10 เดือนต่อมา…
เวลา 05.30 น. ณ โรงเรียนนายเรือ อาณาจักรสมุทรเมฆา ทางตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปใต้ ซึ่งไม่ไกลจากพระราชวังนัก
“วันนี้ กองทัพเรือของเราเข้มแข็งขึ้นกว่าที่เคยเป็มา องค์รัชทายาททรงปรับระบบใหม่หมด ั้แ่เครื่องแบบ ทรงผม ชั้นยศ การฝึก อาวุธ ยุทธวิธีในการรบ ไปจนถึง… การกล่าวรายงานและการใช้ภาษาสมัยใหม่”
จอมพลเรือจ้านเฟิงเหยียน ฉายา “สายลมแห่งศิลา” ยืนกล่าวบนเวทีด้วยเสียงอันดัง ดวงตาคมปลาบคู่นั้นแฝงเอาไว้ซึ่งความเยือกเย็น
พลทหารในเครื่องแบบสมัยใหม่ยืนแถวรับฟังโอวาทอย่างเคร่งขรึม ท่ามกลางแสงแรกแห่งอรุณที่กำลังทอประกายเหนือขอบฟ้า
"เราฝึกทหารใหม่อย่างหนักมาเกือบสิบเดือนก็เพื่อวันนี้ วันที่เราจะล่องเรือสู่มหาสมุทร ไม่ใช่เพียงเพื่อประกาศศักดิ์ศรี... แต่ยังเป็ไปเพื่อความมั่นคงของบ้านเมืองเราด้วย ดังนั้นพวกเราเหล่าทหารเรือจะไม่ยอมให้ ประชาชนต้องหวาดกลัวในการล่องเรือบรรทุกสินค้าผ่านน่านน้ำทะเลเหนืออีกต่อไป..." จอมพลเรือจ้านเฟิงเหยียนประกาศหน้าแถว
“และในวันนี้ ผมมีความยินดีจะประกาศว่า… กองเรือเหล็กชุดแรกของอาณาจักร ประกอบด้วยเรือพิฆาตหนึ่งลำ เรือดำน้ำสองลำ รวมเป็กองเรือพิทักษ์สมุทร โดยมีผู้บัญชาการสูงสุดคือ นาวาเอก องค์ชายมันตรา องค์รัชทายาทของเรา” จอมพลเรือจ้านเฟิงเหยียนประกาศก้อง
เสียงปรบมือกึกก้อง พลเรือบางนายหันไปสบตากัน บ้างก็พยักหน้า บ้างแอบกระซิบวิจารณ์
“สุดยอด… อีกหน่อยน่าจะมีเรือประจัญบานด้วยสิ!”
“โรงเรียนต่อเรือก็กำลังจะผลิตวิศวกรรุ่นแรกออกมาแล้วนี่”
“อาณาจักรสมุทรเมฆานี่มาแรงจริงๆ ถึงเวลาแล้วที่เราจะหยัดยืนโดยไม่ต้องเกรงกลัวอาณาจักรเหมันต์อีกต่อไป!”
เมื่อเสียงเงียบลง จอมพลเฟิงเหยียนก็พลันกล่าวต่อไป “ณ บัดนี้ ผมขอมอบป้ายประจำตำแหน่ง ผู้บัญชาการกองเรือพิทักษ์สมุทร ไว้กับ นาวาเอก องค์ชายมันตรา เพื่อรักษาสมดุลย์ทางทะเลสืบไป”
มันตราก้าวขึ้นเวทีรับป้ายโลหะสลักนามและตำแหน่งของเขา ด้วยั์ตาแวววาวสะท้อนแสงแห่งรุ่งอรุณ
“ขอบคุณท่านผู้บัญชาการ ผมจะปฏิบัติหน้าที่นี้ด้วยความรู้ ความสามารถ และความเสียสละ เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงให้กับอาณาจักร และความสงบสุขของประชาชนทุกคนสืบไป”
เสียงปรบมือคราวนี้ดังกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม
“เรียนเชิญท่านผู้บัญชาการมันตรา ขึ้นประจำการบนเรือพิฆาต เรือหลวงมันสินธร และนำกองเรือออกลาดตระเวณเป็เที่ยวแรก!” เสียงโฆษกประกาศก้อง
06.00 น. คลื่นทะเลยามรุ่งสางซัดเบาๆ ในท่าเรือ ห่างออกไปไม่ไกลกันนักคือโรงเรียนนายเรือ ที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือม่านหมอก เรือรบทั้งสามลำจอดเรียงรายเหมือนนักรบที่รอคำสั่ง หนึ่งในนั้นคือเรือธง “เรือหลวงมันสินธร” ส่วนเรือดำน้ำประเภทจู่โจมอีกสองลำคือ “เรือหลวงัเงิน” และ “เรือหลวงันิล” ก็ดูน่าเกรงขามไม่แพ้กัน
เสียงนกหวีดทะเลจากจ่าเวรประจำวันดังขึ้น
ยาว–สั้น–ยาว (สัญญาณเรียกแถว)
พลเรือต่างวิ่งขึ้นดาดฟ้าเรืออย่างพร้อมเพรียง แถวเรียงตรงไร้ที่ติ "ตื่นเต้นชะมัด… เพิ่งจบโรงเรียนจ่ามาไม่กี่วัน ก็ได้ประจำการเรือธงแล้ว! เราไม่อยากทำพลาดเลย..." นายทหารใหม่ชั้นประทวนบนเรือพิฆาตผู้หนึ่งคิดในใจ
ต้นเรือของเรือหลวงแต่ละลำเดินออกมารายงานต่อผู้บัญชาการ
“เรือหลวงมันสินธร พร้อมปฏิบัติภารกิจครับ!”
“เรือหลวงัเงินพร้อมแล้วครับ!”
“เรือหลวงันิล พร้อมครับ!”
มันตราก้าวขึ้นแท่น ประกาศเสียงก้อง “ผม นาวาเอกองค์ชายมันตรา ผู้บัญชาการกองเรือพิทักษ์สมุทร และในวันนี้จะเป็วันแห่งเกียรติยศของพวกเรา!”
“เรือหลวงมันสินธร และเรือหลวงัเงิน ร่วมกันลาดตระเวณเข้าสู่ผืนมหาสมุทรแห่งทวีปเหนือ ตรวจสอบเส้นทางการค้าระหว่างทวีป หาข่าวกรองภัยคุกคาม”
“เรือหลวงันิล ลาดตระเวณตามแนวชายฝั่งทวีปใต้ ตรวจตราหมู่เกาะตามแนวปะการัง และจับตาความเคลื่อนไหวของเรือรบต่างชาติ”
“จงปฏิบัติหน้าที่ด้วยเกียรติ วินัย กล้าหาญ และอดทน เพื่อรักษาความมั่นคงแห่งราชอาณาจักรของพวกเรา!”
เมื่อคำประกาศสุดท้ายจบลง เสียงะโ “รับทราบ!” จากลูกเรือก็พลันกึกก้องจึ้นมาราวกับฟ้าคำราม เสียงเครื่องยนต์เรือดำน้ำเริ่มคำรามในความลึก เรดาร์ของเรือพิฆาตหมุนอย่างเรียบนิ่ง
เสียงนกหวีดเป่าซ้ำ
สั้น–สั้น–ยาว–ยาว (สัญญาณออกเรือ)
เรือหลวงมันสินธรเคลื่อนตัวออกจากท่าอย่างสง่างาม เรือหลวงัเงินมุดลงใต้น้ำ ลาดตระเวณใต้น้ำตามแนวทิศเหนือ เรือหลวงันิลเบี่ยงซ้าย เลาะเลียบหมู่เกาะใกล้เขตปะการัง
"เราอยู่ใต้ผืนน้ำ... เหมือนอยู่ในโลกอีกใบ เราหายใจภายใต้ผืนน้ำ ท่ามกลางความเงียบ... พวกเรานอนน้อยและต้องคอยตื่นตัวอยู่เสมอ แต่เราก็รู้ว่าทุกลมหายใจของเรานั้นกำลังปกป้องผู้คนบนผืนแผ่นดิน ให้ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม" พลทหารใหม่บนเรือดำน้ำัเงินผู้หนึ่งคิดในใจ
"นี่คือจุดเริ่มต้น ของทหารเรือใหม่ทุกคน หน้าที่ของพวกเขาก็คือเป็รั้วของชาติทางทะเล และเป็ดังขวากหนามของข้าศึก" มันตรานึกในใจ ขณะยืนมองคลื่นในทะเล
เรือรบทั้งสามลำ ค่อยๆ เคลื่อนตัวลับขอบฟ้า เสียงคลื่นยังซัดเบาๆ… แต่หัวใจของชายหญิงในกองเรือ กลับเต้นแรงเส้นเืในกายสูบฉีดและพร้อมจะปกป้องมหาสมุทรตามหน้าที่ด้วยชีวิต
เวลา 07.10 น. บนเรือหลวงมันสินธร – ดาดฟ้าท้ายเรือ
แสงแดดอ่อนส่องผ่านเมฆบางๆ ดาดฟ้าท้ายเรือเปิดโล่ง เสียงคลื่นกระทบตัวเรือดังซ่าเป็จังหวะ กลุ่มพลทหาร หลายคนในชุดฝึกซ้อมยามเช้ากำลังพัก่สั้นๆ ก่อนเริ่มเวรรอบถัดไป
“พวกเรา.. เงียบก่อนๆ นั่นๆ… มาแล้วเว้ย...”
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเมื่อร่างหนึ่งเดินผ่านมุมตู้เก็บอุปกรณ์ สตรีในเครื่องแบบนายทหารเรือ ยศ เรือโทหญิง ผมถักเกล้าสูงเรียบร้อย ใบหน้าหวานและสง่างาม
"นี่มันเรือรบหรือเรือ์วะเนี่ย… ถ้ามีศึก ข้าอาจไม่ตายเพราะศัตรู แต่อาจต้องตายเพราะหัวใจมันหล่นตอนเห็นหน้าเธอ…" เสียงของพลทหารจิระกล่าวกับเพื่อน
“เรือโทหญิงปิ่นหทัย... โอ๊ย… หน้าตาเหมือนเงือกสาวที่กำลังเวียนว่ายอยู่ในทะเลจริงๆ…” พลทหารคเชนทร์กล่าว
“คืนนี้ข้าขอเก็บเอาไปฝันละกัน ถ้าได้เป็เมียจะไม่ลืมพระคุณเลย” พลทหารอาทิตย์กล่าวแซวเบาๆ แล้วหัวเราะกันคิกคัก
แต่เสียงของพวกเขาก็ดังจนไม่อาจรอดพ้นโสตประสาทของนายทหารหญิงคนสวยไปได้ ปิ่นหทัยหยุดเดินในทันที เธอหมุนตัวกลับช้าๆ ด้วยจังหวะที่ทำให้ทุกคนเหมือนจะหยุดหายใจ ดวงตาคมจ้องตรงมายังกลุ่มทหารที่กำลังแซวเธออยู่
“พลทหารอาทิตย์ – พลทหารจิระ – พลทหารคเชนทร์!” เสียงอ่านป้ายชื่อที่หน้าอกของพลทหารแต่ละคนช่างเฉียบขาด และชัดเจนแม้จะอยู่ท่ามกลางเสียงคลื่นลม
“ขอถามหน่อยนะคะ ตอนนี้เป็ห้วงเวลาของการฝึกในยามเช้า หรือเป็ห้วงเวลาของการสอดส่องดูบุคลากรหญิงของกองทัพเรือกันคะ?”
“มะ...ไม่ได้ตั้งใจครับ!” ทั้งสามคนกล่าวอย่างตะกุกตะกัก
“วิดพื้น คนละห้าสิบ!” คำสั่งจากเรือโทหญิงปิ่นหทัยแม้น้ำเสียงจะไพเราะแต่ก็เด็ดขาดจนขนลุก
“วิดพื้น 50 ครั้ง พร้อม” ทั้งสามกล่าวเสียงดังฟังชัดในอริยาบทวิดพื้นท่าเตรียม
“เริ่ม” เรือโทหญิงปิ่นหทัยออกคำสั่ง
“หนึ่ง… สอง… สาม…”
เสียงนับพร้อมกับหมอบตัวกระแทกพื้นดัง ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ! พลทหารรอบข้างพยายามกลั้นหัวเราะ แต่ในใจลึกๆ แล้วทุกคนต่างรู้ดีว่า… นี่คือผลของการปากไวแท้ๆ
"คำชมก็ไม่ใช่ว่าจะผิดนะ... แต่ที่ผิดก็คือ ผิดเวลา คึกคะนอง ไม่ให้ความเคารพผู้บังคับบัญชา" เสียงจากเรือโทหญิงปิ่นหทัย อบรมพลทหารทั้งสาม
"โอย... ครั้งหน้าไม่เอาแล้ว... เหนื่อยจริงๆ…" พลฯ คเชนทร์ คิดในใจ
จ่าโทธันวา นายทหารชั้นประทวนที่ยืนพิงราวเรืออยู่ไกลๆ หยีตาเล็กน้อยมองภาพตรงหน้า แล้วยิ้มมุมปากพลางคิดในใจ "เด็กพวกนี้... คงจะยังไม่รู้ว่าผู้หมวดปิ่นหทัยคนนี้น่ะ เป็ดังเหล็กกล้าที่ห่อด้วยผืนผ้าไหม ไม่ใช่สาวน้อยหน้าใส ที่ใครจะมาแทะโลมเล่นได้ง่ายๆ"
"และเรือลำนี้… ไม่ใช่เวทีจีบสาว แต่คือสนามรบประลองความตาย หากใครประมาทย่อมอาจถึงแก่ชีวิตได้ง่ายๆ วันนี้ทำโทษพวกเธอเพียงเท่านี้ก่อน หวังว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีกนะ" เรือโทหญิงปิ่นหทัยกล่าวอบรมด้วยเสียงเด็ดขาด
“ทุกคนทราบ!!” เรือโทหญิงปิ่นหทัยกล่าวกระแทกเสียง
“ทราบ” พลทหารทั้งสามตอบรับด้วยเสียงอันดัง
“เอาละแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ของแต่ละคนได้แล้ว” เรือโทหญิงปิ่นหทัยกล่าวอย่างแ่เบา
“ครับผม” พลทหารทั้งสามตอบรับพร้อมกัน
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
78K
