ชายหนุ่มเดินไปที่ข้างเตียง เขานั่งลงเลิกผ้านวมขึ้น ล้มตัวลงนอน หลินเฟยหลิงตกตะลึงอ้าปากค้างชั่วครู่ รีบร้อนถามขึ้น
“อ้ะ ทำอะไรน่ะ” พลางยกมือเป็เชิงห้าม เขาทำหน้างุนงง
“ข้าง่วงแล้ว เ้าก็รีบนอนซะจะได้พักผ่อนมากๆ”
“เดี๋ยวๆ ท่านเข้าใจผิดหรือเปล่า นี่เตียงนอนของข้า” นางทวงเตียงนอน
“ทำไมล่ะ เราก็นอนด้วยกันอยู่แล้ว” เขาพูดหน้าตาเฉยหลับตาลง หลินเฟยหลิงเอามือดึงผมฉีกปากกว้างเหมือนน้ำท่วมปาก เขาหรี่ตามองนาง ทำท่าทางประหลาด อดกลั้นขำไม่ได้ เอื้อมมือดับไฟโดยไม่สนใจนางอีก หลินเฟยหลิงเริ่มเหงื่อแตก หน้าร้อน ตัวร้อนผ่าว ตื่นเต้นหนักมากเหมือนจะเก็บทรงไม่ค่อยอยู่ นางเดินอ้อมไปอีกฝั่ง ยืนมองเขาอยู่นานจนกระทั่งได้ยินเสียงกรนเบาๆ จึงค่อยๆนั่งลงพลิกหมอนไว้หัวเตียงนั่งพิงไม่ยอมหลับตา
หวงฟู่เฉินลืมตาตื่นรู้สึกเหมือนมีบางอย่างทับตัวเขาอยู่ หลินเฟยหลิงเผลอหลับล้มลงนอนหงายแผ่หลาทัพอกกว้าง นางหลับลึกเกินกว่าจะรู้สึกตัว เขาจับนางพลิกตัวช้าๆวางไว้ในท่านอนหงายที่สบาย ดึงผ้านวมห่มตัวให้ ชายหนุ่มนอนจ้องดวงหน้าสวยใสใจเต้นเล็กน้อย หากนางหายเป็ปกติคงจะดีกว่านี้ เขาจะได้ไม่ต้องคอยรับมือกับท่าทางแปลกประหลาดนี้อีก
หลินเฟยหลิงแต่งตัวอยู่คนเดียว นั่งเพ่งพินิจใบหน้าสวยใสนี้ นางมีั์ตากลมโตสีดำขลับเป็ประกายหวานซึ้ง ผิวขาวอมชมพู ใบหน้ารูปไข่ ปากเรียวเล็กบางได้รูปหญิงสาวจมูกสวยเรียวเป็สันเชิดรั้นนิดๆ ใบหน้าอ่อนเยาว์ใสไร้ตำหนิ นางลูบหน้าตัวเองเบาๆ ผิวเรียบเนียนนุ่มไม่แห้งกร้าน ไล่มองดูลำแขนเล็กกลมกลึง มือเรียวยาวสวยดั่งเล่มเทียน คอระหง ไหล่ตั้งสวย ขาเรียวเท้าเรียวเล็ก อกอวบอิ่มกลมกลึง เอวคอด สะโพกผายเล็กน้อย ดูเป็สัดส่วนลงตัว ผิวพรรณผุดผ่องขาวนวล ผิวใสบอบบางยิ่งนัก หญิงสาวคนนี้ที่จริงแล้วดูเพอร์เฟ็กต์ ผมยาวสลวยเงางามตรง เลยหลังลงไปเล็กน้อย ปากสีชมพูดั่งกลีบกุหลาบแรกแย้ม ซึ่งแตกต่างจากบุษราคัม สาวน้อยตัวล่ำสูง ผิวคล้ำ ขาทึมใหญ่และมีสิวเต็มหน้า ดูๆไปหญิงสาวนางนี้เหมือนหลุดมาจากยุคโบราณเลยทีเดียว นางคนก่อนนิสัยใจคอเป็ยังไงนะ หวงฟู่เฉินถึงได้บอกว่าดูแปลกๆไป อย่างไรก็ตาม นางก็ยังอยากกลับบ้านมากกว่า ถ้าหอบร่างนี้ไปด้วยได้ต้องเป็ดาราดังแน่ๆ หลินเฟยหลิงนั่งเท้าคางเหม่อลอยไปเรื่อยเปื่อยท่ามกลางความเงียบงัน
สาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มเข้ามาช่วยนางแต่งตัว เมื่อเห็นว่านายหญิงเรียบร้อยแล้วจึงเตรียมตัวจะออกจากห้องไป แต่ถูกรั้งแขนเอาไว้
“เดี๋ยวก่อน เ้าคือใคร” นางจับแขนพลางลูบไล้ ส่งสายตาหวานเยิ้มให้สาวใช้นางนั้น ทำท่าเหมือนเพื่อนชายที่กำลังจะกินหญิงสาว สาวใช้ทำหน้าแหย แต่มิได้ขัดขืนเพราะคิดว่านายหญิงคงไม่สบาย
“สวยจัง เ้าสวยมาก” นางส่งยิ้มหวานกระซิบกระซาบแกล้งเล่น
“เอ่อ…นายหญิงเ้าคะ ท่านล้อเล่นเก่งจัง” พูดเื่ความเก่งนางรีบลุกขึ้นทันทีจูงมือสาวใช้วิ่งออกนอกห้อง สาวน้อยสงสัยว่านายหญิงจะทำอะไร
หลินเฟยหลิงตั้งท่า
“มีลูกบอลไหม” สาวใช้ขมวดคิ้วทำหน้างง
“ลูกอันใดเ้าคะ” นางไม่รู้จักลูกบอล นึกภาพเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
“อ่า…ลูกกลมๆน่ะ” สาวน้อยวิ่งหายไปสักครู่ก็ออกมาพร้อมของเล่นเด็กมีรูปร่างกลมเล็ก
“พอได้ๆ มันเด้งได้นี่” หลินเฟยหลิงทำท่าเลี้ยงลูกบอลคล้ายการเล่นบาสเกตบอลโชว์สาวน้อยด้วยความชำนาญคล่องแคล่ว เด็กสาวหัวเราะเสียงใสชอบใจปรบมือไม่ขาด
“นายหญิงเก่งมากเ้าค่ะ” สาวน้อยชื่นชม หลินเฟยหลิงยิ่งได้ใจใหญ่ เตะลูกบอลลอยสูงขึ้น
โป๊ก!
“โอ้ย!”
เสียงนั้นดังแสดงถึงความเจ็บแรงมาก สองสาวสะดุ้งมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สาวใช้ได้ทีรีบวิ่งหนีคนแรก
“เดี๋ยวๆ เธอๆรอฉันด้วย” หลินเฟยหลิงก้าวขาได้ไม่กี่ก้าวก็โดนคว้าหมับเซถลาเกือบล้ม
“เ้าใช่ไหม” เสียงทุ้มใหญ่ที่คุ้นเคยตะคอกนาง
“ทำไมถึงได้แสบอย่างนี้ ข้าจะทำยังไงกับเ้าดี” ให้ตายเถอะ เขาไม่รู้จะสรรหาวิธีไหนมาจัดการกับภรรยาจอมป่วน หวงฟู่เฉินลากนางเข้าจวนกัดฟันแน่นชักเหลืออด
“โอ๊ย! เบาหน่อยลูกพี่ โอ๊ย! เจ็บจ้ะๆ” นางมุ่ยหน้าเดินตุปัดตุเป๋ไปตามแรงลาก เขาเหวี่ยงนางลงบนเตียงชี้หน้าดุดัน
"ข้าสั่งให้เ้าหยุดทำเื่ไร้สาระ กิริยาวาจาห่ามๆนี้ด้วย ไม่อย่างนั้นข้าจะฟาดด้วยแส้ ลงโทษเ้าให้สาสม
“ข้าทำอะไรกัน ข้าก็เป็อย่างนี้ ท่านไม่ชอบแล้วแต่งงานกับข้าทำไม โอเค เื่เมื่อกี้ข้าขอโทษที่ไม่ทันระวัง แต่ถ้าจะให้ข้าเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครขอบอกเลยว่า โนเวย์”
นางลุกขึ้น นั่งกอดอกจ้องตาเขาคืนเช่นกัน แม่ทัพหวงโกรธจัดบีบคางนางแน่น
“อู้ๆอี้ๆ”หลินเฟยหลิงร้องไม่เป็ภาษา หลับตาปี๋เพราะความเจ็บ มือเรียวเล็กทั้งฟาดทั้งหยิกแขนของเขาจนห้อเื เขาบีบแรงจนพอใจแล้วผลักหน้านางล้มหงายหลังอย่างแรง หลินเฟยหลิงหายใจหอบถี่ มือกุมหน้าอกเรียกขวัญ
“พ่อแก้วแม่แก้ว โอ๊ยตายๆๆ” นางพึมพำเสียงสั่น
“ข้าจะไม่อยู่เป็เดือน หวังว่ากลับมาเ้าจะเลิกนิสัยแย่ๆนี้” เขาเสียงเข้มเด็ดขาดรีบผลุนผลันออกไป นางได้แต่แลบลิ้นไล่หลังหมั่นไส้
“ดุเป็หมาเลย สั่งเอาๆ ใช้เป็แต่กำลังไม่มีสมอง ถ้าแต่งงานแล้วมีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ข้าขอโสดแห้งตายดีกว่า ชิ!”
นางบ่นอุบพลางลูบคางปวดตุบๆ
หลินเฟยหลิงถูกสั่งขังไว้ในจวนทั้งวัน นางนั่งนิ่งครุ่นคิดเหงาๆ วันนี้ไม่ยอมกินข้าวเย็น รีบเข้านอนแต่หัววันเพราะไม่อยากรับรู้สิ่งใด ไม่อยากเห็นหน้าหวงฟู่เฉินคนใจร้ายสำหรับนาง เขาเข้ามาในห้องเห็นนางนอนหลับหมดฤทธิ์จึงนั่งลงข้างๆ ถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าการแต่งงานของเขาจะมีปัญหาใหญ่ในภายภาคหน้าหรือไม่ เขารู้สึกสับสนกับนาง ชายหนุ่มเอนกายลงมองภรรยาสาวอย่างเหนื่อยใจ หากเป็เช่นนี้ไปเรื่อยๆชีวิตคู่ของเขากับนางไม่พ้นต้องล่มสลาย จวนแม่ทัพหวงคงต้องอับอายหากมีฮูหยินเยี่ยงนาง หรือว่านางยังเด็กกันแน่ เขาจะส่งเข้าอบรมมารยาทดีไหมนะ
หวงฟู่เฉินออกว่าราชการชายแดนเป็เดือน ทำให้หลินเฟยหลิงมีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้น นางนั่งขัดสมาธิบนเตียง มือเท้าคางด้วยความเซ็ง วันๆไม่รู้จะทำอะไรงานการก็ไม่มี นั่งๆนอนๆเดี๋ยวก็อ้วนตายกันพอดี นางจึงเอ่ยปากชวนสาวใช้ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก แต่สาวใช้ห้ามเอาไว้เพราะท่านแม่ทัพกำชับให้ดูแลดีๆ
“ไปแค่ละแวกนี้เองน่า จะกลัวอะไรกัน” นางยืนกอดอกพูดกับสาวใช้ หลินเฟยหลิงดึงดันออกมาจนได้ นางเดินเตะหินเล่นมาเรื่อยๆ
“ที่จริงเมืองนี้ก็สวยดีแฮะ เสียดายไม่มีกล้องมาเซลฟี่” นางยืนอมยิ้มชมร้านรวงต่างๆ ก่อนออกมาสาวใช้หยิบเงินให้นางไว้ติดตัว หลินเฟยหลิงรู้สึกหิว ท้องร้องจ๊อกๆ นางยืนอยู่ระหว่างร้านขายขนมจีบกับบะหมี่เกี๊ยว กลืนน้ำลายไปหลายเอื้อก
“พี่หลิง ท่านหิวข้าวหรือ?” เสียงที่เพิ่งแตกหนุ่มดังขึ้นข้างๆ นางหันไปมองสงสัยอย่างหนัก
“ใครอีกละเนี่ย”
575
