รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

     ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งซาตานผู้โหดร้ายจะมาแพ้พ่ายให้กับสตรีแค่นางเดียว ตอนนี้กอล์ฟเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับประโยคที่ว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก 

      "ว่ายังไงล่ะ จะให้แม่เดินออกไปบอกนางบัวตอนนี้เลยไหมล่ะ อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลยนะกอล์ฟ รับผิดชอบไปแล้วก็จบ อะไรก็ได้ไม่ต้องเสียหายไปมากกว่านี้และเธอเองก็จะได้ปกปิดความลับนี้ไม่ให้ยัยบัวรู้ไง"

     "ไม่รู้แหละ! ยังไงคุณก็กินฉันแล้ว ฉันไม่ยอมให้มันจบง่ายๆแน่ สรุปคุณจะเอายังไง?"

     "นายครับ!"

     "ฉันรู้แล้ว! ให้เวลาฉันตัดสินใจหน่อยไม่ได้หรือไง!"

     "อย่าให้นานล่ะ เพราะฉันไม่ชอบการรอ"

     "คิม ไปเปิดเอาเงินสดอยู่หลังรถมาก้อนนึง"

     "ไม่คิดจะเอาเงินฟาดหัวฉันหรอ บอกไว้ก่อนเลยนะว่า….."

     "OK! ฉันจะรับผิดชอบเธอ!" แตงไทยกับแม่มองหน้ากันอย่างผู้มีชัยพร้อมกับพยักหน้าให้กันและหันไปทำหน้านิ่งใส่กอล์ฟ ด้านกอล์ฟเองรู้สึกเสียหน้าและหัวเสียมากที่มาเฟียระวังเนื้อระวังตัวอย่างเขาต้องมาพบกับจุดจบแบบนี้

     "เเต่…."

     "แต่อะไร..นี่คุณจะเล่นอะไรอีก มีแผนอะไรตุกติกใช่ไหม?"

     "นายครับ เงินมาแล้วครับ"

     "อืม..เอาให้พวกเขาไป"

     "นี่ครับคุณน้า"

     "เธอกับแม่เอาไปก่อน 20,000 บาท และถ้าขาดเหลืออะไรก็โทรหาลูกน้องฉันละกัน..คิม กลับ!"

     "เดี๋ยว!...นี่คุณคิดจะเอาเงินมาฟาดหัวฉันแล้วก็หนีหายไปอย่างนั้นหรอมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ คิดว่าฉันไม่รู้จักบ้านของคุณหรือไงอีกอย่างถ้าฉันจะตามหาตัวคุณ มันก็ไม่ยากเหมือนกำลังจะหลอกนะ!"

     "ฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันยาก เพียงแต่ว่าวันนี้ฉันมีธุระที่จะต้องไปจัดการและสะสางให้เสร็จเรียบร้อย"

     "แล้วคุณจะเอายังไงกับเรื่องนี้ คุณจะทิ้งเงินไว้ให้ฉันแค่ 200 เนี่ยนะ"

     "ก็บอกแล้วไงว่า ถ้าฉันจัดการเรื่องของฉันจนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยฉันก็จะรับผิดชอบเธอ มีอะไรไม่เข้าใจตรงไหน?"

     "แต่สิ่งที่คุณทำคือคุณกำลังจะ…."

     "เเตงไทยเงียบ!! โอเคจ้าลูกสองหมื่นก็สองหมื่น งั้นเดี๋ยวเอาไว้ถ้าแม่ขาดตกบกพร่องอะไร แม่จะโทรหานะจ๊ะ คุณว่าที่ลูกเขย"

     "เเต่แม่!!"

     "อีแตงเงียบ กูบอกให้เงียบ!! จะไปทำธุระไม่ใช่เหรอจ๊ะ รีบไปสิ เดี๋ยวจะสายนะ เดินทางปลอดภัยนะลูก"

     "ครับ..คิม..กลับ!" คิมยื่นเงินให้แม่ของแตงไทยก่อนจะรีบเดินออกไปเปิดประตูรถจากนั้นก็รีบวิ่งให้เร็วที่สุดเพื่อไปขึ้นรถโดยที่ไม่ให้แม่บัวเห็นหรือรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนั้น ทันทีที่กอล์ฟขึ้นรถคิมก็รีบขับรถออกไปทันทีโดยออกไปอีกเส้นนึงที่ไม่ผ่านบ้านของแม่บัว ด้านเเม่เเตงไทยก็ยืนนับเงินไปมาราวกับว่าเธอไม่เคยจับเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน

     "แตง!! แกเห็นไหมว่านี่อะไร เงินไง!!เรากำลังจะรวยกันแล้วลูก!!"

     "แม่จะปล่อยมันไปทำไม แม่รู้ไหมว่าถ้าปล่อยมันไปแล้ว มันอาจจะไม่กลับมาหาหนูอีกเลยก็ได้นะ ชิ!"

     "โถ่!แกนี่มันโง่ไม่สมเป็นลูกฉันเลยจริงๆ แกไม่เห็นหน้ามันหรือไง มันทำท่าอยากจะไปขนาดนั้นก็จะรั้งมันไว้ทำหอกอะไรและที่สำคัญฉันไม่สนว่ามันจะอยู่หรือไป ฉันสนใจประโยคสุดท้ายที่มันพูดว่าถ้าฉันขาดเหลืออะไรก็ให้โทรหามันได้ทุกเมื่อ ทีนี้แหละฉันจะขูดรีดมาให้หมดตัวเลย เอาให้ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของมันกลายมาเป็นของเรา ทีนี้ฉันก็จะได้เอาไปป่าวประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่ารูปสาวอีบัวมันไม่มีน้ำยาจนว่าที่ผัวของลูกสาวมันต้องมาติดลูกสาวฉัน ฮึ!"

     "เบาๆหน่อยแม่ นั่นมันเงินหนูนะ เอามาแบ่งเลย!"

     "แบ่งอะไร แกเป็นเมีย แกก็ไปขอกับผัวแกใหม่สิ อันนี้ส่วนของแม่!" สองแม่ลูกยืนนับเงินรับโปรยเงินเล่นอยู่ในบ้านราวกับว่าตัวเองเป็นเศรษฐีทั้งๆที่มีเงินติดตัวอยู่แค่ 20,000 พี่กอล์ฟให้ไปเมื่อสักครู่เท่านั้น ทางด้านคิมและกอล์ฟรีบขับรถออกมาจากหมู่บ้านนั้นให้เร็วที่สุด เพราะเขาไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้

     "นายครับ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ทำไมนายถึง…"

     "อย่าถามอะไรฉันมาก ไปส่งฉันที่สะพาน ฉันจะข้ามไปดูงานที่ลาวสัก 2 เดือน ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่นายช่วยดูแลที่นี่แทนฉันด้วยและถ้าเกิดปัญหาอะไรนายก็จัดการแทนฉันได้เลย ฉันอนุญาต"

     "แต่นายครับ..แล้วเรื่องของคุณแตงไทย"

     "ลบชื่อนี้ออกไปจากสมองซะ! ฉันกับนายไม่เคยรู้จักคนชื่อนี้จำเอาไว้ อ่อ..แล้วก็ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่ช่วยติดตามข่าวเรื่องเล็กให้ฉันด้วย ถ้าได้เรื่องยังไงให้โทรบอกฉันทันที เข้าใจไหม?"

     "ครับนาย เอ่อ..นายจะไปดูงานที่ลาว 2 เดือนเลยหรอครับ"

     "ใช่..นายติดปัญหาอะไรตรงไหน?"

     "แล้วที่บ้านและก็…."

     "ฉันบอกแล้วไงว่าให้นายเป็นคนจัดการ นายคือคนที่ฉันสนิทและไว้ใจมากที่สุด เพราะฉะนั้นนายช่วยเป็นธุระจัดการแทนฉันทีละกัน"

     "ครับ"

     "คิม.."

     "คะ..ครับ.."

     "ฉันไม่ชอบคนโกหกรู้ใช่ไหม?"

     "รู้..รู้ครับ"

     "ฉันไว้ใจนายนะ อย่าทำให้ฉันผิดหวังแล้วกัน หวังว่าหลังจาก 2 เดือนนี้ ฉันกลับมาจะได้ยินข่าวดีเรื่องเล็กจากปากของนายนะ"

     "ครับ" คิมรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างหนักเพราะตอนนี้ในหัวของเขานั้นมันรู้สึกปั่นป่วนไปหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่กอล์ฟกำลังจะหนีแตงไทยไปอยู่ที่ลาว เรื่องที่กอล์ฟโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างให้เขาเป็นคนจัดการแทนและที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เรื่องที่กอล์ฟวานให้คิมช่วยตามหาเล็กให้ ซึ่งแน่นอนว่าคิมรู้อยู่แล้วว่าเล็กอยู่ไหนและอยู่กับใคร แต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถบอกกอล์ฟได้นั่นแหละคือเรื่องที่ทำให้เขาลำบากใจและไม่กล้าพูดมันออกไปทั้งหมด คิมมาส่งกอล์ฟที่หน้าสะพานมิตรภาพก่อนที่จะมีคนเอารถมารับเพื่อข้ามไปฝั่งโน้นและคนที่มารับก็ไม่ใช่ใครเบสกับบอลนั่นเอง

       "อยู่ที่โน่นฉันฝากดูแลนายด้วยนะ"

       "ไม่ต้องห่วงครับเฮีย พวกผมสองคนจะดูแลคุณกอล์ฟให้ดีที่สุด"

       "ต้องการให้ผมทำอะไร โทรหาผมได้ตลอดนะครับนาย หรือถ้าอยากกลับมาไทย..ก็โทรบอกผมได้ทุกเมื่อเดี๋ยวผมเอารถมารับครับ"

       "ขอบใจมาก ฉันฝากที่นี่ด้วยนะ"

      "ครับ" รถของเบสกับบอลที่มารับกอล์ฟเคลื่อนผ่านหน้าของคิมไปอย่างรวดเร็ว คิมเองรู้สึกโล่งใจและลอบถอนหายใจอย่างประหลาดเหมือนว่าตอนนี้ในใจของเขารู้สึกอัดอั้นอึดอัดมาก คิมพยายามเรียบเรียงในสิ่งที่ตัวเองต้องทำและแน่นอนว่าสิ่งที่เขาจะทำเป็นอย่างแรกนั่นก็คือหาที่ปรึกษาเพื่อขอคำแนะนำจากใครสักคน…..