บทที่ 14 มัน... ปรากฏตัวอีกครั้ง
ภายในห้องเก็บของซูม่านถูกมัดติดกับเก้าอี้แ่า ลูกชายของลุงฝู ใบหน้าเต็มไปด้วยมัดเนื้อดูดุดันราวกับสัตว์ร้าย ดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้างของเขากำลังจ้องเขม็งมาที่ซูม่านอย่างไม่วางตา ข้าง ๆ กันนั้น ลุงฝูยืนถือมีดพร้าเล่มโต สายตาก็จ้องมองมาที่เธอเช่นกัน
สีหน้าของซูม่านในตอนนี้ดูย่ำแย่ถึงขีดสุด เธอพยายามดิ้นรน ขยับร่างกายไปมาเพื่อหวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการ แต่ทั้งหมดมันก็เปล่าประโยชน์
ซูม่านเริ่มเอ่ยปาก น้ำเสียงของเธอสั่นเครือและเต็มไปด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “ลุงฝู... ฉันขอร้องละ ปล่อยฉันไปเถอะนะ!"
ต่อหน้าความตาย ไม่มีใครหรอกที่ไม่กลัว
เมื่อได้ยินคำนี้ ลุงฝูถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เื่ที่เราคุยกันเมื่อกี้ หนูคงได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?"
หัวของซูม่านเหมือนจะะเิออกมา ความหมายของประโยคนั้นมันชัดเจนจนไม่ต้องแปล
เมื่อเห็นซูม่านเงียบไป ลุงฝูก็พูดต่อ “ลูกชายฉัน ถึงมันจะระยำแค่ไหน แต่มันก็เป็ลูกชายคนเดียวของฉัน ฉันเป็พ่อ... จะยอมเห็นมันติดคุกติดตารางไม่ได้หรอก”
ซูม่านส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ไม่นะ ๆ ๆ ลุงฝู ฉันจะไม่บอกใครทั้งนั้น! เชื่อฉันนะ! ฉันจะไม่พุดอะไรเลยสักคำ!"
ลุงฝูถอนหายใจอีกครั้ง “แม่หนูเอ๋ย... ฉันใช้ชีวิตมาจนปูนนี้ ผ่านมาหมดทุกอย่างแล้ว และสิ่งที่ฉันเชื่อที่สุดก็คือ มีแค่คนตายเท่านั้นแหละที่จะไม่ยอมเปิดปากพูด"
ลูกชายลุงฝูสบถด่าออกมา “ไอ้แก่นี่! มัวแต่พล่ามอยู่ได้ รีบ ๆ ลงมือซะ ฆ่า ๆ ไปให้จบเื่!"
"หุบปาก!!"
ลุงฝูจ้องหน้าลูกชายตาเขม็ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ถ้าแกไม่ชอบทำตัวเป็คนรวยแต่เปลือก เื่มันจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ไหม!"
ลูกชายลุงฝูแค่นหัวเราะ “อย่ามาโทษกันหน่อยเลยตาแก่ พูดตรง ๆ ก็เพราะแกมันไร้น้ำยาเองนั่นแหละ! ถ้าแกเก่งจริงแกคงซื้อบ้านในเมืองให้ฉันไปนานแล้ว ฉันต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้เหรอ? ทีนี้พอเื่เกิดจะมาโยนขี้ให้ฉันฝ่ายเดียวเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ!"
คำพูดนั้นทำให้ลุงฝูถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก
เขาค่อย ๆ หันหน้ากลับมา มองไปที่ซูม่านจากดวงตาที่ขุ่นมัวคู่นั้น ซูม่านเห็นเพียงสายตาที่เ็าและไร้หัวใจราวกับสัตว์ป่า!!
ซูม่านกรีดร้อง “อย่าฆ่าฉันเลย! ลุงฝู ฉันสาบาน ฉันจะไม่พูดอะไรจริง ๆ ฉันรับประกันได้เลย!!"
ลุงฝูถอนหายใจช้า ๆ ยกมีดในมือขึ้น แล้วก้าวเท้าเดินตรงมาทางซูม่าน
ความกลัวถาโถมเข้าใส่ใจของซูม่าน เธอส่ายหน้าอย่างเสียสติ สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางรอดเพียงเสี้ยวเดียวที่อาจจะเหลืออยู่
ทันใดนั้น เธอก็นึกอะไรบางอย่างออก แล้วะโสุดเสียง “ลุงฝู! วิลล่าหลังนี้มันมีของไม่ดี!! ต่อให้ลุงได้มันไป มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก!! จริง ๆ นะ บ้านหลังนี้มันสกปรก... มันมีผี!! มีผีอยู่ในนี้!!!"
และดูเหมือนคำพูดนี้จะได้ผล เมื่อลุงฝูได้ยิน ร่างกายของเขาก็ชะงักกึกไปทันที
เขาจ้องซูม่านเขม็ง น้ำเสียงแหบพร่า “หนูรู้อะไรมา?"
ซูม่านรีบเล่าเื่ตุ๊กตาตัวนั้นออกมาทันทีและปิดท้ายด้วยเสียงสั่นเครือ “บ้านหลังนี้มันไม่สะอาด ตุ๊กตาตัวนั้นมันน่ากลัวมาก... มันน่ากลัวจริง ๆ นะ!"
หลังจากฟังจบ สีหน้าของลุงฝูก็ย่ำแย่ถึงขีดสุดจนดูเขียวคล้ำเหมือนตับหมู
ผิดกับลูกชายลุงฝูที่แค่นหัวเราะ “คิดว่าพวกเราเป็เด็กสามขวบหรือไง? โลกสมัยนี้แล้วจะมีของพรรค์นั้นได้ยังไง!"
"คิก คิก คิก"
"คิก คิก คิก"
ยังไม่ทันที่ลูกชายจะพูดจบ เสียงหัวเราะแ่เบาก็ดังเข้ามาในหูของทั้งสามคน
มันเป็เสียงหัวเราะที่โหยหวนและเย็นะเื เพียงแค่ได้ยินก็ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
ซูม่านะโลั่น “ใช่! เสียงนี้แหละ! คือมัน! มันโผล่มาอีกแล้ว!!"
ร่างกายของลูกชายลุงฝูสั่นเทิ้มขึ้นมาทันที บนหน้าผากมีเหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นเป็เม็ด ๆตัวลุงฝูเองก็อาการหนักไม่แพ้กัน เขามีท่าทีลนลานและหวาดวิตกอย่างเห็นได้ชัด
เขาส่ายหน้าไปมา ปากก็พร่ำบ่น “เป็ไปไม่ได้... เป็ไปไม่ได้เด็ดขาด! นี่มันผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ทำไมเขายังไม่ไปผุดไปเกิดอีก!!"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ซูม่านก็ขมวดคิ้วมุ่น
หรือว่า... ลุงฝูจะรู้อะไรบางอย่าง?
ลูกชายลุงฝูจ้องพ่อตัวเองเขม็ง “ตาแก่! นี่มันเื่อะไรกันแน่! พูดมาเร็วเข้า!!"
เสียงหัวเราะนั้นยังคงดังวนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขา ผ่านไปหลายนาที กว่าที่ลุงฝูจะสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาก็เริ่มเปิดปาก เล่าเื่ราวในอดีตออกมา...
ที่แท้... เ้าของวิลล่าเดิมคือครอบครัวที่แสนสุขสี่คนพ่อแม่ลูก และลุงฝู ก็เคยเป็คนรับใช้ของครอบครัวนี้มาั้แ่ต้น เขาดูแลคนบ้านนี้มาั้แ่ก่อนที่เด็กทั้งสองคนจะลืมตาดูโลกเสียด้วยซ้ำ
ลูกคนที่สองของบ้านหลังนี้เป็เด็กผู้หญิง ตอนที่เด็กน้อยอายุได้สามขวบลุงฝูพาเธอไปเล่นในห้องเก็บของชั้นสาม แต่แล้วความผิดพลาดก็เกิดขึ้น เด็กหญิงวิ่งไปชนกระจกอย่างแรงและเสียชีวิตคาที่
เืสีแดงฉานย้อมไปทั่วพื้น แม้แต่ตุ๊กตาในมือของเด็กน้อยก็ถูกชโลมไปด้วยเืจนกลายเป็สีแดงสดน่าสยดสยอง!
ตอนนั้นลุงฝูขวัญใมากจนทำอะไรไม่ถูก
ถ้าเื่นี้ถูกเปิดเผย นอกจากเขาจะตกงานแล้ว คงต้องไปชดใช้กรรมในคุกด้วย
ด้วยเหตุนี้ แผนการร้ายจึงผุดขึ้นในหัว เขารีบจุดไฟเผาบ้านเพื่อทำลายหลักฐาน และตัวเขาเองก็แกล้งโดนไฟคลอกจนาเ็สาหัส!
และนี่คือที่มาของรอยแผลเป็พุพองบนใบหน้าและแขนของเขาเื่ราวมันก็จบลงโดยไม่มีใครสงสัย
ฝ่ายเ้าของบ้านที่หวาดกลัวและเสียใจเกินกว่าจะอยู่ที่เดิม หลังจากทุ่มเงินรีโนเวทบ้านให้กลับมาเหมือนเดิมทุกประการแล้ว ก็พาลูกชายคนโตย้ายลงใต้ไปทันที และไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย... มีเพียงลุงฝูที่ยังคงเฝ้าวิลล่าหลังนี้อยู่จนถึงปัจจุบัน
หลังจากฟังอดีตอันดำมืดจบ ซูม่านก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
นี่มันเหนือความคาดหมายของเธอไปไกลมาก!
ลุงฝูที่ดูซื่อ ๆ ใจดี... แท้จริงแล้วกลับเป็คนแบบนี้!
ซูม่านพูดอย่างระมัดระวัง “ลุงฝู... จริง ๆ แล้วเื่นั้นมันก็ไม่ใช่ความผิดของลุงทั้งหมดนะคะ"
เมื่อได้ยินคำนี้ ลุงฝูกลับหัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่าฮ่า! แม่หนู ไม่ต้องมาปลอบฉันหรอก เื่มาถึงขนาดนี้แล้ว หนูรู้ความลับฉันเพิ่มขึ้นอีกเื่ เพราะฉะนั้น... หนูก็ยิ่งต้องตาย!"
สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของซูมานพลุ่งพล่านถึงขีดสุดในพริบตา
เธออ้อนวอน “ลุงฝู อย่าฆ่าฉันเลย ได้โปรด! ฉันมีเงิน ฉันจะให้เงินพวกคุณมากพอที่จะไปซื้อบ้านในเมืองได้เลยนะ! อย่าฆ่าฉันเลย!"
ลูกชายลุงฝูแสยะยิ้มอย่างไม่แยแส “ฉันมีวิลล่าหลังนี้แล้ว จะเอาบ้านในเมืองของแกไปทำซากอะไร? คิดว่าพวกเราโง่เหรอ? ตาแก่! ลงมือเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!"
ลุงฝูไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเริ่มก้าวเท้าเดินเข้าหาซูม่านช้า ๆ
แต่ว่ายังไม่ทันที่เขาจะถึงตัวซูม่าน มือที่ชูมีดพร้าไว้นั้นกลับแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง มันค้างเติ่งอยู่กลางอากาศแบบนั้น ดวงตาทั้งสองข้างของเขาจ้องมองไปข้างหน้าเขม็ง ดูเหมือนว่าเขาจะได้เห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่าง!
ซูม่านขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองตามสายตานั้น...
เล่ามาถึงตรงนี้ เสียงของหลินเซียวก็หยุดกะทันหัน
ช่องแชทก็ะเิทันที!
[ สุดยอด! เนื้อเื่หักมุมแล้วหักมุมอีก! ]
[ จินตนาการของสตรีมเมอร์นี่มันสุดยอดจริง ๆ น่ากลัวสุด ๆ! ]
[ ผู้ใช้งาน 'ฉันรักนมเปรี้ยว' มอบของขวัญ ซูเปอร์ร็อกเก็ต 10 ลำให้หลินเซียว! ]
[ เฮียคนเปย์นี่ใจป้ำจริง ๆ! รวยมาก! ]
[ เดี๋ยวนะ อย่าเพิ่งเล่าต่อ ขอไปหยิบผ้าห่มมาคลุมโปงก่อน! รอแป๊บนะ รอแป๊บ! ]
เหล่าผู้ชมสายเปย์เริ่มระดมส่งของขวัญให้ไม่หยุด และในหัวของหลินเซียว เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังรัวขึ้น
[ตรวจพบความกลัวจากผู้ชม ค่าความสยองขวัญ +10!]
[ตรวจพบความกลัวจากผู้ชม ค่าความสยองขวัญ +10!]
[ตรวจพบความกลัวจากผู้ชม ค่าความสยองขวัญ +10!]