ฉันทำโจทย์ที่ต่ำกว่าชั้นมัธยมห้าได้ทั้งหมด”

        มุมปากของจางอิ่นเซิงยกโค้งเป็นรอยยิ้มสมบูรณ์แบบ เขายืดตัวตรงเดินไปที่โต๊ะหนังสือ

        ฮั่วเสี่ยวเหวินกวาดสายตาผ่าน เห็นว่าบนโต๊ะมีหนังสือเรียนวางซ้อนกันหลายเล่มเป็นของชั้นประถมทั้งหมด มีทั้งวิชาภาษา คณิตศาสตร์ ดนตรีและศิลปะ

        ด้านข้างคือสมุดหนึ่งเล่มห่อปกเรียบร้อย น่าจะล้ำค่าเป็นพิเศษ

        ห่างออกไปสิบห้าก้าวคือเตียงหนึ่งหลัง ผ้าปูเตียงสีขาวไร้รอยยับ ผ้าห่มถูกพับเรียบร้อย ทุกอย่างบ่งบอกให้เธอรู้ว่าที่นี่คือห้องพักครูของเขา

        จางอิ่นเซิงถือสมุดเล่มนั้นเข้ามาตั้งใจจะทดสอบฮั่วเสี่ยวเหวิน เขาเริ่มอ่านออกเสียงเบาๆ

        “ฤดูสาทร กรุ่นกลิ่นรากบัวแดงเหี่ยวเฉา เสื่อไผ่เรียบรื่นเย็น คลี่ชุดแพรบาง ล่องนาวาเพียงลำพัง มีไหมผู้ใดส่งสารจากฟ้า ผ่านเมฆาลงมาถึง ห่านป่าบินเรียงแถวกลับรวงรัง ยามแสงจันทราอาบทั่วหอตะวันตก บุปผาปลิดปลิว ธารารี่ไหล หนึ่งความคะนึงหาระหว่างสองคนที่ห่างไกล ความหมองหม่นนี้ไร้ทางเยียวยา เลือนหายจากมุ่นคิ้วไปปรากฏ ณ กลางใจ”

        อ่านจบแล้วเขามองมาที่ฮั่วเสี่ยวเหวิน “รู้จักตัวแทนของสำนักกวีนี้หรือไม่?”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินยิ้มบางๆ “หากเป็นเรื่องอื่นอาจไม่รู้ แต่บังเอิญว่าฉันรู้จัก ‘เหมยหนึ่งกิ่ง’ บทนี้ของท่านยอดกวีหญิงหลี่ชิงเจ้า”

        รอบนี้จางอิ่นเซิงตกใจหนักกว่าเดิม มือเขาสั่นจนเกือบทำสมุดร่วงหลุดมือ เขามองฮั่วเสี่ยวเหวินเหมือนมองตัวประหลาด

        กระทั่งพูดยังติดอ่าง “เธอ…เธอเป็นใครกันแน่?”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่อยากพูดเรื่องตัวเอง แต่เธออดหัวเราะกับท่าทีของเขาไม่ได้

        “ฉันก็คือฉัน เด็กหญิงที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่” น้ำเสียงหนักอึ้งเล็กน้อยเมื่อพูดประโยคสุดท้าย ไม่ได้ดูล้อเล่นแบบก่อนหน้านี้

        จางอิ่นเซิงต้องยอมรับต่อความจริงอันยากจะเชื่อได้นี้ เขาเริ่มคุยเรื่องบทประพันธ์กับฮั่วเสี่ยวเหวิน

        ฮั่วเสี่ยวเหวินได้รู้จากบทสนทนาระหว่างพวกเขาว่าจางอิ่นเซิงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ผ่าน

        เขาต้องกลับมาทำงานเกษตรกรรมที่บ้านเกิด พ่อของเขาเที่ยวมอบของขวัญให้คนไปทั่ว จนในที่สุดก็ได้งานเป็นคุณครูที่โรงเรียนแห่งนี้

        “คุณเป็นคนเขียนกลอนคู่ที่อยู่หน้าประตูสินะคะ” จู่ๆ ฮั่วเสี่ยวเหวินก็นึกถึงกลอนคู่หน้าประตูห้องเรียนขึ้นมา หากไม่ใช่เพราะเธอเดินมาดูด้วยความสงสัยก็คงไม่มีเรื่องวันนี้

        จางอิ่นเซิงดีใจหน้าบานเป็นกระด้ง “ใช่ ฉันเขียนเอง เธอรู้ได้อย่างไร?”

        “เดาเอาน่ะ”

        จางอิ่นเซิงผิดหวัง เขาถอนหายใจ “เธอฉลาดขนาดนี้ หากเรียนหนังสือแบบจริงๆ จังๆ วันหน้าต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่นอน”

        เธอคงกลายเป็นอัจฉริยะในสายตาจางอิ่นเซิงไปแล้ว ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่อยากโต้แย้ง แต่หากรอจนถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอคงลืมสิ่งที่เคยลืมมาไปเกินครึ่งแล้ว

        จางอิ่นเซิงยกเก้าอี้มาวางด้านข้างฮั่วเสี่ยวเหวิน “นั่งก่อน”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินส่ายหน้า “ฉันยังมีธุระ อีกเดี๋ยวต้องกลับแล้ว”

        จางอิ่นเซิงยกเก้าอี้มานั่งเองหนึ่งตัว “รีบกลับบ้านขนาดนี้ กลัวจางเจียหมิงหาไม่เจอแล้วจะร้อนใจหรือ?”

        จางอิ่นเซิงไม่เห็นด้วยกับข่าวลือที่คนในหมู่บ้านลือกัน เขามองว่าเด็กสองคนนี้แค่พึ่งพาช่วยเหลือกันเท่านั้น เด็กอายุสิบขวบจะเข้าใจว่าความรักคืออะไรได้อย่างไรกัน?

        ฮั่วเสี่ยวเหวินส่ายหน้า นึกถึงจางเจียหมิงแล้วก็เริ่มรู้สึกเศร้าใจ น้ำตาเริ่มคลอ “ฉันไม่มีบ้านให้กลับอีกต่อไปแล้ว”

        จางอิ่นเซิงเอื้อมมือมาช่วยเช็ดน้ำตา ผิวอ่อนนุ่มของเขาสัมผัสกับดวงตาแต่ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่ค่อยชอบนัก

        “ต่อไปนี้เธอมาอยู่กับฉันก็แล้วกัน” เขาพูดอย่างจริงจัง ไม่เหมือนกำลังโกหก