บทที่ 13: ความมืดที่แฝงอยู่ในสวน
เวลาบ่ายเย็นที่อากาศสดชื่นและเย็นสบาย ในสวนหลวงของพระราชวังจันทรา ดอกไม้บานสะพรั่ง กลิ่นหอมลอยไปในอากาศ บรรยากาศในสวนแห่งนี้สงบเงียบและเป็ส่วนตัว อรัญญากำลังเดินเล่นตามทางเดินหินที่ทอดยาวไปตามรั้วไม้เถาใบขลิบ สายลมอ่อนๆ พัดผ่านเส้นผมของเธออย่างสบายๆ ในขณะที่เธอมองไปที่ท้องฟ้าสีทองอ่อนที่เริ่มเปลี่ยนสีไปตามการตกของแสงตะวัน
อรัญญาไม่ได้คาดคิดว่าในขณะนั้นมีใครกำลังเฝ้ามองอยู่จากมุมมืดของสวน ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นตามหลังเธอ
"ท่านหญิง... ท่านเดินคนเดียวเช่นนี้เสี่ยงนะ" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองเป็เ้าชายคาเอล เขายืนอยู่ที่ทางเดินต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ และสายตาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง
"เ้าชายคาเอล..." อรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง เธอไม่เคยรู้สึกสบายใจที่จะอยู่ใกล้เขามากนัก แม้ว่าจะยังไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน แต่เธอก็ััได้ถึงเจตนาของเขา
คาเอลก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว รอยยิ้มที่เขายิ้มให้เธอยิ่งแสดงถึงความมั่นใจและไม่แยแส เขาไม่สนใจความรู้สึกของอรัญญาที่กำลังรู้สึกไม่สบายใจ
"ทำไมเ้าถึงเดินคนเดียวในยามเย็นเช่นนี้?" คาเอลถามพลางยิ้ม ั์ตาของเขาจับจ้องไปที่เธออย่างไม่ละสายตา "ในที่เงียบสงบแบบนี้... รู้สึกดีไหม?"
อรัญญาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ดีในการสนทนานี้ และเริ่มถอยหลังเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "ข้าเพียงแค่้าเดินเล่นให้หายเบื่อเท่านั้น"
คาเอลยิ้มอย่างเห็นใจ ราวกับเขากำลังเล่นเกมที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ "ข้าเข้าใจดี... แต่ในตอนนี้ ข้าอยากขอให้เ้าหยุดพักสักครู่ แล้วให้ข้าได้พูดคุยกับเ้า"
เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบจะหายไปในเงามืดของต้นไม้ใหญ่ พยายามยิ้มอย่างมีเสน่ห์และยื่นมือไปแตะที่ข้อมือของอรัญญา
"เ้าช่างสวยจริงๆ" เขาพูดเบาๆ พร้อมกับการััที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว อรัญญารีบถอยหลัง และดึงมือออกจากการััของเขาทันที สายตาของเธอกลายเป็แข็งกร้าว “ข้าบอกว่าอย่าทำเช่นนี้ เ้าชายคาเอล” เธอเตือนด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่
คาเอลหัวเราะเบาๆ "ทำไม? ข้าก็แค่ชื่นชมความงามของเ้าผู้งดงามเท่านั้นเอง" เขายิ้มกว้างขึ้น แต่ในสายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความอยากได้
"ข้าไม่ได้้าคำชื่นชมจากท่าน" อรัญญาตอบเสียงแข็ง ขณะนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกถึงการจ้องมองที่แปลกประหลาดจากคาเอล แม้ว่าเขาจะยังคงยิ้มแย้ม แต่ท่าทางที่แฝงไปด้วยเจตนาของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
คาเอลไม่ยอมถอย เขายังยิ้มและเดินเข้าไปใกล้จนตอนนี้อรัญญาแทบจะหลีกไม่ได้อีก "ข้ารู้ว่าเ้า้าความสนใจจากใครสักคน อรัญญา... ข้าคือคนที่เข้าใจเ้า"
ในขณะที่คาเอลยื่นมือไปััที่ใบหน้าของอรัญญา เบาๆ แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกถึงความคุกคามที่แฝงอยู่ในท่าทางนั้น
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นในทางเดินอีกครั้ง และในที่สุดมาลินาก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากมุมหนึ่งของสวน เธอเดินตรงไปที่อรัญญาทันทีและยืนข้างๆ เธอพร้อมกับจ้องมองคาเอลอย่างไม่พอใจ
"ท่านเ้าชายคาเอล... ข้าขอเตือนท่านอีกครั้ง" มาลินาพูดเสียงแข็ง ขณะที่เธอจับแขนอรัญญาไว้มั่นคง
คาเอลมองมาลินาด้วยรอยยิ้มที่เ็า "เ้าคิดว่าจะทำอะไรได้หรือ? อย่าลืมว่า ข้าไม่ใช่แค่เ้าชายจากอีกอาณาจักร ข้าคือผู้ที่มีอำนาจในที่นี่"
"ถ้าเป็เช่นนั้น ข้าก็ต้องบอกให้ท่านหยุดเดี๋ยวนี้" มาลินาตอบกลับด้วยความมั่นใจ พร้อมกับสายตาที่เตือนให้เขารู้ถึงความไม่พอใจ
ในที่สุด คาเอลก็เลิกยิ้มและถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขารู้ดีว่าไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนี้ แต่เขากลับยิ้มอีกครั้งและพูดขึ้น "ถ้าท่านทั้งสอง้าให้ข้าไป ก็จะไปตอนนี้ แต่จำไว้ว่า... อรัญญา... ข้าจะไม่ยอมแพ้"
เขาพูดจบแล้วก็เดินออกไปจากสวนโดยไม่หันหลังกลับ อรัญญาและมาลินายืนนิ่งในที่เดิม ไม่อาจเชื่อว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในขณะนี้จะนำไปสู่ความยุ่งเหยิงที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต
"ขอบคุณที่มาช่วยเรา" อรัญญาพูดเบาๆ หลังจากที่คาเอลออกไป
มาลินามองไปที่เธอด้วยความเคารพ "ข้าไม่มีทางปล่อยให้เขาทำร้ายท่านได้หรอกค่ะ เ้าหญิง"
ทั้งสองสาวยิ้มให้กันอย่างเข้าใจกัน และเดินออกจากสวนพร้อมกัน ความสัมพันธ์ของพวกเธอเริ่มแน่นแฟ้นมากขึ้นในทุกๆ วัน
1K
