True World โลกแท้จริง

ก๊อก ก๊อก

" ลอเรน่า อาหารเช้าพร้อมแล้วนะคะ " 

เสียงของหญิงวัยกลางคนทำให้นทีและลอเรน่าที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงนั้นสะดุ้งเล็กน้อย

" เดี๋ยวจะรีบตามไปนะคะ คุณน้าเฮเลน "

" จ้า..อย่านานนักล่ะ ทุกคนรออยู่นะ "

" ดะ..ได้ค่ะเดี๋ยวหนูจะรีบไป "

ราวกับว่าเฮเลนนั้นรู้ว่านทีและลอเรน่ากำลังทำอะไรกันอยู่ เธอเอ่ยเตือนพวกเขาว่าอย่าใช้เวลานานนัก ลอเรน่าพยายามข่มเสียงของเธอให้ปกติที่สุด แต่กลับกันนทีนั้นไม่ได้ช่วยเธอเลยแม้แต่น้อย เขาทั้งกัดและดูดยอดปทุมถันของเธอราวกับเด็กทารกแรกเกิด

" อ๊า!...พะ..พอแล้วเบ้บ ไม่หิวเหรอไง "

นทีตวัดลิ้นบนยอดอันชูชันของเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มราวกับเด็กไร้เดียงสา

" ผมอดข้าวได้ทั้งชีวิตขอแค่มีคุณก็พอ "

" ฮึ่ม!...แต่ของฉันคงสู้คุณอาเรียไม่ได้เลยใช่มั้ยล่ะ! "

" เบ้บ...ผมยังไม่ได้มีอะไรกับเธอจริง ๆ ผมสาบาน! "

" คุณไปหลอกเด็กเถอะ! ก็เมื่อคืน... "

นทียกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่แดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ ของเธอ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในหัวของเธอนั้นคิดถึงเรื่องอะไรอยู่ สงครามรักของพวกเขานั้นยกระดับขึ้นไปเป็นอีกขั้นหนึ่ง ไม่ใช่เพียงแค่น้องชายของนทีที่ใหญ่โตขึ้นเท่านั้น หากแต่เป็นท่วงท่าลีลาของนทีที่สามารถกำราบลอเรน่าได้อยู่หมัด

เหตุผลนั่นก็เป็นเพราะหลังจากที่พวกเขามีอะไรกันครั้งแรกนั้น นทีคิดว่าเขายังสามารถเพิ่มความเร้าใจได้อีก ในเวลาว่างเขาจึงอ่านตำราพิชิตนารีต่าง ๆ นานา ที่มีอยู่ในแท็บเล็ตอยู่บ่อยครั้ง ทำให้เขาแทบจะต้องเขาห้องน้ำอยู่เสมอเพราะไม่มีที่ให้ระบายตัณหาที่เอ่อล้นอยู่ในตัวนั่นเอง

" ผมไม่โกหกคุณหรอกนะเบ้บ ผมแค่จูบกับเธอเท่านั้นเอง "

" ฮึ! ให้มันจริงเถอะ "

ลอเรน่าลุกออกจากตักของนทีแล้วสวมเสื้อยืดลายหมีที่ถอดทิ้งไว้บนเตียง หน้าอกที่ใหญ่โตของเธอนั้นทำให้หน้าของน้องหมีใหญ่กว่าปกติจนดูเย้ายวน แต่แค่นั้นก็ทำให้นทีเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาได้แล้ว

" หยุดเลยนะ! ไปกันได้แล้วทุกคนรออยู่ "

ลอเรน่าดุนทีเมื่่อเห็นสายตาอันหื่นกระหายของเขา แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเขาชอบหน้าอกเป็นอย่างมากแต่ลอเรน่าคิดว่าเขานั้นเข้าขั้นเฟติซไปแล้ว

' แต่ก็ไม่ได้แย่ล่ะนะ '

ลอเรน่ายิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัยในขณะที่จูงมือนทีออกจากห้อง เธอรู้ดีว่าหน้าอกของเธอนั้นสามารถทำให้นทีติดหนึบไม่ไปไหนได้นั่นเอง เสียงก้าวเดินของหนุ่มสาวทำให้คนที่รอคอยอยู่บนโต๊ะอาหารนั้นยิ้มออกมาแต่ก็มีบางคนที่หน้าตาบูดบึ้ง

" เห็นมั้ยล่ะ ฉันบอกแล้วว่าพวกเขาต้องออกมาทานอาหารเช้ากับเรา อย่าลืมโอนมาล่ะไลล่า! " 

" ฮิฮิ นทีเขาไม่ใช่คนที่จะเสียมารยาทกับการไม่มาทานอาหารเช้านะคะ "

" ฮึ่ม! หมอนั่นก็แค่ผู้ชายบ้ากามเท่านั้นแหละ " 

กันยาและพิมชนกแปะมือกันอย่างดีใจเมื่อพวกเธอชนะการทายผล ก่อนหน้านี้ที่ลอเรน่าและนทียังอยู่ในห้องนั้น กันยา พิมชนกและไลล่า ก็ทำการพนันกันว่านทีและลอเรน่านั้นจะมาทานอาหารเช้ากับพวกเขาหรือเปล่า โดยที่ผลลัพธ์นั้นมีเพียงแค่ไลล่าที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้

" มอนิ่งทุกคน/อรุณสวัสดิ์ค่ะ ขอโทษที่ให้รอนานนะ " นทีและลอเรน่าเอ่ยขอโทษขึ้นมาพร้อมกัน

ประกายแห่งความสุขที่ปกคลุมชายหนุ่มและหญิงสาวนั้นถึงขนาดที่กันยาและพิมชนกต้องเอามือขึ้นมาบดบังแสงอันเจิดจ้า

' ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาทำอะไรกันเมื่อคืนนี้ ' 

กันยาและพิมนึกถึงอย่างเดียวกันเมื่อเห็นสีหน้าอันชื่นบานของคู่รักตรงหน้า พวกเธอยิ้มทักทายกลับไป มีเพียงแค่ไลล่าเท่านั้นที่ดูเหมือนอารมณ์ของเธอจะยิ่งไม่ดีขึ้นไปอีก ลอเรน่าสังเกตเห็นน้องสาวของเธอเป็นเช่นนั้นก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเธอนั้นกำลังหึงหวงอยู่นั่นเอง

" ไลล่าคิดถึงพี่มั้ย! "

ลอเรน่ากระโดดกอดไลล่าจากข้างหลังทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ตอบรับพี่สาวของเธอด้วยการกอดกลับ สีหน้าอันบูดบึ้งของเธอก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มแจ่มใสในทันที

' ซิสค่อนของเธอแฮะยัยคนนี้ ' นทีคิดพลางนั่งลงเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่

สายตาของเขาเลื่อนไปสบกับคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามนั่นก็คือเฮเลน สำหรับนทีเขารับรู้เรื่องราวของเฮเลนอย่างคร่าว ๆ นั่นคือเธอเปรียบดั่งแม่คนที่สองของทั้งลอเรน่าและไลล่า ในตอนนี้นทีจึงรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่ต่อหน้าแม่ยายของเขา ทำให้นทีรู้สึกกดดันอยู่เล็กน้อย

ถึงแม้เฮเลนจะเป็นหญิงวัยกลางคนแล้วนั้น แต่รูปร่างและสัดส่วนอันเว้าโค้งของเธอก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอเป็นคนรักสุขภาพขนาดไหน หากในวัยที่เธอมีอายุขนาดนี้แล้วยังมีออร่าที่เปล่งประกายขนาดนี้ นทีสามารถจินตนาการได้ว่าเธอในอายุไล่เลี่ยกับลอเรน่าคงงดงามไม่แพ้กันเลย

เธอมีผมสีบลอนด์ที่อ่อนกว่าลอเรน่าเล็กน้อยและใบหน้าที่เปรียบดั่งแม่พระนั้นทำให้นทีรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

" มีอะไรติดหน้าฉันเหรอคะ นที? "

เฮเลนเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม เขาทำเพียงแค่ส่ายหัวน้อย ๆ เท่านั้นก่อนที่จะลงมือรับประทานอาหารเช้าตรงหน้า แล้วเขาก็ต้องทึ่งเมื่อคำแรกเข้าไปในปาก ทุกอย่างบนโต๊ะนั้นคือฝีมือของเฮเลนและเขาต้องยอมรับเลยว่าเขาไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน

" นี่...อร่อยมากเลยครับ! " นทีกล่าวดวงตาเป็นประกาย

" ขอบคุณนะ ดีแล้วล่ะที่เธอชอบ " เฮเลนตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

สำหรับเธอแล้วนั้นการทำอาหารเป็นเพียงแค่กิจกรรมยามว่างเท่านั้น เธอจะทำก็ต่อเมื่อไม่ไลล่าหรือลอเรน่าขอให้เธอทำให้  ลอเรน่าที่เห็นว่านทีสามารถพูดคุยกับเฮเลนได้อย่างเป็นธรรมชาติก็ใจชื้น

หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเช้ากันเรียบร้อยแล้ว เฮเลนก็จัดการเก็บกวาดทั้งหมด โดยที่เธอให้เหตุผลว่า

' งานบ้านทุกอย่างให้ฉันทำ แล้วพวกเธอก็ไปซัดพวกซอมบี้นั่นซะ ' พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้พวกเขาเสียวสันหลัง ทุกคนพยักหน้าตอบรับและไม่มีใครอยากที่จะกล้าคัดค้านเธอทั้งนั้น

" งั้น...แผนคือยังไงคุณหัวหน้า ? "

กันยาเอ่ยถามขึ้น ทุกคนหันไปมองนทีเป็นสายตาเดียวกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ตกลงกันก่อนว่าใครจะเป็นผู้นำนั้น แต่จากบททดสอบที่พวกเขาผ่านมาได้ การให้นทีที่ฉลาดกว่าพวกเธอเล็กน้อยเป็นคนตัดสินใจนั้นดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

" ก่อนอื่นเลย...ผมมีอะไรจะเซอไพรส์ "

ทุกคนยกเว้นลอเรน่ามองสีหน้านทีอย่างตั้งตาคอย เพราะเมื่อใดก็ตามที่นทีเตรียมเซอไพรส์ให้พวกเธอนั้น มันมักจะเป็นอะไรที่ทำให้พวกเธอใจเต้นทุกที อย่างเช่นตอนที่เขาสามารถเปิดเผยเควสที่แท้จริงได้

นทีลุกขึ้นยืนแล้วก้าวไปหยุดอยู่หลังลอเรน่าจากนั้นเขาก็กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเธอ ลอเรน่าพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนที่จะทำสิ่งที่ทุกคนต้องตื่นตะลึง

" พะ...พี่ลอเรน่า! ได้ไงกัน?! "

" ว้าว! ยินดีด้วยนะคะ คุณลอเรน่า "

" เจ๋ง! ดาบนั่นเหมาะกับเธอดีนะ "

ลอเรน่านั้นยืนขึ้นก่อนที่จะเรียกดาบและโล่ออกมาจากความว่างเปล่าซึ่งมันมีเพียงความหมายเดียวเท่านั้น นั่นคือเธอได้กลายเป็นผู้เล่นเฉกเช่นทุกคนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

" ต้องขอบคุณนทีเลยล่ะ ในที่สุดฉันก็สามารถต่อสู้ร่วมกับทุกคนได้ " ลอเรน่าเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

" นาย...นายเป็นคนทำให้พี่ลอเรน่าเป็นผู้เล่นอย่างนั้นเหรอ?! ทำไมนายไม่ถามความเห็นฉันสักคำล่ะ!! "

และเป็นอีกครั้งที่นทีนั้นรู้สึกว่าผลลัพธ์ที่เขาคาดไว้ไม่เป็นไปตามนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของไลล่าก็เหมือนกับความทรงจำตอนที่เขาไม่นึกถึงความรู้สึกของลอเรน่าตอนที่เขาตั้งใจจะเซอไพรส์เธอด้วยทักษะบาเรียกลับคืนมา

" ฉัน.. "

" นายก็รู้ว่าบททดสอบมันอันตรายขนาดไหน! ถ้าพี่ลอเรน่าต้องเข้าไปทดสอบคนเดียวล่ะ! เธอจะเป็นยังไง? ถ้าเธอไม่สามารถผ่านบททดสอบได้ล่ะ นายจะรับผิดชอบกับเรื่องนี้ยังไง? นายมันไอ้โง่เง่า ฉันเกลียดนาย! "

ไลล่าระเบิดอารมณ์ของเธอจบก็วิ่งออกจากห้อง แต่บรรยากาศที่เธอทิ้งไว้ก็ทำให้ทุกคนนั้นรู้สึกแย่ในทันที โดยเฉพาะกับนทีที่เขารู้สึกว่าเขาได้ทำเรื่องผิดพลาดเดิมซ้ำอีกครั้ง เขาลืมนึกถึงความรู้สึกของไลล่าที่รักและหวงแหนพี่สาวของเธอยิ่งกว่าชีวิตของเธอเองเสียอีก

นทีเริ่มก้าวเดินตามออกไปเพื่อหวังที่จะไปขอโทษ แต่เขาก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อมือคู่เรียวของลอเรน่ามาหยุดเขาไว้

" เบ้บ...คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เรื่องนี้ให้ฉันจัดการเอง คุณรออยู่ที่นี่แหละ "

สายตาของลอเรน่าที่สบกับนทีนั้นสื่อความในใจออกมาได้ในทันที เธอรับรู้ทั้งอารมณ์และความรู้สึกของเขา แต่เรื่องนี้ลอเรน่านั้นรู้ดีเช่นกันว่าที่ไลล่าแสดงออกแบบนี้นั้นไม่ใช่เพราะการกระทำของนที แต่เป็นเพราะเธอนั้นรักลอเรน่ามากเกินไปต่างหาก หากจะมีใครที่จะต้องปรับความเข้าใจกับเธอล่ะก็คงมีเพียงแค่ลอเรน่าเท่านั้น

นทียิ้มอย่างอย่างอ่อนโยนออกมาก่อนที่จะประทับริมฝีปากของลอเรน่าอย่างอ่อนนุ่ม หากลอเรน่าบอกว่าเธอสามารถจัดการได้ เขาก็จะเชื่อแบบนั้นโดยไม่มีเงื่อนไขเช่นกัน หลังจากนั้นลอเรน่าก็เดินตามไลล่าไป ทิ้งให้นทีอยู่กับสองสาว

" ไม่ต้องคิดมากนะคะ ไลล่าไม่ได้เกลียดคุณจริง ๆ หรอก คุณก็รู้ใช่มั้ย? " พิมชนกเอ่ยขึ้น

" ถ้าผมคิดถึงความรู้สึกเธอสักนิด มันก็คงไม่เป็นแบบนี้ เฮ้อ.. " นทีถอนหายใจ

" ฉันเริ่มจะเชื่อแล้วว่าพวกคนฉลาดมักจะพลาดอะไรง่าย ๆ " กันยาเอ่ยขึ้น

นทีทำได้แค่หัวเราะเบา ๆ เขานั้นไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนที่ฉลาดเลยด้วยซ้ำ เขาแค่มีแหล่งความรู้ขนาดมหึมาอยู่ในหัวเพียงเท่านั้นแต่เขากลับดึงมันออกมาใช้ได้ไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นเสียด้วยซ้ำ

เขายังรู้ตัวอีกด้วยว่าเขานั้นบกพร่องเรื่องการเข้าอกเข้าใจคนอื่น ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเขาไม่ได้เอาความรู้สึกของคนอื่นมาคำนวณในการกระทำด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือผลลัพธ์ที่จะออกมาดีในความคิดของเขาเพียงเท่านั้น

ก๊อก ก๊อก

" ไปไห้พ้นนะ! "

" ไลล่า...นี่พี่เองนะ ขอเข้าไปได้มั้ย? "

" ขะ..เข้ามาได้เลยค่ะ "

เมื่อลอเรน่าเปิดประตูเข้าไปเธอก็พบไลล่าที่ดวงตานั้นแดงก่ำ คราบเกรอะกรังบนใบหน้าของเธอนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอร้องไห้อย่างหนัก ลอเรน่าเดินเข้าไปสวมกอดน้องสาวของเธออย่างแผ่วเบา ทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ของไลล่านั้นรินไหลออกมาอีกครั้ง

" ฮึก...ฮือ หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจ " ไลล่ากล่าวพลางสะอื้น

" พี่รู้...พี่รู้ " ลอเรน่าลูบหลังของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม

หากจะถามลอเรน่าว่าบนโลกนี้เธอรู้จักใครดีที่สุดก็คงไม่พ้นน้องสาวในอ้อมกอดของเธอตอนนี้ ตั้งแต่วันที่เธอรับไลล่ามาเป็นน้องสาวนั้น เธอก็ไม่เคยที่จะละสายตาจากน้องสาวคนนี้เลยเช่นกัน

ในขณะเดียวกันไลล่าที่ถูกรับเลี้ยงโดยลอเรน่านั้นเธอเติบโตมาอย่างดีด้วยความรักจากเฮเลนที่เปรียบเสมือนแม่คนที่สองและลอเรน่าพี่สาวที่เธอรักที่สุดในโลก เธอสัญญากับตัวเองตั้งแต่ตอนนั้นว่าหากเธอโตขึ้นแล้วล่ะก็เธอจะปกป้องเฮเลนและลอเรน่าด้วยชีวิต เธอจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคนที่เธอรักแม้แต่ปลายเส้นผม

" หนูอยากจะปกป้องพี่ หนูไม่อยากให้พี่ต้องไปเจอกับอันตรายข้างนอกนั่นและตอนนี้หนูก็แข็งแกร่งขึ้นแล้ว หนูสามารถปกป้องพี่ได้แล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องออกไปเสี่ยงอันตรายเลยนะคะ " ไลล่าพูดพลางสะอื้น

" มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเลยนะสำหรับพี่ที่มีน้องสาวสุดน่ารักคอยดูแลและปกป้องและพี่อยากให้เธอรับรู้เช่นเดียวกันว่าพี่เองก็คิดเหมือนกับเธอ และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพี่ถึงอยากแข็งแกร่งขึ้นเหมือนกัน เพื่อที่พี่จะได้อยู่เคียงข้างเธอเหมือนกับที่เธอยืนเคียงข้างพี่ "

ไลล่าที่สะอื้นอยู่นั้นเงยหน้ามองใบหน้าอันอบอุ่นของลอเรน่า คำพูดของลอเรน่าทำให้เธอเองก็ฉุกคิดได้ว่าแท้จริงแล้วเธอเองก็ลืมคิดถึงความรู้สึกของลอเรน่าเหมือนกัน

" การที่พี่แข็งแกร่งขึ้นไม่ได้เพียงแต่ทำให้พี่ต้องไปเผชิญกับอันตราย แต่เป็นการที่พี่สามารถรับมือกับอันตรายไปพร้อม ๆ เธอได้ต่างหาก  เราจะได้เผชิญโลกใบใหม่นี้ไปด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราก็จะปกป้องกันและกัน ตกลงไหมคะ? "

" ค่ะ!....หนูจะปกป้องพี่และพี่ก็จะปกป้องหนูเหมือนกัน หนูรักพี่นะคะ "

" พี่ก็รักเธอเหมือนกัน "

สองพี่น้องกอดกันอย่างแนบแน่นพร้อมหยดน้ำตาแห่งความสุขที่ไหลริน แม้ว่าพวกเธอไม่ได้เกิดมาจากพ่อแม่เดียวกัน แต่สายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นนี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าพวกเธอนั้นคือพี่น้องกันอย่างแท้จริง