ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 55 ความโกรธของขั้วโลก

ฮั่วอวี๋เปิดประตูสถานีหน้าด่าน จากนั้นน้ำแข็งและหิมะด้านนอกก็หลั่งไหลเข้ามาด้านในพร้อมลมกระโชกแรง มันทำให้เขาต้องถอยหลังไปสองสามก้าว

ทันทีที่กล้องหมุนไปด้านนอก ก็เผยให้เห็นภาพที่ขาวโพลนและทัศนวิสัยที่ไม่เกิน 100 เมตร 

ฮั่วอวี๋หยิบ [ตัวชี้ถาวร] ออกมา หันหลังให้กับเหล่าผู้ชมและกรอกพิกัดละติจูดที่ 82 องศา 55 ลิปดา ลองจิจูดที่ 11 องศา 56 ลิปดาลงไป

ตัวชี้ถาวรสั่นเทาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงชี้ไปยังพิกัดดังกล่าว

ชายหนุ่มเก็บ [ตัวชี้ถาวร] ลงไปในกระเป๋าเสื้อและหันกลับไปตะโกน “เสี่ยวอวี๋ ไปกันเถอะ"

เมื่อฮั่วอวี๋เอ่ยจบ เหล่าผู้ชมก็เห็นลูกหมาป่าตัวน้อยที่มีขนาดพอ ๆ กับคอร์กี้กระโจนลงมาจากบันได

ลูกหมาป่าดังกล่าวมีอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กอยู่ที่หลังคอ มันดูอ้วนขึ้นเล็กน้อยและมีสีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนัก

เมื่อเห็นเสี่ยวอวี๋ที่ถูกบังคับให้ทำงาน บรรยากาศตึงเครียดภายในห้องถ่ายทอดสดก็ผ่อนคลายลง เหล่าผู้ชมเริ่มหยอกล้อ

- ฮ่า ๆ ๆ ๆ เจ้าเสี่ยวอวี๋ต้องทำงานแล้ว

- เสี่ยวอวี๋ : เจ้านาย ผมรู้ว่าผมเป็นสุนัข แต่คุณก็อาจจะไม่ใช่คน

- ดูสีหน้าไม่ค่อยพอใจของมันสิ ตลกจัง

- ในที่สุดเสี่ยวอวี๋ของเราก็โตจนสามารถช่วยงานอาจารย์อวี๋ได้แล้ว

ฮั่วอวี๋มองแถบข้อความตรงหน้า เขาย่อตัวลงพร้อมรอยยิ้ม และผูกอุปกรณ์สื่อสารกับร่างของเสี่ยวอวี๋ให้แน่นกว่าเดิม

“เสี่ยวอวี๋ นายบอกพวกเขาไปสิว่า นายอาสาที่จะช่วยฉันถืออุปกรณ์สื่อสารเอง ไม่ได้โดนบังคับ”

เจ้าตัวเล็กพยักหน้าอย่างลืมตัว จากนั้นมันก็นึกขึ้นได้ว่าฮั่วอวี๋ไม่ให้ทำตัวฉลาดเกินไปเวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก มันจึงรีบส่ายหน้าทันที

เหล่าผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดไม่รู้ถึงเหตุผล พวกเขาหัวเราะออกมา จากนั้นบรรยากาศก็ผ่อนคลายลงทันที

- ‘ไม่ได้มีคนขู่' ฮ่า ๆ ๆ ๆ

- ขุนศึกแห่งขั้วโลกเหนือ ฮั่วอวี๋ข่มขู่ลูกหมาป่า!

- เสี่ยวอวี๋ฉลาดตั้งแต่เด็ก

- ฉันยังตลกกับฉากขี่สโนว์โมบิลของอาจารย์อวี๋ไม่หายเลย หัวเราะแทบตายแน่ะ!

ฮั่วอวี๋ลูบหัวของเสี่ยวอวี๋เบา ๆ และมองไปยังห้องนอนชั้นบน ชายหนุ่มรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

ไม่รู้เลยว่าเสี่ยวถวนจะตื่นขึ้นหลังจากที่เขาออกไปหรือไม่ หากอีกฝ่ายไม่เห็นเขาและเสี่ยวอวี๋ เจ้าตัวน้อยจะกลัวรึเปล่า?

แม้เขาจะไม่อยากแยกจากเสี่ยวถวน แต่ฮั่วอวี๋ก็มีสิ่งที่ต้องทำ เขาวางน้ำและอาหารไว้ข้างบ้านสุนัขของเจ้าลูกหมีแล้ว ที่เหลือก็ได้แต่หวังว่าตัวเองจะกลับมายังสถานีหน้าด่านก่อนมันจะตื่น

หลังจากข่มความรู้สึกซับซ้อนของตัวเองได้ ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มก็เดินออกไปนอกสถานีหน้าด่านอย่างไม่ลังเล

เขาผูกร่างของเสี่ยวอวี๋เข้ากับตัวเองจนแน่น โดยให้เจ้าตัวอ้วนอยู่แนบอก พลางใช้เสื้อที่สวมอยู่ปิดหน้าของมันเอาไว้

หลังจากนั้น ฮั่วอวี๋ก็สูดหายใจเข้าลึกและขึ้นไปบนสโนว์โมบิล

ครืน!

สโนว์โมบิลเคลื่อนตัวออกไปยังส่วนลึกของกระแสลมและทุ่งหิมะอย่างรวดเร็ว

เวลานี้ ขั้วโลกเหนือได้ฉีกฉากหน้าที่งดงามของมันทิ้งไปหมดแล้ว ทุกคนจึงได้เห็นด้านที่โหดร้ายที่สุดของดินแดนน้ำแข็งแห่งนี้อย่างชัดเจน

พายุหิมะโหมกระหน่ำตลอดทั้งวัน ท่ามกลางหิมะขาวที่อยู่ห่างออกไป ชายหนุ่มไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย

กระแสลมเย็นยะเยือกทำให้เกล็ดหิมะปลิวว่อนไปทั่ว ตัดผ่านทุกสิ่งทุกอย่างบนดินแดนน้ำแข็งราวกับใบมีดคมกริบ

สายลมส่งเสียงโหยหวน หูของฮั่วอวี๋มีแต่เสียงลมแรง

แม้แต่เสียงเครื่องยนต์ของสโนว์โมบิลยังถูกกลบด้วยเสียงลมและหิมะดังกล่าว

เหล่าผู้ชมทยอยเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดเรื่อย ๆ พวกเขาได้เห็นภาพน้ำตกหิมะสีขาวอันกว้างใหญ่ ในขณะที่อาจารย์อวี๋ที่รักยิ่งกำลังขับสโนว์โมบิลฝ่าพายุนั่นไปเรื่อย ๆ ตอนนี้แทบจะมองไม่เห็นร่างเขาด้วยซ้ำ!

เมื่อเห็นสถานการณ์ดังกล่าว คนทั้งหมดก็เริ่มตั้งคำถาม

- ทำไมอาจารย์อวี๋ถึงไปข้างนอก? เขาไม่ได้เคยบอกว่าพายุหิมะกำลังจะมาและจะงดการถ่ายทอดสดชั่วคราวเหรอ?

- การออกไปข้างนอกท่ามกลางพายุหิมะแบบนี้เป็นการรนหาที่ตายชัด ๆ

- พระเจ้า ที่อยู่กับอาจารย์อวี๋คือเสี่ยวอวี๋ใช่ไหม? คุณจะทำอะไรน่ะ!

- นี่มันเกิดอะไรขึ้น? จุดจบของโลกเหรอ?

โชคดี เหล่าผู้ชมที่เข้ามาก่อนหน้านี้ได้ทำหน้าที่อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้กับคนทั้งหมดเข้าใจ

- อาจารย์อวี๋กำลังออกไปช่วยผู้พิทักษ์น้ำแข็งคนอื่น!

- โห อาจารย์อวี๋ประจำการอยู่ที่สถานีวิจัยวิทยาศาสตร์เพียงลำพัง แถมยังต้องเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อช่วยผู้อื่นอีก ฉันจะร้องไห้แล้ว!

- ดูจากความรุนแรงของพายุหิมะบนหน้าจอแล้ว อาจารย์อวี๋กำลังเล่นกับชีวิตของตัวเองชัด! อย่าว่าแต่ช่วยคนอื่นเลย เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะสามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัยหรือเปล่า!

- อย่าพูดแบบนั้น ถ้าอาจารย์อวี๋ไม่ทำแบบนี้ ไม่เลือกที่จะเอาตัวเองไปเลี่ยง เขาก็จะไม่ใช่พี่ปิงที่เรารู้จักน่ะสิ

- อาจารย์อวี๋ ระวังตัวด้วย!

ฮั่วอวี๋ในตอนนี้มีอาวุธและอุปกรณ์ครบมือ ไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สัมผัสกับกระแสลมและหิมะเลย

ภายใต้สายตาของผู้ชม ฮั่วอวี๋อาจดูน่าสงสาร ร่างของเขาปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะสีขาว ตอนนี้ชายหนุ่มทำได้เพียงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ

แต่ในความเป็นจริง ฮั่วอวี๋ค่อนข้างสบาย

ด้วย [เครื่องแบบรบอาร์กติกระดับกลาง] และ [บุตรแห่งหิมะ] ผลกระทบจากพายุหิมะจึงลดลง นอกเหนือจากการมองไม่เห็นเส้นทางได้อย่างชัดเจนแล้ว ทุกอย่างปกติดี

แถมเขายังมี [ตัวชี้ถาวร] อยู่ด้วย ดังนั้นปัญหาการมองไม่เห็นเส้นทางจึงได้รับการแก้ไขเรียบร้อย เขาแค่ต้องเพ่งสมาธิระวังไม่ให้สโนว์โมบิลชนสิ่งกีดขวางใด ๆ เท่านั้น

ถึงกระนั้น หน้ากากกันเย็นก็ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและเกล็ดหิมะเป็นที่เรียบร้อย

ในกรณีนี้ ฮั่วอวี๋จึงไม่สามารถเปิดปากเพื่อตอบโต้กับเหล่าผู้ชมได้เลย

พายุหิมะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และกระแสลมเย็นนำพาเกล็ดหิมะขนาดใหญ่เท่าแอปริคอต เหล่าต้นไม้ส่งเสียงโอนเอนไปมา กระแสลมคำรามดังสนั่น พัดพากองหิมะให้ม้วนตัวไปในอากาศอย่างบ้าคลั่ง

ลูกบอลสีดำขนาดเล็กปรับมุมกล้องให้กว้างขึ้นอย่างเหมาะสม ฮั่วอวี๋ที่อยู่ภายในกล้องเคลื่อนตัวออกไปราวกับเรือที่โดดเดี่ยว

พายุหิมะที่รุนแรงเป็นเหมือนคลื่นสึนามิที่มีทิศทางไม่แน่นอน ท่าทีที่ไม่ยอมแพ้ของชายหนุ่มทำให้หัวใจของเหล่าคนดูเย็นยะเยือก

ภายใต้ความพิโรธของธรรมชาติ พลังของมนุษย์นั้นไม่อาจต้านทาน แม้แต่ฮั่วอวี๋ยังถามกับตัวเองอย่างอดไม่ได้

"เมื่อไหร่เราจะไปถึงจุดที่ทีมสูญหายเสียที?"

...

"เมื่อไหร่แพลตฟอร์ตถ่ายทอดสดจะยืนยันตัวตนของเราสำเร็จเสียที?"

ภายในโรงพยาบาลแห่งแรกของมณฑลเจียงหนาน หลิงหรานมองหน้าจอยืนยันตัวตนของแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดอย่างกระวนกระวายใจ เขากดรีเฟรชข้อมูลเป็นระยะ ๆ จากนั้นจึงกลับไปยังหน้าจอถ่ายทอดสดของฮั่วอวี๋

เมื่อสิบนาทีก่อน เขาได้นำใบอนุญาตทางการแพทย์และใบรับรองอื่น ๆ ออกมาเพื่อยืนยันสถานะทางการแพทย์ของตัวเอง

หลิงหรานเป็นแพทย์ที่โดดเด่น เขามีใบประกาศและใบรับรองมากมายเก็บไว้ในห้องทำงานของตัวเอง ดูเหมือนพวกมันจะมีประโยชน์ขึ้นมาก็คราวนี้

นางพยาบาลผลักประตูเข้ามา เมื่อเธอเห็นว่าผู้อำนวยการหลิวที่มักจะสงบนิ่งกำลังเดินวนไปวนมาและพูดพึมพำบางอย่างก็รู้สึกตกใจ

"ผะ... ผู้อำนวยการหลิง คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ?

หลิงหรานเงยหน้าขึ้นก่อนจะโบกมือและเอ่ย “ตอนนี้ไม่เป็นไร แต่หลังจากนี้ไม่แน่ คุณมีอะไรหรือเปล่า?"

พยาบาลตัวน้อยงุนงง นี่เรากำลังพูดเรื่องเดียวกันอยู่หรือเปล่า?

ฉันกำลังถามคุณว่าสมองของคุณยังปกติดีอยู่หรือเปล่า เฮ้อ!

"เอ่อ" หลิงหรานดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ เขารีบอธิบาย “ผมสบายดี ผมแค่พยายามจะยืนยันบางอย่าง แต่เวลาใกล้จะหมดแล้วและผมก็ยังไม่สามารถยืนยันมันได้สำเร็จ"

พยาบาลก้าวไปข้างหน้าและเห็นหน้าต่างยืนยันตัวตนของแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดบนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เธองุนงง “ผู้อำนวยการหลิง คุณเองก็ถ่ายทอดสดด้วยเหรอคะ?"

หลิงหรานส่ายหน้าไปมาและเอ่ย “ผมไม่ได้ถ่ายทอดสด ผมแค่อยากจะช่วยคนคนหนึ่งช่วยชีวิตคน"

เมื่อเอ่ยจบ เขาก็สลับหน้าต่างโทรศัพท์กลับไปห้องถ่ายทอดสดของฮั่วอวี๋

พยาบาลตัวน้อยมองภาพชายหนุ่มที่อยู่ท่ามกลางพายุหิมะและเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "อาจารย์อวี๋? นี่มันอาจารย์อวี๋ของฉันไม่ใช่เหรอ? เขาเป็นอะไร? ผู้อำนวยการหลิงคะ..."

หลิงหราน ‘????’