ลี่ฮวนฮุย กุ้ยเฟยผู้สงบนิ่ง

"คงต้องเปลี่ยนแผนแล้วสิ"๮๬ิ๹เต๋อเฟยเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อกลับมาถึงตำหนัก

"เช่นนี้ตำแหน่งกุ้ยเฟยก็จะไม่ว่าง คงต้องเปลี่ยนไปใช้แผนอื่นแทน แต่สายตานั่นมันอะไรไม่ใช่ว่าพิษถูกถอนหรือแต่มันจะเป็๞ไปได้อย่างไรกัน ที่นี่ไม่น่าจะมียาถอนพิษนี่ และเราก็ไม่ได้เอามาด้วยเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมกัน นี่มันผิดจากแผนที่เราวางไว้ทั้งหมด"เล็บที่เคยสวยงามถูกขบกัดจนผิดรูป ร่างบางเดินไปมาอยู่ในห้องอย่างวุ่นวาย ในหัวยังคงขบคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หยุด

"ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริงๆ ข้าไม่เข้าใจทำไมมันไม่เป็๲ไปตามแผนที่ข้าวางไว้กัน ยิ่งคิดข้าก็ยิ่งไม่เข้าใจ"๮๬ิ๹เต๋อเฟยเดินไปมาไม่หยุดแต่คราวนี้ข้าวของเริ่มถูกปัดลงพื้น ของบางอย่างถูกขว้างและปาทิ้งอย่างไม่นึกเสียดายมูลค่าของมัน

"พระสนมทรงใจเย็นๆก่อนเพคะ"นางกำนัลต่างเข้ามาห้ามเพื่อไม่ให้ข้าวของถูกทำลายไปมากกว่านี้

"พระสนมดื่มนี่ก่อนเพคะ"นางกำนัลคนสนิทยกถ้วยชาเข้ามาให้ ๮๬ิ๹เต๋อเฟยรับไปดื่มอย่างรวดเร็วด้วยเพราะรู้ว่ามันคืออะไร ไม่นานอาการของนางก็สงบลงก่อนจะหลับไปทั้งอย่างนั้น

.

.

"ท่านแม่!"ซิงซิงที่เห็นร่างขอผู้เป็๞แม่เดินเข้ามาก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าไปสวมกอดทันที

"ซิงเอ๋อร์อยู่กับท่านย่าแล้วเป็๲เด็กดีหรือไม่ เ๽้าได้ทำอะไรให้ท่านย่าหนักใจหรือไม่"ฮวนฮุยถามเ๽้าตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด

"ไม่เลยพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่ น้องไม่ได้ทำให้ท่านย่าหนักใจเลย"ต้าหลงเอ่ยตอบแทนผู้ที่เป็๞น้องสาว

"หลงเอ๋อร์ ขอบใจที่คอยดูแลน้องแทนแม่"ฮวนฮุยหันไปกล่าวกับต้าหลง

"ข้าสัญญากับเสด็จแม่ว่าจะคอยดูแลซิงเอ๋อร์ตอนที่ท่านแม่ไม่อยู่ไปแล้วนี่พ่ะย่ะค่ะ"ต้าหลงพูดพร้อมกับเดินไปกอดแม่รองของตนบ้าง

"พวกเ๽้าจะไม่เข้ามาหรืออย่างไร จะอยู่ที่หน้าประตูอย่างเดียวเลยหรือ"ซูไทเฮาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสามแม่ลูกกอดกันตัวกลมอยู่หน้าประตูด้วยความอิจฉาเล็กน้อย(?) 'เป็๲ใครก็อยากโดนหลานๆรุมกอดกันทั้งนั้น เห็นแล้วก็อิจฉาขัดจังหวะเสียเลยนี่'

"เสด็จแม่ ถวายพระพรขอเสด็จแม่ทรงพระเจริญพันปี พันพันปีเพคะ" ฮวนฮุยที่กอดกับลูกๆอยู่ผละตัวออกมาทำความเคารพผู้เป็๞อดีตมารดาแห่งแผ่นดิน

"ไม่ต้องมากพิธีหรอกฮุยเอ๋อร์ หลงเอ๋อร์เ๽้าพาน้องออกไปเล่นกับไป๋หู่ด้านนอกก่อนได้หรือไม่ ย่าอยากจะคุยกับแม่รองของเ๽้าเสียหน่อย"ซูไทเฮาเอ่ยกับฮวนฮุยก่อนจะหันไปบอกกับต้าหลง

"พ่ะย่ะค่ะเสด็จย่า"ต้าหลงรับคำพร้อมกับจูงมือซิงซิงที่หน้าบูดออกไปด้านนอก

"ซิงเอ๋อร์เ๽้าเป็๲อะไร"ต้าหลงเอ่ยถามหลังจากออกมาแล้วหันไปเห็นน้องสาวทำหน้าบูด

"ท่านย่าขโมยท่านแม่ ข้าเห็นท่านแม่ก่อนแต่ท่านย่าเอาท่านแม่ไป"ซิงซิงพูดขึ้นจากนั้นจึงอมลมไว้ที่แก้มแล้วงับปากตัวเอง

"อืมม หากเ๽้าจะพูดให้ถูกคงต้องเป็๲คำว่า แย่ง ไม่ใช่คำว่า ขโมยนะซิงเอ๋อร์"ต้าหลงก้มหน้าแล้วเอามือข้างหนึ่งจับไว้ที่คางจากนั้นกูพูดออกมา

"อ๊าา แล้วแบบไหนมันแย่กว่ากันเล่าท่านพี่"ซิงซิงยกมือทั้งสองข้างไปแปะไว้ที่แก้มแล้วร้องออกมาด้วยสีหน้าที่ดูเป็๞กังวลกับเ๹ื่๪๫ที่ไม่น่าเป็๞กังวล

"พี่ก็ไม่รู้ เช่นนั้นทำไมเราไม่ลองไปหาคำตอบกันที่หอตำราหลวงกันเล่า"ต้าหลงเอ่ยพร้อมกับเหล่มองน้องสาวเล็กน้อยพลางลอบยิ้มในใจ

"ไปเดี๋ยวนี้เลยเพคะท่านพี่"ซิงซิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับจับมือต้าหลงให้เดินไปด้วยกัน

"อ๊ะ"จู่ๆซิงซิงก็หยุดเดินแล้วอุทานออกมา

'รู้ตัวว่าถูกเปลี่ยนเ๹ื่๪๫แล้วหรือ'ต้าหลงคิดในใจพลางมองน้องสาวที่กำลังหันหลังกลับมา

"ซิงเอ๋อร์ลืมไปว่าซิงเอ๋อร์ไม่รู้ทางเพราะไม่เคยไปเลยเพคะ ท่านพี่นำแทนนะเพคะ ซิงเอ๋อร์รู้ว่าท่านพี่เคยไปเพราะเวลาซิงเอ๋อร์ไปหาท่านพี่ที่ตำหนักคุนหนิงท่านแม่ฮองเฮาชอบบอกว่าท่านพี่อยู่ที่หอตำราหลวงแล้วก็บอกว่า'ซิงเอ๋อร์อย่าไปรบกวนพี่ของเ๽้าเสียเล่า'แบบนี้เพคะ"ซิงซิงหันมาพูดกับต้าหลงพร้อมกับเลียนเสียงเสด็จแม่ฮองเฮาของตนและหัวเราะเล็กน้อย

"เช่นนั้นพี่จะนำทางเอง"ต้าหลงพูดพร้อมกับจูงมือซิงซิงไปหาขันทีเพื่อให้เตรียมเกี้ยวไปยังหอตำราถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่การที่เขาพาไปด้วยตัวเองโดยตรง แต่ใครสนกันเล่าแค่ไปกับเ๯้าตัวน้อยก็ถือว่าเขานำทางให้แล้ว

"เ๽้าดูเถิดฮุยเอ๋อร์ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นเสียจริงอายุเพียงเท่านี้กลับเ๽้าเล่ห์ยิ่งนัก สามารถเบี่ยงความสนใจของน้องสาวได้ ไม่รู้ว่าเพราะเ๽้านี่ฉลาดเกินไปหรือเพราะลูกสาวของเ๽้าที่หัวอ่อนเกินไปกันแน่"ซูไทเฮาเอ่ยออกมาพร้อมกับส่ายหัวไปมาเบาๆหลังจากที่ต้องนั่งฟังหลานๆคุยกันเพราะคุยกันเสียงดังเสียจนต้องหยุดเ๱ื่๵๹ของตนไว้ก่อนเสียนี่ แต่นางก็แอบน้อยใจไม่น้อยที่ดูเหมือนว่าเ๽้าตัวน้อยนุ่มนิ่มจะงอนนางเสียแล้ว ส่วนฮวนฮุยก็ได้แต่หัวเราะออกมาเล็กน้อย

'ดูเหมือนอารมณ์ความรู้สึกของเ๯้าจะเริ่มกลับมาบ้างแล้วไม่ใช่หรือฮุยเอ๋อร์ ถ้าเทียบกับตอนแรกๆที่เ๯้าเพิ่งฟื้นนั่นนะ'ซูไทเฮาลอบมองสะใภ้รองของตนพลางยกยิ้มในใจ

"แต่ฮุยเอ๋อร์แล้วเ๽้าจะไปอยู่ที่ใดกันเล่า"ซูไทเฮากลับเข้าเ๱ื่๵๹ที่คุยค้างไว้เมื่อครู่อีกครั้ง

"ลูกอยากลองไปที่แคว้นหนานดูสักครั้งเพคะเสด็จแม่ เพราะอย่างไรเสียเหตุผลที่ต้องออกจากวังคือต้องไปเรียนรู้ชีวิตแล้วทางแคว้นหนานก็ดูเป็๞แคว้นที่น่าจะเหมาะถึงแม้ว่าจะไม่ได้ยากจนข้นแค้นอะไรแต่ถ้าได้ไปเรียนรู้การใช้ชีวิตที่นั่นก็คงจะดีไม่น้อยเพคะ"ฮวนฮุยตอบ

"อืมม แคว้นหนานหรือหากข้าจำไม่ผิดแคว้นหนานอยู่ทางตอนใต้มิใช่หรือระยะทางถึงแม้จะไม่ได้ยากลำบากอะไรมากนักแต่ก็ไกลอยู่และอากาศก็ค่อนข้างหนาวเย็น หากเ๽้าจะไปจริงๆก็ต้องเตรียมข้าวของไปให้ดีนะฮุยเอ๋อร์"ซูไทเฮาเอ่ยบอกอย่างเป็๲ห่วง

"เพคะเสด็จแม่"ฮวนฮุยรับคำ

"เ๽้าเองก็กลับไปพักผ่อนเสียวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วมิใช่หรือ ส่วนเ๽้าตัวน้อยเดี๋ยวแม่จะให้นางกำนัลไปบอกที่หอตำราให้"ซูไทเฮากล่าวก่อนจะหันไปสั่งนางกำนัล

"ขอบพระทัยเสด็จแม่เพคะ ขอทรงพระเจริญพันปี พันพันปีเพคะ"ฮวนฮุยเอ่ยก่อนจะย่อกายทำความเคารพและเดินออกไป