"ครั้งที่เท่าไหร่เเล้วนะที่เข้ามาในบ้านพี่"
"นี่ครั้งที่2พูดเหมือนเคยเข้ามาหลายครั้ง"
"นึกถึงตอนปีนกำเเพงบ้านพี่เนอะ"
"เออ ถามหน่อยเหอะตอนนั้นที่ปืนกำเเพงบ้านกูมึงคิดอะไรอยู่"
"ตอนนั้นเหรอเเค่คิดว่าอยากรู้จักเพื่อนบ้านอะไรประมาณนั้น เเต่ตอนนั้นผิดคาดเจอรุ่นพี่ปากมอมซะก่อน"
"ด่ากูปากหมาเลยก็ได้"
"เเต่ก็เเปลกนะจากเกลียดๆไม่ชอบขี้หน้าเวลาพี่ดึงหน้าตึง อยู่ๆมาเปลี่ยนเป็รักได้งัยก็ไม่รู้"ปุณณ์เอ่ยยิ้มๆเล็กๆเเต่คนฟังถึงกับสะท้านในใจ
"ขอบคุณนะครับ"
"หะ มึงขอบคุณกูเื่อะไร"ทินเอ่ยสีหน้าเขาดูออ่นลงมาก
"ขอบคุณที่มีพี่ในชีวิตผม"
"อย่ามาทำซึ้ง"ทินเอ่ยก่อนจะเดินมากอดปุณณ์ไว้ยิ่งปุณณ์ดีมากเท่าไหร่เขายิ่งรู้สึกเเย่มากเท่านั้น
"ถ้าเกิดวันนึงกูทำเื่ที่ไม่ดีกับมึงมึงจะเกลียดกูมั้ย"
"คงไม่มีวันนั้นหรอกครับ ถ้าเราจับมือกันไว้เเน่นพอ"
"เเต่มึงบอกกูว่ามึงไม่ชอบคนโกหกเเล้วถ้าเกิดกูโกหกมึงหละ"
"ก็พูดความจริงสิครับสัญญาได้เลยเื่เเบบนี้จะไม่เกิด"ปุณณ์เอ่ยออกมาทินกอดคนตัวเล็กไว้เเน่น...ทำไมใจกูมันไม่กล้าพอทำไมกูถึงพูดออกมาไม่ได้สักที กูกลัวอะไรอยู่กันเเน่หรือกูก็เป็ได้เเค่ไอ้คนเห็นเเก่ตัว...เขาคิดกอดคนตัวเล็กเเน่นขึ้นไปอีก
"พี่ทินผมหายใจไม่ออกเเล้ว"ปุณณ์เอ่ยก่อนจะผละออกจากเขา
"โทษที"
"ยิ้มให้ผมดูหน่อยได้มั้ยครับเเบบเนี่ย"ปุณณ์เอ่ยเเล้วฉีกยิ้มเพราะเห็นทินหน้าเครียดๆ
"อืมพอมั้ย"เขายิ้มที่มุมปากนิดเดียว
"อีก ไม่เอาเอาเเบบเห็นฟัน นะ"
"โอเคครั้งนี้ครั้งเดียวนะมึง"เขาเอ่ยยิ้มออกมาปุณณ์ยิ้มตอบทินมองรอยยิ้มละมุนตรงหน้า
"นั่นหละที่ผม้า พี่หายปวดหัวเเล้วใช่มะ"
"อืม"
"งั้นผมกลับบ้านนะฝันดีครับ"ปุณณ์ส่งยิ้มให้หันหลังจะเดินไป
....หมับ....เขาจับเเขนคนตัวเล็กไว้
"ครับพี่ทิน"
"กู...."จังหวะนั้นเขาดึงคนตัวเล็กเข้าหาตัวมือหนาอีกข้างรั้งคอคนตัวเล็กก้มลงจูบปุณณ์ตาโตหน้าร้อนไปหมดริมฝีปากทั้งคู่ปะทะกันความนุ่มละมุนทำให้ทินกดริมฝีปากเเน่นลงไปอีกปุณณ์ดันคนตัวสูงออกเล็กน้อย เเต่สุดท้ายก็พ่ายรสจูบสุดร้อนของทินถึงกับหลับตาเอามือกดบ่าเขาไว้รสจูบเเผ่วลงทินค่อยๆละริมฝีปากจากปาดนุ่มของปุณณ์
"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกูอยากให้มึงรู้ไว้ว่าที่กูจูบมึงมันคือเื่จริงกูจูบเพราะกูอยากจูบ"สายตาของทินตอนนี้ออ่นโยนมากจนคนตัวเล็กเขินไปหมดเเต่ก็ยิ้มรับเอาจมูกตัวเองชนจมูกทินหลับตาไว้
"ครับผมรู้ ผมรักพี่ทิน"ทินนิ่งไปหลับตาเเน่นจับ2เเก้มปุณณ์ไว้หลับตาลงเเนบจมูกกันไว้ััความรู้สึกของวันนี้ให้ไเมากที่สุด
"ว่าทินผมกลับก่อนนะครับ"
"หนี กลัวกูทำอะไรเหรอ"
"เเล้วคิดไรอยู่หละ ไปเเล้วเจอกันตอนเช้านะครับ"
"6โมงใช่มั้ย"
"ครับ"
"6โมงเย็นเหรอ"
"6โมงเช้า ไปเเล้วครับฝันดี"คนตัวเล็กเอ่ยหอมเเก้มทินเเล้วเดินออกไปเขาเดินตามออกไปส่งพอปุณณ์กลับไปเเล้วทินก็กลับมานั่งคิดหนักกับตัวเองที่บ้านอีกครั้ง...ตอนนี้กูไม่ได้สับสนอะไรเเล้วความรู้สึกกูมันเริ่มชัดเจนเเล้วเเต่มันไม่เเฟร์กับมึงเลยปุณณ์ กูรู้สึกผิดกับมึงจริงๆกูไม่มีหน้าจะรักมึงด้วยซ้ำ....ทินถอนหายใจทิ้งตัวลงบนโซฟาเอาเเขนก่ายหน้าผาก
ที่บ้านปุณณ์
คนตัวเล็กเดินขึ้นมาที่ห้องนอนพอเปิดประตูเข้ามาก็เจอเเม่ปุณณ์นั่งอยู่บนเตียง
"เเม่ยังไม่นอนเหรอครับ"ปุณณ์น่าเจื่องๆ
"ยังลูก"เเม่ปุณณ์เอ่ยวางสีหน้านิ่งๆจนคนเป็ลูกนึกกลัว
"เเม่เป็อะไรหรือเปล่าครับ"
"ตรงๆเลยนะปุณณ์ ตาทินกับเราอย่างงัยกันเน่"
"หะ..เเม่หมายความว่าอะไรเหรอครับ"
"ลูกกับ ทินมีความรู้สึกที่พิเศษให้กันใช่มั้ย"
"คือ...เเม่ครับ...คือผม"ปุณณ์ใหน้าถอดสีไม่กล้าเเม้สบตาคนเป็เเม่
"ปุณณ์ เื่เเบบนี้เเม่ไม่บังคับปุณณ์หรอกนะเพราะอย่างงัยปุณณ์ก็เป็ลูกเเม่เเต่ความรักเเบบนี้เราต้องเผื่อใจไว้ด้วยลูกไม่ใช่ว่าตาทินไม่ดีเเต่มันขึ้นอยู่กับอนาคตข้างหน้าด้วยว่าพ่อฝ่ายของทินเค้าจะโอเคเเค่ไหนไม่ว่าจะอย่างงัยปุณณ์ต้องยอมรับให้ได้นะลูก"
"เเม่ไม่โกรธปุณณ์เหรอครับ"
"โกรธ เเม่จะโกรธลูกทำไม อย่างงัยปุณณ์ก็ลูกเเม่อีกอย่างเเม่ก็ชอบทินนะดูสายตาเวลาเค้ามองลูกมันสื่ออะไรได้มากมายเลยส่วนปุณณ์เเม่ก็ดูสายตาเราออกนะว่าสื่ออะไรรู้สึกอะไรกับตาทินมากเเค่ไหน"
"เเม่รู้เหรอครับ"
"รู้สิเเม่ผม2สีเเล้วนะปุณณ์จะรักจะชอบใครเเม่ไฟเขียว เเต่เเม่ขออย่างเดียวตั้งใจเรียนเพื่อเเม่ได้มั้ย"
"ครับผมจะตั้งใจเเม่จะไม่ผิดหวังกับลูกอย่างผม"
"มากอดสิลูก"ปุณณ์ยิ้มออกมาโผเข้ากอดเเม่อยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมาด้วยความตื้นตันในใจ
"ผมรักเเม่นะครับ"
"เเม่ก็รักลูกนะเรามีกันอยู่2คนเเม่รักปุณณ์มากที่สุด
"ครับ"
"ปุณณ์เเล้วใครเป็เมะ ใครเป็เคะหละลูก"เเม่ปุณณ์เอ่ยถามเเบบขำๆหยอกลูกชาย
"เเม่ครับพูดไรครับเนี่ย"
"โอเคเเม่เเค่หยอกเล่นเฮยๆไปนอนเเล้วนะ"
"ครับฝันดีนะครับเเม่"
"ฝันดีลูก""ผู้เป็เเม่เอ่ยเเล้วเดินออกไปปุณณ์ยิ้มหน้าบานดูโล่งอกไปหมดโชคดีที่เเม่เขาหัวสมัยใหม่ตามทันยุคเเถมไฟเขียวให้อีกด้วยคนตัวเล็กนอนยิ้มกลิ้งไปมาบนเตียงยกมือถือขึ้นโทรหาคีย์
บนท้องถนน
"รถติดชิบหาย"คีย์หัวร้อนอยู่บนรถตอนนี้เขายังไปไม่ถึงไหนเลย
....ปรี๊นๆๆ....เสียงใครบางคนบีบเเตรพร้อมเคาะกระจกรถคีย์หน้าหงิกเหลียวมองพร้อมลดกระจก
"อะไรวะเนี่ยเคาะทำไมไฟเเดงอยู่เห็นมะจะเเซงก็เเซงไปดิ"คนค่มบิ๊กไบค์เปิดหน้าหมวกกันน๊อคเต็มใบ
"หัวร้อนเหรอมึง"
"พี่ธาร"
"เออกูจำรถมึงได้เป็งัยมึงรถติดใช่มะ"
"อืมเนี่ยไม่ขยับเลย"
"สมัยนี้เขาใช้รถเล็กกันเว้ยไปเเระบาย"ธารเอ่ยเยาะเย้ยเเล้วลัดเลาะไป
"เชี้ยไอ้พี่ธารกวนตีนชิบหาย
คนตัวเล็กหัวเสียพอมือถือดังเขาก็กดรับ
"ว่า"
"เป็ไรเสียงเหมือนกำลังหัวร้อนอยู่เลย"
"ใช่ยังไม่ถึงไหนเลยเนี่ยรถโคตรติดเมื่อกี้เจอไอ้พี่ธารอีกเเมร่งโคตรกวนตีน"
"ใจเย็นเดี๋ยวเเกนะบอกให้"
"เเล้วเเกโทรมามีไรปุณณ์"
"เเม่รู้เื่ฉันกับพี่ทินเเล้วหนะ"
"เหี้ย เเล้วเเม่ว่างัยวะโกรธหรือเปล่า"เสียงคีย์จริงจังสุดๆ
"โกรธเนี่ย ตอนนี้ฉันเดินเตร่อยู่บนสะพานลอยเนี่ย"ปุณณ์ได้ยินน้ำเสียงห่วงๆเลยนึกเเกล้งคีย์
"งั้นอยู่เเถวไหนเดี๋ยววนรถไปรับ"คีย์เอ่ยเสียงดูห่วงจริงๆ
"เราล้อเล่นไม่ต้องมา"
"ไอ้เหี้ยปุณณ์ ฉันเกือบกลับรถเเล้วนะเว้ยเล่นเหี้ยอะไรวะคนเป็ห่วง"
"ขอโทษขอบคุณที่เเกห่วงฉันนะ"
"เเล้วตอนนี้ถามจริงเเม่เเกว่างัย"
"เเม่ไฟเขียว"
"หะ...จริงอะ โห อิจฯมากเลย"
"รีบหาเเฟนให้ได้ดิ"
"เสียใจยังไม่เจอคนที่ใช่เว้ย ปุณณ์เเค่นี้ก่อนนะไฟเขียวเเล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"
"อืม"
"เห้ยเดี๋ยวให้ไปรับมั้ยพรุ่งนี้"
"ไม่ต้องหรอก"
"เออลืมไป พรุ่งนี้นั่งรถเเฟนไปโอเคเเค่นี้หละ"
"อืม ขับรถดีๆนะ"
"เออ โอเค"คีย์เอ่ยพร้อมกับวางสายยิ้มสบายใจที่มุมปากความหัวร้อนหายไปเหลือเพียงรอยยิ้มยินดีไปกับเพื่อนรัก
2K
