ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 115 ไว้วางใจโดยไม่รู้ตัว

        นายร้อยผู้รับผิดชอบปิดล้อมพื้นที่นี้หน้าซีดเผือดพวกเขาก้มลงคำนับเพียงชั่วครู่ เหตุใดท่านโหวรองถึงได้พุ่งตัวเข้าไปในเขตกักกันโรคเสียแล้ว!

        เช่นนี้จะทำเช่นไรดี? แต่จะทำเช่นไรได้เล่า?คำสั่งที่พวกเขาได้รับคือวางเพลิงเผาหมู่บ้านหลังพลบค่ำ!แต่บัดนี้ท่านโหวมาแล้ว ใครเล่าจะกล้าลงมือ?

        นายร้อยรีบส่งนายทหารสองนายกลับไปรายงานที่กองทหารรักษาการณ์จางหลิงและคนอื่นๆ ที่รีบรุดมาถึงก็ต้องการเข้าไปเช่นกัน ทว่ากลับถูกฉู่อี้หยุดไว้

        “รอฟังคำสั่งอยู่ด้านนอก!”

        “ขอรับ!”ถึงแม้จางหลิงจะมีคำถามมากมาย ทว่าหน้าที่ของเขาก็คือเชื่อฟังคำสั่งของท่านโหว

        แม้ท่านโหวจะสั่งให้เขาไปตายก็ตามทีแต่ไม่สิ บัดนี้ดูเหมือนท่านโหวจะเป็นฝ่ายเสี่ยงเองเสียมากกว่า! จางหลิงร้อนใจขึ้นมาในทันทีดูเหมือนทุกคราที่เป็นเรื่องของตระกูลอวิ๋น ท่านโหวของพวกเขาจะตื่นตระหนกอยู่เสมอ

        บอกว่าปลอมตัวออกตรวจราชการเหตุใดถึงได้เปิดเผยฐานะโดยไม่ลังเลเช่นนี้เล่า?

        ชาวบ้านที่อยู่ด้านในมิใช่คนโง่เขลาก่อนหน้านี้ที่คิดจะพังด่านกั้นออกมา ก็ถูกสังหารไปหลายคนทำให้พวกเขาสงบลงได้ชั่วคราว

        แต่บัดนี้ท่านโหวมาแล้วพวกเขาย่อมรู้ดีว่าโอกาสมาถึงแล้ว

        ทันใดนั้นทุกคนจึงคุกเข่าลงคำนับฉู่อี้

        “ขอท่านโหวช่วยชีวิตด้วยขอรับ!”

        “ท่านโหว ที่นี่มีโรคระบาดเกิดขึ้นมานานหลายวันแล้วพวกข้าแจ้งทางที่ว่าการอำเภอไปแล้วแต่ก็ไร้วี่แววว่าจะส่งหมอมารักษา วันนี้ถึงกับปิดล้อมหมู่บ้านเช่นนี้”

        “ท่านโหว โปรดเมตตาพวกเขาคิดจะปล่อยให้พวกข้าตายอยู่ในนี้ จากนั้นก็ค่อยเผาพวกเราทิ้งทีเดียว...”

        “ก่อนหน้านี้ในอำเภอเราก็เคยเกิดโรคระบาดเช่นนี้สองครั้งหมู่บ้านทั้งสองแห่งก็ถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลอง”

        แม้แต่มดปลวกยังดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดยิ่งเป็นมนุษย์เล่ายิ่งไม่ต้องพูดถึง ตราบใดที่ยังมีความหวัง พวกเขาย่อมไม่ยอมแพ้

        หากไม่มีฉู่อี้อยู่ที่นี่พวกทหารคงสังหารคนเหล่านี้ที่พูดจาเหลวไหลไปแล้ว ทว่ามีฉู่อี้อยู่ที่นี่นายร้อยย่อมไม่กล้าออกคำสั่งเช่นนั้น โอ้สวรรค์ ช่างน่าปวดหัวนัก!

        “พวกเจ้ายังยืนเฉยทำอันใดรีบกันท่านโหวออกไป!”

        อย่าได้ติดโรคมาเลยพระเจ้าช่วย ทันใดนั้นก็มีทหารหลายนาย ช่วยกันยกท่อนซุงมากั้นฉู่อี้รวมถึงรถม้าของตระกูลอวิ๋นเอาไว้

        พ่อค้าที่ผ่านไปมาต่างมองด้วยแววตาแดงก่ำทว่าเกรงกลัวดาบในมือทหาร จึงไม่มีผู้ใดกล้าเคลื่อนไหว

        “เรื่องนี้ในเมื่อข้าผ่านมาเห็นเข้าย่อมเพิกเฉยไม่ได้ แต่ทุกคนก็ต้องเชื่อฟังคำสั่ง ห้ามทำตัวหุนหันพลันแล่น” ถึงแม้ฉู่อี้จะยังเยาว์วัยทว่าราศีความสูงศักดิ์และอำนาจกลับแผ่ออกมาโดยธรรมชาติ คำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากของเขานั้นหนักแน่นน่าเกรงขาม

        “ขอบพระคุณท่านโหว!”

        “พวกข้าจะเชื่อฟังคำสั่งขอรับ!”

        จากนั้นฉู่อี้จึงหันไปพูดกับจางหลิงว่า“ส่งคนไปซื้อน้ำมาสักสองสามเกวียน พร้อมกับหาหมอและยารักษามาด้วย”

        “ช้าก่อน!”

        ฉู่อี้ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันทุกคนในตระกูลอวิ๋นต่างตะลึงงัน ขณะนั้นอวิ๋นเจียวถูกเสียงของฉู่อี้ปลุกสติรีบลงจากรถม้า ยกชายกระโปรงวิ่งไปหาเขา

        ฉู่อี้ดูเหมือนจะรู้ว่าอวิ๋นเจียวมีเรื่องจะพูดกับเขาจึงก้มลงจนศีรษะอยู่ระดับเดียวกับนาง

        “เป็นอหิวาตกโรคเจ้าค่ะข้ามียารักษาพอดี แต่ต้องการความช่วยเหลือจากท่าน ได้หรือไม่เจ้าคะ?” น้ำเสียงหวานนุ่มลอยเข้ามาในโสตประสาทดุจดอกตูมบนกิ่งก้านในฤดูใบไม้ผลิ ผลิบานทีละชั้นๆ

        เด็กหนุ่มอยู่ในช่วงวัยที่เสียงแตกเขาขยับลำคอเล็กน้อยเปล่งเสียงที่ดังพอได้ยินกันเพียงสองคน “อืม”

        “เช่นนั้นท่านช่วยนำหีบใบหนึ่งมาให้ข้าด้วยแล้วก็ต้องซื้อของอีกหลายอย่าง” ได้รับคำตอบ อวิ๋นเจียวก็วางใจ

        “ตกลง!” ฉู่อี้หันไปมองเห็นว่ารถม้าของตนเองก็อยู่ไม่ไกลแล้ว

        หลังจากตกลงกับฉู่อี้แล้วอวิ๋นเจียวจึงเปล่งเสียงดังขึ้น “โรคระบาดครานี้คืออหิวาตกโรค ขอท่านโหวโปรดเมตตาส่งคนไปซื้อยารักษาอหิวาตกโรคหม้อต้มยาขนาดใหญ่ห้าใบ ผ้าสีเข้มยี่สิบพับ ผ้าห่มร้อยชุด เสื้อผ้าบุรุษและสตรีอย่างละร้อยชุด...ซื้อเสื้อคลุม ผ้าปิดปาก และถุงมือ อ้อ แล้วก็ปูนขาวอีกอย่างด้วยเจ้าค่ะ”

        “จางหลิง”

        “ขอรับ”

        “ได้ยินหรือไม่?”

        “ได้ยินขอรับ”

        “ทำตามที่คุณหนูอวิ๋นกล่าวเถิด!”

        “ขอรับ ท่านโหว”

        อะไรกัน? ท่านโหวเชื่อฟังเด็กสาวตัวเล็กๆเช่นนั้นหรือ?

        “อวิ๋นโส่วจง ฟางซื่อแห่งตระกูลอวิ๋นคารวะท่านโหวขอรับ/เจ้าค่ะ” ขณะนั้นอวิ๋นโส่วจงและอวิ๋นฟางซื่อเดินออกมาคำนับฉู่อี้

        ฉู่อี้รีบพยุงทั้งสองขึ้นไม่ให้พวกเขาก้มลงคำนับ “ท่านลุงอวิ๋น ท่านป้าอวิ๋น ไม่ต้องทำเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะพวกท่านก็คงไม่มีข้าในวันนี้!”

        นายร้อย: ...

        ที่แท้คนผู้นี้เป็นคนรู้จักของท่านโหวรู้เช่นนี้ข้าไม่น่ากักตัวคนเหล่านี้ไว้เลย โอ้สวรรค์... ล่วงเกินท่านโหวเช่นนี้จะทำเช่นไรดี!

        ขณะนั้นรถม้าของฉู่อี้มาถึงเขาจึงสั่งให้คนนำหีบใบหนึ่งมา จากนั้นเขาก็ถือหีบเปล่าเดินตามอวิ๋นเจียวขึ้นรถม้าของตระกูลอวิ๋น

        บนรถม้าไม่มีใครอยู่ฟางซื่อและอวิ๋นโส่วจงลงจากรถม้าเนื่องจากต้องไปคำนับฉู่อี้

        “กินนี่เสียยาป้องกันโรคเจ้าค่ะ” พอขึ้นรถม้าอวิ๋นเจียวก็ยื่นยาเม็ดหนึ่งให้ฉู่อี้

        ฉู่อี้ไม่ลังเลกลืนลงท้องทันทีจากนั้นอวิ๋นเจียวก็นำยาที่ซ่อนอยู่ในรถม้าใส่ลงในหีบของฉู่อี้ทั้งหมด

        “ห่อกระดาษที่มีสัญลักษณ์สีเหลืองนี้สำหรับผู้ป่วยอาการไม่รุนแรง สีดำสำหรับป่วยปานกลาง สีแดงสำหรับอาการรุนแรง กินวันละสามครั้งครั้งละหนึ่งห่อ ท่านให้คนนำไปแจกจ่าย ส่วนนี่ผงฆ่าเชื้อหนึ่งห่อผสมน้ำหนึ่งพันชั่ง เทราดไปทั่วหมู่บ้าน โดยเฉพาะบ้านที่มีผู้ป่วยต้องเทราดวันละสี่ครั้ง...”

        อวิ๋นเจียวอธิบายอย่างละเอียดส่วนฉู่อี้ก็รู้สึกตกใจ เขารู้ดีว่านี่คือความลับของอวิ๋นเจียว ทันใดนั้นมุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เด็กน้อยผู้นี้ปิดบังพ่อแม่ของตน แต่กลับไม่ปิดบังเขา ในใจก็เหมือนมีดอกไม้ผลิบาน งดงามจนเกินพรรณนา

        “เจ้าไม่กลัวข้าเปิดเผยความลับของเจ้าออกไปหรือ?”

        อวิ๋นเจียวชะงักไปครู่หนึ่งนางเงยหน้ามองฉู่อี้อย่างจริงจัง “ท่านจะทำเช่นนั้นหรือเจ้าคะ?”

        ฉู่อี้ส่ายศีรษะอย่างเคร่งขรึม“ไม่หรอก เพียงแต่ต่อจากนี้ไป แม้เบื้องหน้าเจ้าจะมีผู้คนนับพันนับหมื่นกำลังจะตายก็อย่าได้เปิดเผยความลับของเจ้า ความโลภของมนุษย์นั้น น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก”

        “อืม ข้าทราบแล้วท่านรีบออกไปเถิดเจ้าค่ะ” อวิ๋นเจียวไม่ได้คาดคิดว่าฉู่อี้จะพูดเช่นนี้ เขาเหมือนสามารถมองทะลุความคิดในใจนางได้

        แน่นอนว่านางไม่อาจทนเห็นหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านปล่อยให้ชาวบ้านนับร้อยชีวิตต้องตายต่อหน้าต่อตานาง โดยเฉพาะเมื่อนางสามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้

        ฉู่อี้ลงจากรถม้าแล้วเรียกองครักษ์คนหนึ่งเข้ามาสั่งการอย่างละเอียด หลังจากนั้น องครักษ์ผู้นั้นก็กระโดดข้ามรั้วกั้น จากนั้นก็ประกาศด้วยเสียงดัง

        “ชาวบ้านทั้งหลาย ท่านโหวต้องการช่วยชีวิตพวกเจ้าแต่หากอยากมีชีวิตรอด ทุกคนต้องเชื่อฟังท่านโหว!”

        เมื่อได้ยินว่าท่านโหวจะช่วยชีวิตพวกเขาก็ดีใจจนร้องไห้ออกมา และคุกเข่าคำนับขอบคุณทันที

        “เงียบก่อนบัดนี้ทุกคนจงฟังข้าให้ดี! ในหมู่พวกเจ้ามีผู้ใดมีอาการป่วยบ้าง?”

        “ไม่มี!”ผู้ที่มีอาการป่วย หากไม่อาเจียนก็ท้องร่วง จะมีแรงวิ่งออกมาพังด่านกักกันโรคได้เช่นไร

        “เช่นนั้นก็ดี ตอนนี้ทุกคนจงเข้าแถวรายงานจำนวนผู้ป่วย และอาการหนักเบาของคนในครอบครัวของพวกเจ้าทีละคน...”

        “ขอรับ!”

        ฝ่ายชาวบ้านแต่ละคนทยอยรายงานส่วนอีกด้านก็มีคนจดบันทึกข้อมูล ทุกครั้งที่รายงานเสร็จแล้ว จะมีคนนำยาที่บรรจุในซองสำหรับรับประทานสองวันส่งให้พวกเขาพร้อมกับกำชับวิธีกิน