แม่มดน้อยเสพย์ิญญา
ตอน รูดเด็กช่างกล
ณ.ดาราจักรอันไกลโพ้นมีดาวดวงนึงสีฟ้าเรืองรองเฉกเช่นโลก
ทว่าที่นี่คืออีกโลกนึง
เช่นกัน ที่นี่มีชีวิต น้ำ และอาหาร
ผู้คนโดยมากใช้พลังจิตและเวทย์มนตร์ในการดำรงค์ชีวิตแทนการใช้ไฟฟ้าและเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์
ทว่ากิเลสบวกกับพลังที่แก่กล้าทำให้บางคนเกิดการแก่งแย่งชิงดีและเข่นฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
เหล่าทวยเทพจึงลงจากฟ้ามาเพื่อเข่นฆ่ามนุษย์และยึดดาวคืนจากเหล่าพระาาเดินดิน
ทว่าเหล่าสิ่งมีชีวิตที่ดีงามกลับโดนลูกหลงไปด้วยเช่นอาณาจักรโนโมเลียแห่งนี้
เทพผู้เหาะเหินทั้งชายหญิงกำลังบินอยู่บนอากาศและเสกคาถาเผาบ้านเผาเมืองจนลุกเป็ไฟ
ผู้คนกรีดร้องและวิ่งหนีตายอย่างทุรนทุราย ร่างเด็กชายหญิงและชราถูกเผาเป็ไฟนอนดิ้นตายอย่างเอน็จอนาถ
เทพองค์นึงที่หวังจะยึดโลกบินมายังปราสาทสีขาวที่สูงเสียดฟ้า เขาลงมายืนหน้าบัลลังค์และโบกมือไปมา
โครม! ๆ ๆ ร่างผู้คนและทหารกระเด็นปลิวชนผนังด้วยพลังจิตอันแก่กล้า
พระาานั่งตัวสั่นอยู่หลังบัลลังค์หลบสายตาทวยเทพที่ตามล่า
"อามารีย์ยาส ไปอารักขากษัตริย์เดี๋ยวนี้" ท่านอาจารย์ผู้เฒ่าะโก้อง ตัวท่านนั้นกำลังสร้างม่านพลังกั้นรอบเมืองเอาไว้ไม่ให้เทพองค์อื่นเหาะเข้ามา
"หิ! ๆ ๆ ส่งหัวเ้ามาให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตประชากร" เทพเดินเข้ามายืนหน้าบัลลังค์และะโก้อง ราวกับมีตาวิเศษที่เห็นพระาาหลบอยู่ข้างหลัง
ตุ๊บ! ๆ ๆ สาวน้อยวัย20ปีเศษๆวิ่งมายืนจังก้าท้าทายทำนาจเทพแห่งสรวง์
รูปกายของเธอกลับดูเยาว์วัยเหมือนดังเด็กสาวมัธยมต้นในโลกมนุษย์
"หยุด ๆเดี๋ยวนี้" อามารีย์ยาสทำตาขวาง เธอเงยหน้าขึ้นมองเทพตัวสูงในเครื่องทรงสีทองอร่าม
สองแขนเล็กๆกางกั้นร่างสูงท่วมหัวเอาไว้ดวงตาสีเขียวกลมแป๋วจ้องเขม็งใส่ทวยเทพอย่างท้าตาย
"หลบไปยัยตัวเล็ก" เทพโบกมือจนลมพัดร่างน้อยๆกระเด็นลอยไปชนผนัง
โครมม! สาวน้อยลุกขึ้นมาในสภาพชุดคลุมดำเปื้อน สภาพยับเยินดูไม่จืด
"จงกลายเป็หมา" เด็กสาวลุกขึ้นยกไม้คฑาน้อยเสกใส่ทวยเทพ
"อ้าว ทำไมไม่ได้ผลล่ะ" เธอยืนตาแป๋วมองร่างใหญ่ๆที่กำลังจะเดินไปหักคอพระาา
"เร็วเข้าอามารีย์ พาพระาาหนีไป" เสียงท่านผู้เฒ่าดังกึกก้องอยู่ในหัวด้วยพลังโทรจิต
"งั้นท่านจงกลายเป็หมา" อามารีย์ยาสเสกาากลายเป็หมาป่าตัวจิ๋วขนสีเทา
เอ๋ง! ๆ ๆ ๆ ขณะที่กำลังจะถูกเทพมหาโหดบีบคอลูกหมาวิ่งหนีเข้าซอกรูกำแพงได้หวุดหวิด
"แก ยัยตัวจิ๋ว แกตายยย" เทพบ้าอำนาจหันมามองถลึงตาใส่สาวน้อย ดวงตาเขาลุกเป็ไฟมีแสงแผดเผาพวยพุ่งออกมา
อร๊ายยย! อามารีย์ยาสกรีดร้อง ร่างน้อยๆกำลังจะแหลกสลายกลายเป็จุลด้วยเพลิงพิโรธ
"จงกลับไป ไปยังโลกแล้วสร้างจอมอสูรร้ายกลับมา" ผู้เฒ่าบอกแล้วะเิพลังที่สั่งสมนับร้อยปีออกมาจนตัวเองก็แตกสลาย
ตูมมมม! เมืองทั้งเมืองะเิกระจุย ผู้คนลอยกระเด็นออกมานอนสลบอยู่บนทุ่งหญ้า ร่างของเทพสลายตายไปในบัดดล
ทว่าเทพอีกนับร้อยพันก็กำลังบินวนเหนือโลกและเข่นฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ต่อไป
แว๊บบบ!
อามารีย์ยาสโดนกลุ่มแสงสีขาวห่อหุ่มร่างกายเอาไว้
"ฮือ ๆ ท่านอาจารย์ท่านตายแล้วเหรอ" สาวน้อยร้องไห้น้ำตาแตกขณะที่ร่างกายถูกพลังงานยกลอยขึ้น
บ๊อก ๆ ๆ บรู๋ววววว! หมาน้อยวิ่งเข้ามาในกลุ่มแสงสีขาวด้วย
แว่บบบบ! สาวน้อยกับาาที่ถูกเสกเป็ลูกหมาพุ่งผ่านหมู่ดาวมาโผล่ข้างๆกองขยะบนโลกมนุษย์
"ที่นี่หรือคือโลกที่อาจารย์บอก" อามารีย์ยืนหมุนๆรอบตัว เธอสามารถพูดภาษามนุษย์ได้เพราะอาจารย์สอนสั่ง
"โห่ ทำไมโลกนี้ช่างสกปรก มีสายๆอะไรเต็มเสาไปหมดนะ" เธอเดินออกมาจากตรอกซอยโดยมีหมาน้อยวิ่งตามติดๆ
ผู้คนต่างหันมามองอามารีย์ยาสเป็ตาเดียวเมื่อเธอใส่ชุดคลุมเหมือนหนูน้อยหมวกแดง ร่างเล็กๆของเธอดูเหมือนเด็กสาวอายุ14ไม่มีผิดทั้งๆที่อายุจริงๆก็ปาเข้าไปตั้ง20กว่าปี
สาวน้อยมองผู้คนด้วยสายตาเลิ่กลั่ก เธอวิ่งหนีกลับเข้ามาในซอยด้วยอาการตื่นกลัว
"เดี๋ยวๆ เปลี่ยนชุดก่อน ท่านอย่ามองนะ" อามารีย์ยาสยืนหลบข้างๆถังขยะ เธอเสกคฑายกขึ้นเหนือหัวหมุนๆ ปากบ่นท่องขมุบขมิบ
ปิ๊ง! ผ้าคลุมกลับกลายมาเป็กระโปรงจีบสีขาวและเสื้อลายสก็อตสีแดงขาว ผมสีขาวของเธอกลายเป็สีดำ และั์ตาสีเขียวสุกสว่างกลับกลายเป็สีดำขลับในบัดดล
"ไปกันพระาา" อามารีย์ยาสเดินนำออกมาหน้าปากซอย
โฮ่ง! ๆ ๆ หมาน้อยตัวกลมดิ๊กวิ่งตามมาติดๆ
"หา อะไรนะ" สาวน้อยถามลูกหมาขนฟูตัวอัวนๆ
"บ็อก ๆ ๆ " หมาเห่าตอบ
"ไม่ได้หรอก ถัาเสกท่านกลับร่างเดิมจะโดนเทพตามมาฆ่า รอข้าสร้างจอมอสูรร้ายได้ก่อนเถิด" อามารีย์ยาสตอบ
หงิง! หมาน้อยครางส่ายหน้า
"ก็ได้ ๆ งั้นท่านจงกลายเป็หมาป่าตัวบึ๊กเบิ้ม" แม่มดน้อยยกคฑาหมุนๆแล้วเสก
ปุ้งงงง! ควันสีขาวลอยฟุ้งรอบๆตัวหมาน้อย มันกลับกลายเป็หมาไซบีเรียนขนฟูสีเทาตัวใหญ่สูงเท่าอกเเม่มดในทันที
โฮ่ง! ๆ ๆ ฮี๊! มหาใหญ่เห่าร้องดีใจ มันะโหมุนวนรอบๆตัวแม่มดน้อย
"ว่าแต่เราจะหาน้ำเชื้อดีๆได้ที่ไหนกันหนา" อามารีย์ยาสเดินไปบ่นไป
เธอเดินผ่านมาถึงหน้าโรงเรียนอาชีวะที่มีหนุ่มๆยืนรอขึ้นรถกลับบ้านแล้วกวาดสายตามองหนุ่มวัยฉกรรจ์ทั้งหลาย
"ไอ้หมอนั่นท่าจะใช้ได้ ท่านหมาว่ายังไง" อามารีย์ยาสชี้ไปที่หนุ่มหล่อตัวสูงเฟึ้ยว เธอหันกลับมาถามหมาไซบีเรียนขนเทา
ฮรี่ ๆ ๆ ๆ เธอหัวเราะขณะย่างสามขุมมือกอดอกเดินเข้าหาหนุ่มๆ
"พวกเ้าพอจะมีน้ำเชื้อให้ข้าบ้างไหม" เธอแบมือขอยังกับขอเงิน
"น้องนี่พูดแปลกๆว่า คำพูดคำจาดูแปลกๆ" หนุ่มคนนึงเอ่ยกับเพื่อน
"เฮ้ยน้องบ้าปล่าว ใครมาขอน้ำกันแบบนี้" หนุุ่มอีกคนะโด่า
หนุ่มคนเป้าหมายถอยหลังไปยืนพิงกำแพงทำหน้างง
"เด็กบ้าที่ไหนเนี่ย สวยก็สวย ระวังโดนจับไปข่มขืนนะน้อง" หนุ่มอีกคนเดินมาจับแก้มอามารีย์ยาส
โฮ่ง! ๆ ๆ หมาขนฟูตัวั์เห่าสามทีแล้วะโงับตูดหนุ่มคนนั้นทันที
เหว๋อออ! หนี หนีเร็วพวกกก! หนุ่มคนนั้นร้องจ๊ากขณะที่ดิ้นจนกางเกงขาดตูดผ้าฉีกติดปากหมาใหญ่
ตุ๊บ! ๆ ๆ ๆ หนุ่มอาชีวะสายห้าววิ่งหนีชนิดที่ฝุ่นตลบกลบทางไปหมด
"รอด้วย รอกรูด้วย" หนุ่มคนเป้าหมายตัวสูงๆวิ่งตามเพื่อนช้าสุด
แว๊บบบบ! แม่มดน้อยหายตัวมาสลักหน้าจนเขาใช็อค
โครมมม! ร่างสูงยาวหน้าหล่อๆฟาดลงไปหงายตึงบนพื้นในซอยเปลี่ยว
"ฮรี่ ๆ แค่นี้ง่ายๆ เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว" สาวน้อยลากหนุ่มหน้าคมหล่อผิวสีแทนเข้ามานั่งพิงถังขยะ
แคว่ก! ๆ ๆ เธอจับเขากางขารูดซิบแล้วดึงล้วงแท่งเอ็นยวบๆออกมากำด้วยมือน้อยๆที่เล็กขาว
หนุบหนับ! ๆ แท่งนุ่มนิ่มค่อยๆพองล้นมือของเธอขึ้นมาตั้งตระหง่านหัวบานๆชี้ขึ้นฟ้า
"โหวโหยววว! มันใหญ่ไม่ใช่เช่นๆ" แม่มดน้อยก้มหน้ามองหัวบานๆลำโตๆที่แข็งจนล้นมือ มันสั่นหงึกๆเต้นตุบๆอยู่ในอุ้งมือน้อยๆทำให้เธอใจสั่นไปด้วย
"โอ๊ยน้อง น้องอย่าทำพี่เลย นี่หมาน้องเหรอ" หนุ่มอาชีวะได้สติ เขาพยายามเปลี่ยนเื่เพื่อเอาตัวรอดขณะที่แม่มดน้อยนั่งยองๆบีบกระจู๋ของเขา
"อยู่เฉยๆน่ะ แป๊บๆก็เสร็จ นี่หมาข้าเลี้ยงมาเองตัวใหญ่บิ๊กเบิ้ม ฮรี่ ๆ ๆ " อามารีย์ยาสก้มคุยกับลำเอ็นดำๆที่โดนเธอบีบจนช้ำแดง
สวบ! ๆ ๆ มือน้อยๆกำรูดกระชากแท่งแข็งๆจนหนุ่มกลัดมันตัวโก่ง
"โอ๊ยน้อง ซี๊ดโอ๊ยยย!" หนุ่มอาชีวะนั่งพิงถังขยะตัวสั่นพั่บ ๆ เหงื่อของเขาแตกพลั่กเลอะเสื้อเต็มผ้า
สวบ! ๆ ๆ กร่อด! ๆ ๆ แม่มดน้อยกัดฟันกร่อดๆขณะที่เอาสองมือบีบรูดแท่งเอ็นด้วยความหมั่นเขี้ยว เธอนั่งยองๆแบะขาอ้าจนหนุ่มคนนั้นมองเห็นกางเกงในสีแดงภายใต้กระโปรงสีขาว
สวบ! ๆ ๆ มือเล็กๆกำลำเอ็นสีดำคล้ำชักรูด แท่งแข็งๆสั่นโยกหงึกๆ ปลายลำหัวบานๆพองออกจนหัวแดงช้ำน่ากลัว
"ของผู้ชายมันเป็ยังงี้เอง ร้อนจัง" อามารีย์ยาสพึมพำ เธอกระชากมือรูดเค้นแท่งยาวๆ
โอ๊ย! ๆ ๆ ปรี๊ดดด! หนุ่มหล่อร้องเสียงหลง เขาตัวกระตุกเกร็งก่อนจะพ่นน้ำสีขาวข้นพุ่งใส่อกเสื้อของแม่มดน้อย
ปรี๊ดดด! อ้ายยย! อามารีย์ยาสใล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่ง
เธอล้วงขวดแก้วเล็กๆออกมาแล้วเอานิ้วปาดน้ำคาวสีขาวขุ่นเหนียวๆที่อกเสื้อใส่ลงไปในขวด
"น้องชักของพี่ทำไมเนี่ย" หนุ่มอาชีวะลุกยืนจับแท่งยาวๆยัดเข้าไปในกางเกงตัวเอง
"เ้าหมดประโยชน์แล้ว กลับบ้านได้" แม่มดน้อยกลับหันหลังให้ เธอยกขวดที่บรรจุน้ำขาวๆส่องเทียบกับก้อนเมฆบนฟ้า และยิ้มแฉ่งที่มุมปากแววตาเต็มไปด้วยความหวัง
"คะ แน่นี้เหรอ ไม่ทำอย่างอื่นต่อเหรอ" หนุ่มอาชีวะเอามือจับบ่าเด็กสาวหวังจะทำมิดีมิร้าย
"แฮร่" อามารีย์ยาสหันกลับมา เธอเสกหน้าตัวเองเป็หน้ายายแก่เหี่ยวย่น
"จ๊ากกกก! ผี ผีหลอกกก" หนุ่มหล่อร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือดเขาวิ่งหนีสุดชีวิต
"ช่วยด้วย ผมโดนผีหลอก เอ้ยโดนผีข่มขืนนน ฮือ! ๆ ๆ ช่วยด้วย ช่วยกรูด้วยเถิด" หนุ่มคนนั้นวิ่งไปด้วยร้องไห้ไปด้วย
ช่างน่าสงสารเสียเหลือเกิน
3K
