ตอนที่2 : เฟยหยาง
เวลค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก เพราะรู้สึกหนักอึ้งและเจ็บไปทั้งร่างกาย เขารู้สึกคอแห้งผากเพราะเมื่อคืนะโใช้เสียงไปเยอะ
"อือออ..อือ" เวลร้องครางออกมาด้วยความเ็ปเมื่อจะพยุงตัวขึ้น เพราะรู้สึกแสบและปวด่ล่างไปหมด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วยิ่งรู้สึกโกรธ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองโดนใครข่มขืน เพราะโดนปิดตาไว้ตลอด และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้ที่มันบอกว่าเขาไปทำเหี้ยกับใครมันหมายความว่าไง เพราะเขาไม่เคยทิ้งใครเลยจริงๆ นอกจากจะโดนทิ้ง
เวลมองสำรวจร่างกายตัวเองก็พบว่าตัวเองใส่เสื้อผ้าแล้ว เขาค่อยๆขยับตัวเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำอย่างยากลำบาก เพราะตอนนี้่ล่างของเขามันปวดจนแทบขยับไม่ได้ เขากระดกน้ำดื่มอย่างหิวกระหาย คอที่แห้งผากจึงรู้สึกดีขึ้น
เวลรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีแรงทำอะไรทั้งนั้น เลยล้มตัวลงและหลับไปอีกรอบเพราะความเพลีย ร่างคนโดนกระทำบอบซ้ำไปทั้งตัว ร่างบางตัวร้อนรุ่มๆเหมือนจะเป็ไข้ แต่เ้าตัวก็ยังไม่รู้สึกตัวเพราะเพลียเกินกว่าจะรับรู้อะไรแล้วในตอนนี้
"ทำไมยังไม่ตื่นวะ!" มาเฟียหนุ่มสบถออกด้วยความสงสัย เพราะตอนนี้มันเย็นมากแล้ว เวลควรตื่นได้แล้ว แต่เ้าตัวก็ยังไม่ตื่น เขาเดินเข้ามาดูใกล้ๆก่อนจะใช้มือเขย่าแขนคนหลับให้ตื่น
"เซี้ย! ไม่สบายเหรอวะ" เขาสบถออกมาอีกครั้ง เพราะทันทีที่มือแกร่งัักับตัวคนหลับ เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าอีกคนป่วย เพราะตอนนี้อุณหภูมิร่างกายของเวลมันสูงมาก สูงจนผิดปกติแล้ว
"ฮัลโหลไอ้หมอ มาดูคนให้กูหน่อยดิ เออๆไม่ต้องถามเยอะ รีบมา" เฟยหยางรีบโทรหาเพื่อนสนิทของเขาที่เป็หมอให้มาดูคนป่วยทันที ไม่ใช่ว่าเขาสงสารหรือเห็นใจอีกคนนะ แต่เขาคิดว่าเวลยังไม่สมควรตายตอนนี้แค่นั้นเอง
"อย่าพึ่งรีบตายล่ะ เพราะมึงยังต้องโดนกูเอาคืนอีกเยอะ ไอ้เวล!" เขาบอกคนหลับอย่างเ็า มุมปากยกยิ้มขึ้น สายตาคมแสดงถึงความโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด
"ทำไมมึงต้องทำเขาขนาดนี้วะ" ผู้เป็หมอถามเพื่อนตัวเองอย่างสงสัย เพราะทันทีที่เขาตรวจดูร่างกายของคนป่วย มันบ่งบอกได้อย่างทันทีว่าอีกคนโดนอะไรมา เพราะรอยจ้ำแดงมากมายบนตัวได้แสดงชัดเจนแล้ว เขาแทบไม่จำเป็ต้องตรวจดูอย่างอื่นเลยด้วยซ้ำ
"กูให้มึงมาตรวจ ไม่ได้ให้มาถามกู!" มาเฟียหนุ่มบอกเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์
"ไอ้หยาง มึงไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลนะ เพราะฉะนั้นกูขอเหตุผลหน่อยว่าเพราะอะไรเขาถึงต้องโดนแบบนี้" เพื่อนหมอถามมาเฟียหนุ่มอย่างใจเย็น เพราะเขารู้ว่าเพื่อนตัวเองเป็คนยังไง ไม่มีทางที่อีกคนจะทำร้ายใครโดยที่ไม่มีเหตุผลเด็ดขาด
"ไว้กูจะบอกมึงนะ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้" มาเฟียหนุ่มพูดตัดบททันที เพราะเขาอยากให้เวลยอมรับความผิดของที่ตัวเองทำไว้ก่อน
"โอเค กูฉีดยาแก้ปวด ยาแก้อักเสบแล้วก็ยาลดไข้ให้ละนะ แล้วมึงก็อย่าเพิ่งทำอะไรรุนแรงแบบนี้กับเขาอีกล่ะ มีอะไรก็คุยกันดีๆ ไม่ใช่ใช้แต่อารมณ์แบบนี้" หมอหนุ่มบอกเพื่อนตัวเองอย่างใจเย็น
"เออๆ กูยังไม่ทำอะไรมันตอนนี้หรอก แต่ถ้ามันหายป่วยก็ไม่แน่" มาเฟียหนุ่มบอกเพื่อนเสียงเหี้ยม หมอไป๋ส่ายหน้าให้กับนิสัยเพื่อนตัวเอง เขาพอจะเดาได้แล้วล่ะว่าคนบนเตียงคงไปทำอะไรไม่ดีกับเพื่อนเขาแน่ๆ ถึงโดนขนาดนี้ แต่ก็นั่นแหละมาเฟียหนุ่มยังไม่ยอมบอกเขาว่าเพราะอะไร เพราะฉะนั้นเขาก็คงทำได้แค่รอให้เพื่อนบอกแค่นั้น
"งั้นกูกลับละ เดี๋ยวอีกสักพักไข้เขาก็คงลด" หมอหนุ่มบอกเพื่อนพร้อมเก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์ใส่กระเป๋า
"อืม...คืนนี้ไปดื่มกันสักหน่อยมั้ย ไม่ได้ดื่มด้วยกันนานละ" มาเฟียหนุ่มถามเพื่อนอย่าอารมณ์ดี ซึ่งมันต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ
"อืมไปดิ ไหนๆพรุ่งนี้ก็วันหยุดกูละ ไปผ่อนคลายหน่อยก็ดี" หมอหนุ่มตอบ ก่อนทั้งคู่จะเดินออกไปจากห้องพร้อมกัน
เขาสองคนเป็เพื่อนกันมาั้แ่เด็ก จึงรู้นิสัยของกันและกันเป็อย่างดี หมอไป๋ หรือชื่อจริงๆคือ ไป๋เซียน เขาเป็ลูกกำพร้าที่พ่อของหยางรับมาเลี้ยงเป็ลูกบุญธรรมั้แ่เด็ก แต่ท่านก็รักและเอ็นดูเขาไม่แพ้หยางกับเหมยที่เป็ลูกแท้ๆ ทำให้เขารักและเคารพพ่อของหยางมาก และเขากับหยางก็สนิทกันมาั้แ่ตอนนั้น
ไป๋ฝันอยากเป็หมอ เพราะจะได้มีวิชาความรู้ไปช่วยรักษาชีวิตคนอื่น ตอนที่พ่อแม่เขาป่วย เขาไม่มีเงินพาพวกท่านไปหาหมอ เพราะที่บ้านยากจนมากเลยทำให้พ่อแม่ไป๋ป่วยจนเสียชีวิต ไม่มีเงินแม้กระทั่งทำศพพ่อแม่ และตัวเองก็กลายเป็เด็กเร่ร่อน ชีวิตไป๋รันทดมาก แต่ในความโชคร้ายนั้นยังมีความโชคดีเสมอ เพราะวันนั้นวันที่ไป๋ฟุบหน้าร้องไห้อยู่หน้าเมรุเผาศพพ่อ ได้มีผู้ชายชุดดำคนหนึ่งมาปลอบเขา และถามเขาว่าอยากไปอยู่ด้วยกันมั้ย ไป๋ตอบตกลงแบบไม่ลังเลเลยว่าไป เพราะเขาไม่มีที่ไปที่มันดีกว่านี้แล้ว และผู้ชายที่รับเลี้ยงเขาเป็ลูกบุญธรรมในวันนั้นก็คือพ่อของหยางนั่นเอง
ั้แ่ตอนนั้นชีวิตเด็กกำพร้าอย่างเขาก็เปลี่ยนไปโดยปริยาย เขามีคนคอยดูแลและมีคนใช้คอยรับใช้ ได้มีกินมีใช้อย่างสุขสบาย ไม่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดเหมือนที่ผ่านมา ั้แ่นั้นเขาก็สัญญากับตัวเองเสมอมา ว่าเขาจะซื่อสัตย์และคอยรับใช้พ่อของหยางตลอดไป เพราะท่านไม่เพียงดูแลเขาเหมือนลูกเท่านั้น แต่ยังส่งเสียให้เขาได้เรียนหนังสือเหมือนคนอื่นๆอีกด้วย ทำให้เขามีเพื่อนมีครอบครัวที่ดีเหมือนคนอื่น ถึงแม้จะไม่ใช่สายเืเดียวกัน แต่ทุกคนก็รักและให้เกียรติเขาเหมือนเขาเป็คนหนึ่งในครอบครัวเสมอ
ไป๋อายุเยอะกว่าหยางสองปี เขาจึงค่อยปกป้องและดูแลหยางอย่างดี และไม่ปล่อยให้ใครมารังแกหยางได้ แต่ด้วยความที่สนิทกันมากไปเลยทำให้พวกเขาเหมือนเป็เพื่อนกันมากกว่าพี่น้อง และตอนนี้เฟยหยางได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ใช่เฟยหยางคนเดิมที่ต้องมีคนคอยปกป้อง เขาโตเป็ผู้ใหญ่แล้ว เฟยหยางในตอนนี้เหมือนพ่อของเขามาก ทั้งความเด็ดเดี่ยว ความฉลาดและความเด็ดขาด ทำให้เฟยหยางกลายเป็มาเฟียที่น่าเกรงขามที่สุดในตอนนี้ เพราะั้แ่พ่อแม่เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เฟยหยางก็ได้รับตำแหน่งเป็หัวหน้าแก๊งคนใหม่ทันที ทั้งๆที่ตอนนั้นเขาอายุเพียงสิบเก้าปีเท่านั้น แต่เขาไม่เชื่อว่ารถของพ่อแม่เขาจะประสบอุบัติเหตุ เพราะมาเฟียใหญ่อย่างพ่อของเขามีศัตรูเยอะแยะ ต้องมีใครสักคนอยู่เื้ัเื่นี้แน่ๆ แต่เขายังไม่มีหลักฐาน และคดีก็ผ่านมาหลายปีแล้วด้วย เขาเลยพยายามหาเบาะแสและหลักฐานเพิ่มเติมเงียบๆ และต้องระวังตัวให้มากที่สุด เพราะเขามีศัตรูอยู่รอบด้าน ไม่รู้จะโดนลอบฆ่าเมื่อไหร่
นับั้แ่นั้นมาหยางก็กลายเป็คนละคนกับตอนเด็ก ผู้ชายที่ร่าเริงสดใสคนเก่าได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว เหลือแต่หยางคนนี้ คนที่แสนเ็า เข้มแข็งและเด็ดขาด เพราะตอนนี้เขาไม่ใช่นายน้อยแห่งแก๊งัดำอีกแล้ว แต่เขาได้กลายเป็นายใหญ่ของทุกคนไปแล้ว
ตอนแรกคนส่วนหนึ่งในแก๊งคัดค้านที่จะให้เขาได้รับตำแหน่งนี้ แต่ท่านเซียวหยางพ่อของหยางได้ทำพินัยกรรมเอาไว้ ว่าถ้าตัวเองเป็อะไรไป ขอให้อำนาจและทรัพย์สินทั้งหมดตกเป็เฟยหยางทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น และให้เฟยหยางมีสิทธิ์ขาดในทุกๆเื่ ส่วนโรงพยาบาลในเครือก็ให้ไป๋เป็คนดูแล และเมื่อไป๋อายุครบ 28ปี โรงพยาบาลในเครือทุกแห่งของแก๊งัดำจะตกเป็ของไป๋ทันทีเช่นกัน
ส่วนร้านจิวเวอรี่ทั้งหมดจะตกเป็ของเหมยหยง น้องสาวคนเดียวของหยางทันทีเหมือนกัน เมื่อเหมยหยงอายุครบ 25 ปี
ตอนนี้ทุกคนในแก๊งต่างให้ความเคารพและยอมรับในตัวของเฟยหยางแล้ว เพราะด้วยความฉลาดรอบด้านและมีไหวพริบของเขา ทำให้เขาสามารถเรียนรู้ธุรกิจของครอบครัวและทำให้ผู้คนยอมรับเขาได้อย่างรวดเร็ว จึงไม่มีข้อครหาใดที่คนในแก๊งจะไม่ยอมรับในตัวเขาอีก แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะเห็นด้วย เพราะมีคนกลุ่มหนึ่งที่เป็หน่อนบ่อนไส้มาั้แ่พ่อของเขาเป็นายใหญ่ เขาจึงต้องสืบหาตัวการอย่างเงียบๆ เพื่อให้มันตายใจและเผยท่าแท้ออกมาด้วยตัวเอง แต่ตัวการใหญ่ก็ฉลาดไม่ใช่น้อย เพราะทุกครั้งที่เขาจับลูกน้องของมันได้ ไอ้ตัวการมันก็จะฆ่าปิดปากทันที ทำให้เขายิ่งสงสัยว่าต้องเป็คนใกล้ตัวแน่ๆ แต่ก็ยังไม่สามารถบอกได้ว่าเป็ใคร ทุกวันนี้เขาเลยต้องระวังตัวให้มากๆ ดีที่เขาได้ฝึกฝนการใช้อาวุธและเรียนการต่อสู้มาั้แ่เด็ก เพราะพ่อเซียวหยางบอกเสมอว่า เป็มาเฟียมีศัตรูรอบด้าน ต้องมีวิชาความรู้เพื่อเอาตัวรอดจากพวกมันให้ได้
Viston Pub
"มา! ชนแก้วหน่อย ่นี้เป็ไงบ้าง ไม่ค่อยกลับบ้านเลย" เฟยหยางถามขึ้น
"ก็เรื่อยๆนะ แต่กูเลิกงานดึกทุกวัน เลยี้เีขับรถกลับไกลอ่ะ กลับไปนอนคอนโดง่ายกว่า" หมอไป๋ตอบเพื่อนตอบความจริง
"ใช่เหรอ? กูคิดว่าติดสาวจนไม่ยอมกลับบ้านซะอีก ฮาๆๆ" เฟยหยางเอ่ยแซวเพื่อนยิ้มๆ ก่อนจะกระดกเหล้าทีเดียวหมดแก้ว
"สาวเสอที่ไหนล่ะ กูไม่ได้เสน่ห์แรงเหมือนมึงนะครับ ท่านหยาง!" หมอไป๋แซวเพื่อนกลับ มันคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเฟยหยางเป็ผู้ชายที่หล่อและมีเสน่ห์มาก แต่ละวันมีคนเข้าหาไม่ซ้ำหน้า แต่เขาก็ไม่ได้สนใจใครเลยสักคน นอกจากระบายความใคร่บนเตียงเท่านั้น และมันก็จบแค่ตรงนั้น ไม่มีการสานสัมพันธ์ใดๆทั้งสิ้น แต่ทุกคนที่เข้าหาเขาก็ยอม เพราะการได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนอย่างเฟยหยาง ถือเป็อะไรที่สุดยอดมาก เพราะเขาเป็มาเฟียหนุ่มที่หล่อที่สุดและรวยที่สุดในตอนนี้เลยก็ว่าได้ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่สาวๆต่างอยากถวายตัวให้เขา
"หึ มึงก็อายุ27 แล้วนะ ไม่เด็กแล้ว คิดจะมีเมียเมื่อไหร่วะ" เฟยหยางแสยะยิ้มให้กับคำพูดของอีกคน ก่อนจะถามเปลี่ยนเื่
"ยังไม่รู้ว่ะ กูยังไม่ได้คิดเื่นั้นเลย แต่คงแต่งหลังมึงมั้ง ฮาๆๆ" หมอไป๋คิดตามที่อีกคนพูด แล้วตอบตามความคิดของตัวเอง จริงอยู่ที่เขาอายุเยอะแล้ว แต่เื่แบบนี้มันไม่เคยอยู่ในหัวเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะทุกวันนี้แค่เขาดูแลโรงพยาบาลก็เหนื่อยจะแย่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนล่ะ จริงมั้ย
"งั้นชาตินี้มึงคงไม่มีเมียอ่ะ เพราะกูยังไม่รู้เลยว่าชาตินี้จะหาแม่ของลูกกูเจอมั้ย ฮาๆๆ" เฟยหยางบอกพร้อมตบไหล่เพื่อนเบาๆ สำหรับเขาการหาใครสักคนมาเป็แฟนมันไม่ใช่เื่ยาก แค่กระดิ๊กนิ้วก็มีสาวมาให้เลือกเต็มแล้ว แต่การหาใครสักคนที่เขารักและรักเขาจริงมันไม่ใช่เื่ง่ายเลย เพราะทุกคนที่เข้ามาก็หวังทรัพย์สินเงินทองหรือแค่รูปลักษณ์ภายนอกของเขาเท่านั้น ยังไม่เคยมีใครที่เข้ามาเพราะรักในตัวเขาจริงๆเลยสักคน
หมอไป๋พยักหน้ารับรู้ เพราะเขาเองก็รู้เื่ทุกอย่างของเฟยหยางอยู่แล้ว ไม่แปลกที่อีกคนจะพูดแบบนี้ เพราะมาเฟียใหญ่อย่างเฟยหยางนั้น จะรักใครมันไม่ใช่เื่ง่ายเลยจริงๆ
ทั้งสองดื่มไปคุยไป ไม่รู้ว่าเหล้าหมดไปเท่าไหร่ แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่เมา มันเป็ปกติที่เขาสองคนจะมาดื่มกันแบบนี้ เพราะเวลาเจอเื่เครียดๆมาเยอะก็ต้องหาเวลาผ่อนคลายบ้าง และที่นี่ก็เป็ผับของเขาเอง เลยไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาทำร้าย เพราะพนักงานทุกคนได้รับการฝึกมาอย่างดี ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับนายใหญ่จริงๆ ทุกคนก็พร้อมปกป้องนายใหญ่เสมอ
Tru....Tru...Tru...
"ฮัลโหล ว่าไง" เฟยหยางกดรับก่อนจะพูดสาย
"นายครับ ไอ้เวลมันหนีไปแล้วครับ!!"
............
To be continued.....
542
![ภควานบันดาลรัก [ มี E-Book จัดโปร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1672664915_88999289.webp)
