มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่53 : สายลับในวังฉิน

หกวันหลังศึก “ทุ่งหลงหนาน”
ทั่วแผ่นดินหานยังคลุ้งด้วยกลิ่นควันและเหล็กเผา
แต่เสียงฆ้องศึกกลับเงียบลง เหลือเพียงสายลมหนาวพัดผ่านค่ายรบ

รัชทายาท หานอวี้จิน ยืนอยู่บนหอคอยบัญชาการ
มองท้องฟ้าที่กลับมาเป็นสีทองในยามเย็น
เสียงขององค์ชายสามดังขึ้นด้านหลัง

“พี่ใหญ่...ศึกนี้เราชนะเด็ดขาด
ทัพฉินถอยไปกว่าแปดสิบลี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หานอวี้จินพยักหน้า

“ศัตรูที่ล่าถอยไม่ใช่ศัตรูที่พ่าย...
มันเพียงกำลังเปลี่ยนวิธีโจมตีเท่านั้น”

เขาหรี่ตามองไปยังขอบฟ้า
ในหัวคิดถึงคำพูดของมารดาฮองเฮา

“จงระวังศัตรูที่นิ่งเงียบ...เพราะเงามืดย่อมซ่อนคมมีด”

ราชสำนักแคว้นฉิน

ในห้องท้องพระโรงของแคว้นฉิน
เสียงฝีเท้าโลหะของทหารดังสม่ำเสมอ
ควันธูปอบอวลทั่วห้อง

ฉินอ๋องอู่หลาง นั่งอยู่บนบัลลังก์สูง
สีพระพักตร์เยือกเย็นแต่แฝงโทสะ

“สองศึก สองความพ่ายแพ้...
มังกรเหล็กของข้ากลับพ่ายให้ไฟของเด็กหนุ่มแห่งหาน”

ข้างพระวรกายคือ เสนาธิการมู่หลิง ที่คุกเข่าอยู่
และเบื้องล่างคือ องค์หญิงฉินอวี้เหม่ย ที่ก้มหน้าลงอย่างสงบ

“ลูกขอพระราชทานอภัยหากแต่ลูกมิอาจขัดขวางการตัดสินพระทัยในคราวนั้น
แต่ลูกเชื่อว่า... หานมิได้เป็นเพียงแค่ศัตรู”

“พูด!” —ฉินอ๋องตวาดเสียงก้อง
“เจ้าไปอยู่ในหาน ได้เห็นอะไรมา?”

องค์หญิงเงยหน้า

“ข้าเห็นชายผู้ใช้ปัญญาแทนดาบ
เห็นแผ่นดินที่กำลังฟื้นจากความอ่อนแอ...
และเห็นสิ่งที่อาจกลายเป็นภัยยิ่งกว่าทัพม้าใด ๆ ของเรา”

เธอหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ

“หากจะชนะเขาต้องชนะจากภายใน มิใช่ในสนามรบ”

เสนาธิการมู่หลิงเอ่ยขึ้น

“หม่อมฉันเห็นด้วย”

เขาเปิดม้วนผ้าแพรแผนการใหม่
บนผืนนั้นมีชื่อแผนว่า “อุบายเฉินหลิง”
หรือที่ขุนนางฉินเรียกกันว่า — เงาแห่งแผ่นดิน

“เราจะส่งคนของเราซ่อนในหาน
ปลอมเป็นพ่อค้า นักปราชญ์ และขุนนางหนุ่ม
แทรกเข้าไปในเมืองหลวง ผ่านการค้าขายและไมตรีที่องค์หญิงจะเป็นผู้นำคณะไปอีกครั้ง”

ฉินอ๋องพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“เจ้าใช้ความพ่ายแพ้สองศึกเป็นใบเบิกทางของไมตรี... ดีมาก”

เขาหันไปทางองค์หญิง

“อวี้เหม่ยเจ้าเป็นคนเดียวที่หานยอมให้เข้าได้โดยไม่ระแวง
เจ้าจะไปในฐานะ ‘ทูตแห่งสันติ’...
แต่ภายในคณะทูตนั้น จะมี ‘เงา’ ของเรา”

องค์หญิงค้อมศีรษะ

“หม่อมฉัน...ขอพระราชทานโอกาสนี้เพื่อชดใช้ความพ่ายแพ้ของฉิน”

ในใจของนาง แววตากลับแฝงความลังเล

“แต่หากเขาไม่ใช่ศัตรู...ข้าจะกล้าทำเช่นนี้หรือ?”
— นางพึมพำเบา ๆ หลังเงียบเสียงกลอง

เมืองหลวงหานหลง

สามสัปดาห์หลังศึกท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงหานหลงกลับแจ่มใสอีกครั้ง
ตลาดคึกคัก พ่อค้าจากหลายแคว้นเริ่มหลั่งไหลเข้ามา
ข่าวชัยชนะสองศึกทำให้ประชาชนยกย่องรัชทายาทหานอวี้จินราวเทพแห่งสงคราม

วันนั้นในห้องโถงของจวนรัชทายาท
หานอวี้จินรับรายงานจาก ไป๋หงเหวิน

“มีข่าวว่าฉินจะส่งคณะทูตมาเจรจาสันติอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ
นำโดยองค์หญิงฉินอวี้เหม่ย”

รัชทายาทนิ่งไปครู่หนึ่ง

“นางอีกแล้วหรือ...”

หลี่อวิ๋นจิว ที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ เอ่ยเสียงเรียบ

“บางที...นางอาจไม่ได้มาเพียงเพื่อไมตรี”

หานอวี้จินยิ้มบาง

“ใช่ ข้าก็คิดเช่นนั้น
ไฟที่เพิ่งดับ ย่อมมีควันหลง
และควัน... ย่อมซ่อนเงาไว้เสมอ”

คณะทูตฉินเดินทางสู่หาน

ในคืนเดือนดับ
คณะทูตแคว้นฉินเคลื่อนออกจากเมืองลั่วซี
ธงฉินสีดำโบกสะบัดเหนือคณะขบวน

ภายในขบวน มีทั้ง

องค์หญิงฉินอวี้เหม่ยราชครูหลี่เจวียน ปราชญ์หลวงนักรบเงา 4 คน จาก “หน่วยหลิงซือ” — หน่วยสายลับลับสุดของฉินพ่อค้าหนุ่มชื่อ หย่งจิ่น — ชื่อปลอมของสายลับเอกที่แฝงมาในฐานะนักค้าสมุนไพร

องค์หญิงมองทิวเขาที่ทอดยาวข้างทาง
เสียงล้อเกวียนดังคลอเบา ๆ กับเสียงใจของนางเอง

“นี่คือเส้นทางแห่งไมตรี...หรือเส้นทางแห่งการหักหลังกันแน่”

เมื่อขบวนทูตถึงเมืองหลวงหานหลง
ราชสำนักจัดพิธีต้อนรับยิ่งใหญ่

องค์หญิงฉินอวี้เหม่ยก้าวเข้าห้องท้องพระโรง
พบกับรัชทายาทหานอวี้จินอีกครั้ง

ดวงตาทั้งสองสบกัน —คราวนี้ไม่ใช่ในฐานะศัตรูในสนามรบ
แต่เป็น ศัตรูในเงาแห่งสันติ

“องค์หญิงแห่งฉิน” —รัชทายาทเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง
“ข้าไม่คิดว่าจะได้พบกันอีกเร็วเพียงนี้”

“หม่อมฉันก็ไม่คิด...ว่าจะถูกต้อนรับด้วยความอบอุ่นเช่นนี้”

เธอเอ่ยเสียงเรียบแต่แววตากลับซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่สับสน

หลี่อวิ๋นจิวมองภาพตรงหน้า
หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ

“สายลับหรือศัตรู...หรือหญิงที่มองเขาไม่ต่างจากข้า?”

ค่ำคืนนั้น
รัชทายาทหานอวี้จินยืนมองพระจันทร์จากหน้าต่างห้อง
แสงจันทร์ส่องกระทบขลุ่ยหยกที่เขาวางไว้ข้างโต๊ะ

“แสงแห่งสันติ...หรือเงาแห่งสงคราม”
“บางที มันอาจเป็นสิ่งเดียวกัน”