่เย็นก่อนอาหารค่ำเป็่เวลาสอนหนังสือลูกสาวเ้าของฟาร์มธนาพีระดาตื่นเต้นเล็กน้อยกับการสอนเด็กเล็กเพราะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเลย อาศัยแค่ใจรักอย่างเดียวอีกอย่างงานค่อนข้างหายากพอที่นี่รับพี่เลี้ยงเด็กเล็กแถมมีที่พักอาหารฟรีและค่าตอบแทนก็น่าพอใจมีหรือหญิงสาวจะปฏิเสธในเมื่อ้าจะหนีสามีใหม่ของแม่อยู่แล้วพอโอกาสมาถึงก็ต้องรีบคว้าไว้ก่อน
“น้องธัญ พร้อมแล้วนะคะวันนี้เรามาเริ่มเรียนกันวันแรกนะ” พี่เลี้ยงสาวพูดพร้อมกับยิ้มให้สาวน้อยตรงหน้า
“คุณธัญมารอหนูดาแต่ให้ป้าอุ่นอยู่ด้วยค่ะ” หญิงสูงวัยรีบตอบทันที
“เหรอคะป้า สงสัยกลัวพี่ดาแน่เลยไม่กลัวนะคะพี่ดาใจดีมากๆ”
“ใจดีแต่บ้าไม่เอานะครับป้าอุ่นสงสารลูกสาวผมด้วยนะ” เสียงทุ้มค่อนข้างดังมาทางประตูหน้าบ้าน ธนาเดินตรงปรี่มาหาลูกสาวพร้อมกับอ้าแขนรับเด็กน้อยที่กำลังวิ่งมาหาตัวเอง
“คุณพ่อขา” สาวน้อยวิ่งไปหาผู้เป็พ่ออย่างรวดเร็ว
“ครับน้องธัญไปเรียนนะพ่อไปอาบน้ำก่อนเหม็นตัวมาก”
“ค่ะ คุณพ่อขา” พูดจบเด็กน้อยก็หอมแก้มธนาทั้งสองข้างก่อนจะวิ่งไปหาป้าอุ่น
“ฉันสอนเด็ก รู้ค่ะว่าควรสอนอะไรอีกอย่างฉันไม่ได้บ้า!!”พีระดาเชิดหน้าทันทีก่อนธนาจะหัวเราะและเดินขึ้นบันไดไป้าพร้อมด้วยเสียงพูดลอยๆมากระทบอีกหญิงสาวจนได้
“ไม่บ้าครับ แต่บางคนคงจะเบลอหรือเผลอหรือละเมอดีนะ” ชายหนุ่มพูดจบก็ฮัมเพลงเบาๆ อย่างคนอารมณ์ดี
“ป้าอุ่นคะปกติคุณธนาชอบกัด เอ่อ… คือชอบพูดแบบนี้บ่อยเหรอคะ”หญิงสาวหันไปถามหญิงสูงวัยอย่างสงสัย
“ไม่นะคะ แทบไม่พูดอะไรเลยค่ะปกติคุณธนาไม่ค่อยได้อยู่ที่บ้านลอฟท์ั้แ่หย่ากับคุณฟ้าใส นี่เพิ่งมาอยู่ค่ะในรอบสี่ห้าเดือนค่ะ”
“แล้วไปอยู่ไหนคะป้า”
“คุณธนาเดินทางไปมากรุงเทพฯเชียงใหม่ค่ะ” ป้าอุ่นตอบพร้อมกับยิ้ม
“ไม่น่าเชื่อนะคะ คนอะไรเพิ่งเจอกันแท้ๆแต่ปากแบบ เอ่อ …ปากจัดมากนะคะ” หญิงสาวส่ายหน้าทันที
“หนูดาเข้าใจผิดแล้วค่ะคุณธนาทำงานอย่างเดียวจะพูดเล่นแค่กับคุณธัญ และคุณ เอ่อ ฟ้าใสค่ะ”
“เหรอคะป้าอุ่น” คิ้วโก่งงามขมวดเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ…ฟ้าใส…
“คุณฟ้าใส คือภรรยาที่หย่ากันไปค่ะหลังจากนั้นมาคุณธนาก็ไม่ค่อยจะหัวเราะเลย ทำหน้าเคร่งขรึมทั้งวัน” หญิงสูงวัยพูดพร้อมมองเด็กน้อยที่จ้องตัวเองไม่กะพริบตาราวกับเข้าใจสิ่งที่ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน
“คุณแม่” เด็กน้อยเรียกชื่อพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“คุณธัญ เรียกหาบ่อยๆ ตอนหย่าใหม่ๆแต่่นี้นานๆ จะเรียกหา” ป้าอุ่นเอื้อมมือไปกอดเด็กน้อยอย่างรักใคร่
“แล้วเขามาหาน้องธัญไหมคะป้า”
“มาเกือบทุกเดือนค่ะแต่มาไม่นานพอคุณธนากลับคุณฟ้าใสก็จะรีบกลับทันที”
“ทำไมคะ”หญิงสาวถามพร้อมมองหน้าเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู
“ป้าไม่รู้นะคะ ว่าทำไม แต่สองคนนี้พยายามจะหลบหน้ากันและถ้าเจอก็แทบจะไม่ทักทายกันเลยค่ะ”
“ค่ะป้าอุ่น เราเปลี่ยนเื่คุยดีกว่าค่ะ น้องธัญคะเรามาเริ่มเรียนตัวเลขกันนะวันนี้”หญิงสาวรีบเปลี่ยนเื่ทันทีเมื่อเห็นหญิงสูงวัยทำสีหน้าราวกับกังวลใจ
“ดื้อมากตีได้นะครับคุณดาน้องธัญดื้อมาก” เสียงสถาปัตย์ดังมาจากประตูชายหนุ่มเดินมาพร้อมอิงอรก่อนจะเดินจะมาหาน้องสาวตัวเล็กและขยี้ผมเด็กน้อยอย่างเอ็นดู
“ไม่นะไม่ตี”เด็กน้อยรีบบอกพี่เลี้ยงคนใหม่ทันที
“น้องธัญต้องไม่ดื้อนะคะ”อิงอรรีบพูดเสริม
“ค่ะไม่ดื้อค่ะ”เด็กน้อยรีบตอบพร้อมกับนั่งนิ่งจ้องพีระดาจนป้าอุ่นอดขำในความไร้เดียงสาไม่ได้
“งั้นน้องธัญเรียนกับพี่ดาไปก่อนนะครับพี่ปัตย์กับพี่อิงไปอาบน้ำเดี๋ยวมาทานข้าวพร้อมกัน”
มารดาของสถาปัตย์เป็พี่สาวของธนา ตัวเขาเลยมีศักดิ์เป็หลานของธนาและเป็พี่ชายของน้องธัญทั้งที่อายุห่างกันเป็พ่อลูกกันได้เลย เขามาช่วยงานธนาั้แ่เริ่มต้นทำฟาร์มั้แ่ตอนแรกๆและเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นเพราะทั้งคู่ต่างชอบทำงาน ชอบธรรมชาติเหมือนกันพอธนาหย่าเขาก็สนิทกับธนามากกว่าเดิม รวมถึงทุ่มเทกับงานอย่างคนบ้าคลั่งจนแทบไม่มีเวลาส่วนตัวแม้แต่เื่ผู้หญิงชายหนุ่มยังไม่เคยคบใครเลยั้แ่เรียนจบมาทำงานที่นี่เขาเคยมีคนรักสมัยเรียนมหาวิทยาลัยแต่ก็เลิกรากันไป และอยู่เป็โสดยันทุกวันนี้
สถาปัตย์ใช้เวลาหลังจากรับประทานมื้อเย็นเสร็จอธิบายคร่าวๆเื่การพักที่บ้านลอฟท์ให้พีระดาฟัง
“คุณดาครับคือบ้านลอฟท์หลังนี้เป็บ้านพักส่วนตัวของน้าธนา แต่เพราะมีหลายห้องนอนและน้องธัญยังเด็กมากและที่สำคัญก่อนหน้านี้น้าธนาไม่ค่อยได้อยู่บ้านผมเลยเข้ามาอยู่เป็เพื่อนป้าอุ่นกับน้องธัญ”
“ค่ะ”
“และที่เห็นคุณอิงคือเพิ่งมาอยู่นะครับไม่กี่เดือนเอง ผมกับคุณอิงและป้าอุ่นพักด้านล่างแต่บางคืนป้าอุ่นก็นอนกับน้องธัญ้ามีน้าธนา น้องธัญและห้องพักพี่เลี้ยงน้องธัญ ส่วนห้องเล็กอีกห้องเป็ห้องทำงานน้าธนาครับ”
“ค่ะ”พีระดาตอบพร้อมกันชำเลืองมองเ้าของบ้านที่นั่งนิ่งราวกับไม่สนใจฟังในสิ่งที่สถาปัตย์กำลังพูด
“การที่ให้พี่เลี้ยงพัก้าเพราะว่าสะดวกในการดูแลน้องธัญครับ”สถาปัตย์พูดพร้อมกับมองหน้าพี่เลี้ยงสาวคนใหม่น้องสาวตัวเล็ก
“ค่ะ” พีระดาตอบสั้นๆจนอีกคนต้องพูดเหน็บให้
“พี่เลี้ยงคนใหม่ สงสัยเบลอ พูดแค่ค่ะตอนกลางคืนอย่าละเมอนะครับผมกลัว” ธนาพูดจบก็ตักข้าวใส่ปากเคี้ยวหน้าตาเฉย
703
