ไลลาหิ้วกระเป๋าสองใบเดินตามหลังคนเถื่อนเข้ามาหยุดกลางโถงห้องรับแขกทีแรกมองจากภายนอกผ่านความมืดซึ่งมีเพียงแสงไฟสีเหลืองสลัวไม่กี่ดวงก็เห็นรางๆว่าตัวบ้านแม้หลังใหญ่แต่ค่อนข้างเก่า เป็ครึ่งปูนครึ่งไม้ ทว่าใครจะไปคิดว่าพอเข้ามาข้างในมันดูเก่ากว่าแถมยังมีของวางระเกะระกะรกหูรกตาไปหมด
หล่อนวางกระเป๋าลงเดินไปสำรวจยังบาร์เหล้ารุ่นโบราณเป็ไม้แท้เคลือบแล็กเกอร์ทว่ามันไม่เงาอย่างที่ควรเป็ ปลายนิ้วลองปาดผิวไม้สิ่งที่ติดมาคือฝุ่นจับนิ้วดำปี๋ จนหล่อนต้องหันไปหาเขาด้วยหน้าเหวอ
“นี่คุณไม่เคยถูบ้านถูช่องเลยเหรอคะ”
“ผมจะเอาเวลาที่ไหน”
“มันดำปี๋เลยนะคุณ สกปรกมาก”
“มันงานผู้หญิง ผมไม่ถนัด”
“แล้วคุณเป็ถึงเ้าของไร่ไม่มีคนรับใช้หรือแม่บ้านสักคนรึไงคะ”
“มี แต่ต่อไปหน้าที่พวกนี้ผมยกให้คุณทำ”
หล่อนเผลอตัวแว้ดใส่ “ฉันมาเป็เมียคุณนะไม่ใช่คนรับใช้”
เขาจึงก้าวยาวๆด้วยท่าทางห่ามดิบมารั้งตัวหล่อนเข้าไปสวมกอดโดยไม่ทันตั้งตัวพอดิ้นรนขัดขืนก็ทำได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขน
“พูดเองนะว่ามาทำหน้าที่เมีย”
“ปล่อยสิคุณอย่ามารุ่มร่ามแถวนี้”
เขาหมายจะโน้มใบหน้ามาหอมแก้มแต่หล่อนก็เบี่ยงหลบ ใจเต้นตึกตักไม่เป็จังหวะก็หล่อนไม่ชอบให้ผู้ชายคนไหนมาถึงเนื้อถึงตัว ขนาดดนุจะกอดหรือจูบหล่อนแต่ละครั้งหล่อนยังไว้ทีประจำ จนดนุบอกว่าหล่อนชอบเล่นตัวแต่นี่คนเถื่อนกำลังคุกคามกดปลายจมูกลงบนข้างแก้มแน่นและหนักทำให้หล่อนต้องหลับตาปี๋
“แหม่ จะหอมแก้มเมียทั้งที ลีลาจริงนะคุณ”
หล่อนจึงลืมตาขึ้น แล้วโวยวาย
“ฉันไม่ชิน”
“เดี๋ยวก็ชินน่า จะเป็ผัวเมียกันแค่หอมนี่มันเด็กๆ”
ทว่าหล่อนยังไม่พร้อมพอแขนข้างหนึ่งหลุดจากอ้อมกอดได้ ก็ยันฝ่ามือไปที่ริมฝีปากของเขา มองดูคนเครารกก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาชะมัดยาด
“คุณให้เวลาฉันหน่อยสิคะ”
“เสียเวลาทำไม จะวันนี้พรุ่งนี้คุณก็ต้องเป็เมียผมอยู่ดี”
“คุณนี่มันลามก”
“ถ้าโอเคแล้ว งั้นไปเอากัน”
หล่อนจึงขืนตัวสุดแรง“คนผีบ้า พูดจาสิ้นคิด”
เขาหัวเราะทั้งที่สายตามองมาอย่างเ้าเล่ห์
“เอากัน ผิดตรงไหน”
“มันไม่สุภาพ หยาบคาย ป่าเถื่อน”
คนเถื่อนจึงปรับน้ำเสียงให้ทุ้มนุ่ม
“ครับคุณเมีย งั้นเราไปกินตับกัน”
“โอ๊ยย!!”
หล่อนเหลือทนกับมารยาคนเถื่อนเขานี่มันหน้าตาย หน้าด้าน หน้าทนสุดฤทธิ์ จึงร้องเสียงหลงออกไปเป็จังหวะที่เด็กชายตัวน้อยเดินลงบันไดจากชั้นบนมาเกาะราวบันไดโผล่มาขัดจังหวะพอดี
“พ่อภูค้าบ พาคายมา”
เขาจึงหันไปตอบลูกชาย“เมียพ่อครับ”
เด็กชายเอียงคอมองทั้งที่ยังงัวเงีย
“เมียพ่อก็แม่ใหม่ของเมฆใช่ไหมค้าบ”
เขาหัวเราะลั่นยอมปล่อยหล่อนออกจากอ้อมแขนเข้าไปอุ้มลูกชายมาใกล้ๆ
“สวัสดีว่าที่คุณแม่สิลูก”
เด็กชายยกมือป้อมๆไหว้หล่อนช่างน่าเอ็นดู
“คุณแม่ชื่ออะไรค้าบ”
หล่อนตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียวหันไปมองชายหนุ่มตาเขียว “ฉันชื่อไลลาจ้ะ”
“งั้นเมฆเรียกแม่ลานะค้าบ”
หล่อนเบ้ปากที่เขาหัวเราะแต่เขาไม่หยุดล้อ “ไปครับแม่ลา ไปนอนต่ออีกหน่อยดีกว่า”
หล่อนฉวยโอกาสเอื้อมมือไปรับเด็กชายตัวน้อยมาอุ้ม
“ไปครับน้องเมฆ เดี๋ยวฉันจะพาไปนอน” แล้วหล่อนก็หันไปบอกเขาเป็การหาทางหนีทีไล่“คืนนี้ฉันจะนอนกับลูกชายคุณนะ”
เขาไม่ตอบ แต่กลับยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตายิ่งกว่าหมาป่าจอมเ้าเล่ห์
////////////////////////////////////////จบบทที่ 3
14K
